MENU

Όποιον ποδοσφαιριστή κι αν ρωτήσεις θα σου πει το ίδιο πράγμα. Το ελληνικό πρωτάθλημα είναι σαν την παράδοση στο σχολείο. Βαρετή, καταναγκαστική, παρακολουθείς με μισή καρδιά. Πρέπει να το κάνεις όμως. Οφείλεις να είσαι επιμελής αν θέλεις να προκόψεις. Λίγες στιγμές μπορεί να σε εξιτάρουν, όλες οι άλλες είναι πάνω - κάτω το ίδιο. 

Η Ευρώπη είναι το λυτρωτικό διάλειμμα. Ο εκπαιδευτικός περίπατος. Η πενθήμερη εκδρομή. Η χαρά. Η αλεγρία. Η καλή φάση. Οι στιγμές που σου μένουν. Εκεί που λύνεσαι, είσαι ο εαυτός σου και δίνεις τα πάντα, δίχως άγχος, μόνο for the love of the game.

Σημασία στην Ευρώπη, είναι να είσαι εκεί. Άπαξ και είσαι εκεί, πιο πιθανό είναι να κάνεις κάτι, από ότι να μην κάνεις. Μα κι ακόμα κι αν δεν κάνεις, κάτι θα σου μείνει στην τσέπη, μόνο και μόνο η εμπειρία σε κάνει σοφότερο, πιο γεμάτο. Τα προϊόντα σου θα μπουν στις πιο λαμπερές βιτρίνες. Το brand σου θα παίξει ολούθε. Η καλύτερη διαφήμιση σε μία εποχή που η εμπορική διείσδυση ακόμα και στις άγονες γραμμές του πλανήτη είναι το Α και το Ω στην οικονομική πολιτική όλων των ομάδων. Οξύμωρο ή μη, η παρουσία μετρά πολύ περισσότερο από το αγωνιστικό αποτέλεσμα.

Ακόμα κι αν δεν συνέχιζε στους 32 του Europa League, ακόμα κι αν το ταξίδι τελείωνε εδώ, η φετινή ευρωπαϊκή πορεία μπορεί άνετα να τοποθετηθεί ανάμεσα στις κορυφαίες στην ιστορία του Ολυμπιακού. Ο βαθμός δυσκολίας τριών συνεχόμενων καλοκαιρινών προκρίσεων σε καλοκαιρινά νοκ-άουτ, απέναντι σε εκπροσώπους ίδιου πάνω - κάτω βεληνεκούς από Ρωσία, Τουρκία και Τσεχία, μέσα σε ένα μήνα είναι ζόρικο, πολύ ζόρικο, παίρνει μεγάλο παράσημο.

Ωστόσο, το μεγαλύτερο κέρδος του Ολυμπιακού δεν είναι η πρόκριση ή ο «υποβιβασμός» (όπως προτιμά κανείς) στους 32 του Europa League. Δεν είναι η νίκη επί του Ερυθρού Αστέρα (πιθανώς της χειρότερης εκ των 32 ομάδων των ομίλων) στο παιχνίδι δίχως αύριο. Δεν είναι οι τέσσερις πόντοι στον όμιλο, ούτε τα επιπλέον έσοδα που μπορούν να έρθουν στο ταμείο του. Το μεγαλύτερο κέρδος είναι... το θάρρος.

Θάρρος σημαίνει να λέγεσαι Κώστας Τσιμίκας και από εκεί που πριν από δύο χρόνια ήταν να δοθείς ως έμψυχο αντάλλαγμα στον ΠΑΣ Γιάννενα για την μεταγραφή του Λεονάρντο Κούτρη, να μην βλέπεις κανέναν στο γήπεδο. Να παίζεις απέναντι στον (δαιμονισμένο φέτος) Σερζ Γκνάμπρι και να μην σκέφτεσαι πως θα τον κυνηγήσω, αλλά πως θα με κυνηγήσει αυτός. 

Θάρρος σημαίνει να λέγεσαι Ντάνιελ Ποντένσε και από εκεί που δεν είχες παίξει ούτε μισό αγώνα Champions League με την Σπόρτινγκ, να τελειώνεις την φάση των ομίλων του Champions League ως τέταρτος κορυφαίος ντριμπλέρ με 19 «σακούλες» πίσω μόνο από τον Λιονέλ Μέσι, τον Ματέο Κόβατσιτς (τι δουλειά έχει αυτός εδώ;) και τον Ουίλιαν. Να σκέφτεσαι μόνο πως θα περάσεις τον προσωπικό σου αντίπαλο, όχι πως θα παίξεις παράλληλα ή πως θα σιγουρέψεις μία εύκολη πάσα.

Θάρρος σημαίνει να κάνεις ένα υποδειγματικό πρώτο μέρος και να προηγείσαι απέναντι στην Μπάγερν, να κλείσεις την Τότεναμ στα καρέ της για μεγάλο χρονικό διάστημα, να παίξεις ένα ημίχρονο απέναντι της στο Λονδίνο σε τέμπο Premier League, αντί να καθίσεις στο καβούκι σου και να περιμένεις. 

Αυτού του είδους το θάρρος, αυτό το θράσος απέναντι στους γίγαντες, έφερε τις 27 τελικές απέναντι στον Ερυθρό Αστέρα. Αν καθίσει να δει κανείς το παιχνίδι πολύ προσεκτικά πολλές, παρά πολλές από αυτές τις 27 ήταν τζούφιες, οι καθαρές ευκαιρίες δεν ήταν περισσότερες από 6-7.

Ο Ολυμπιακός είχε άγχος, πανικό πολλές φορές, έπαιξε ακατάστατα, δεν έβγαλε αμυντική ασφάλεια, είχε αρκετή φλυαρία για 60 λεπτά, ωστόσο είχε το θάρρος να παίζει για 90 λεπτά άφοβα σε ψηλά μέτρα, αυτού του είδους το θάρρος που φοβίζει τον αντίπαλο και τον κάνει να αδυνατεί να ξεμυτίσει από το καβούκι του. Αυτό το θάρρος είναι που δημιουργεί την σιγουριά του γκολ που έρχεται και την ανασφάλεια στον αντίπαλο του λάθους που έρχεται. 

Αυτό το θάρρος είναι που δημιουργεί τις υπεραξίες. Ένας φοβισμένος Τσιμίκας που θα έπαιζε συνεχώς πίσω από την μπάλα και θα την ξεφορτωνόταν πανικόβλητος σε κάθε επαφή θα ήταν ένας Τσιμίκας εσωτερικής χρήσης. Αυτό το θάρρος (μαζί με την προσωπική δουλειά) έχει δημιουργήσει ένα παίκτη με αρχική τιμή εκκίνησης διψήφιο αριθμό εκατομμυρίων ευρώ.

Ο Ολυμπιακός έχει αδυναμίες για αυτό το επίπεδο, δεν είναι και λίγες, μα δεν προσπάθησε να τις κρύψει, αλλά επέλεξε να εκφραστεί όσο καλύτερα γινόταν στο γήπεδο. Η τρίτη θέση ήταν ότι πιο δίκαιο, μα οι 4 πόντοι και τα 8-14 τέρματα δεν αποτυπώνουν την αξιοπρεπή παρουσία του στο γήπεδο.

Η μίνιμουμ -κάποτε- προσδοκία για τους ελληνικούς εκπροσώπους, η παρουσία στους 32 του Europa League, έγινε μέσα σε μερικά χρόνια, αφορμή για διθυραμβικά / αποθεωτικά σχόλια. Είναι κι αυτό δείγμα της ένδειας που έχει πέσει γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο. Θα χρειαστεί κι εκεί ανάλογο θάρρος -συνολικά- για να ξαναβγούμε με αξιώσεις στις αγορές…

Το μεγαλύτερο κέρδος του Ολυμπιακού ήταν το… θάρρος!
EVENTS