Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο μοιάζουν να βρίσκονται σε μια διαρκή τροχιά σύγκλισης. Ο Αργεντινός έχει συνδεθεί ουκ ολίγες φορές με τον πάγκο των «κόκκινων διαβόλων» και όλα πλέον συνηγορούν πως ο τελευταίος θα αποτελέσει τον διάδοχο του Μάικλ Κάρικ.
Μια εξέλιξη που, αν μη τι άλλο, δεν προκαλεί έκπληξη. Άλλωστε, η Γιουνάιτεντ έχει περάσει τα τελευταία 13 χρόνια αναζητώντας τον προπονητή που θα την επαναφέρει στην κορυφή, επαναλαμβάνοντας διαρκώς τα ίδια λάθη, ενώ εδώ και περίπου οκτώ χρόνια φλερτάρει με την ιδέα του Ποτσετίνο.
Ίσως ο Αργεντινός χρειάστηκε να φθαρεί αρκετά από τις προηγούμενες αποστολές του, ώστε να βρει το ιδανικό περιβάλλον για να συνεχίσει. Ή, για να το θέσουμε διαφορετικά, ίσως δύο πλευρές που έχουν χάσει τον δρόμο τους να ανακαλύψουν μια απρόσμενη μεταξύ τους χημεία.
Ο Ποτσετίνο δεν φτάνει στο Μάντσεστερ ως ο φιλόδοξος προπονητής που γνωρίσαμε στα πρώτα του βήματα. Έρχεται ήδη σημαδεμένος από τις εμπειρίες του στην Τότεναμ, την Παρί Σεν Ζερμέν και την Τσέλσι. Έχει περάσει από την ποδοσφαιρικό εργοστάσιο των μεγάλων συλλόγων και μοιάζει πλέον με έναν άνθρωπο που έχει χάσει ένα κομμάτι του εαυτού του. Το «Ολντ Τράφορντ», πάντως, είναι ίσως το κατάλληλο μέρος για να ολοκληρωθεί αυτή η διαδρομή.
Βέβαια, η κρίση της Γιουνάιτεντ δεν πρόκειται να εξαφανιστεί με την πρόσληψη ενός ακόμη προπονητή. Οι συνεχείς αλλαγές στους πάγκους αποτελούν περισσότερο σύμπτωμα παρά αιτία του προβλήματος. Η πραγματική παθογένεια βρίσκεται ψηλότερα, στα διοικητικά γραφεία, εκεί όπου η ανικανότητα και οι λανθασμένες επιλογές εξακολουθούν να καθορίζουν την πορεία του συλλόγου. Και κάπως έτσι, η συζήτηση για τον επόμενο προπονητή γίνεται ξανά ο ιδανικός αντιπερισπασμός.
Το ερώτημα, βέβαια, παραμένει: Γιατί να πετύχει τώρα ο Ποτσετίνο; Η Γιουνάιτεντ έχει κατακτήσει μόλις δύο σημαντικά τρόπαια μέσα σε μία δεκαετία αγωνιστικής παρακμής. Η λύση που φαίνεται να επιλέγει είναι ένας προπονητής με δύο σημαντικούς τίτλους σε 13 χρόνια καριέρας, επίσης γεμάτα σκαμπανεβάσματα. Με άλλα λόγια, για να επιστρέψει ο σύλλογος στις καλές ημέρες του παρελθόντος, αναζητά ξανά ένα πρόσωπο από εκείνη την εποχή.
Παρά τις εύλογες αμφιβολίες, η Γιουνάιτεντ έχει ένα μοναδικό χαρακτηριστικό. Καταφέρνει πάντα να δημιουργεί προσδοκίες, ακόμη κι όταν όλα δείχνουν πως τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει. Κάθε νέα πρόσληψη συνοδεύεται από το ίδιο αφήγημα. Ένας έμπειρος τεχνικός με προσωπικότητα; Ένας πρώην ποδοσφαιριστής που θα μετατραπεί μέσα σε λίγους μήνες σε μια απογοητευμένη φιγούρα στον πάγκο.
Ο Ποτσετίνο, ωστόσο, έχει δύο σημαντικά στοιχεία που λειτουργούν υπέρ του. Το πρώτο είναι οι αναμνήσεις από την Τότεναμ. Εκείνη η ομάδα είχε τη δική του σφραγίδα. Ένταση, αστείρευτο τρέξιμο, πίεση, ενέργεια και μια σχεδόν εμμονική προσήλωση στη δουλειά. Ο ίδιος διέθετε το χάρισμα να εμπνέει τους ποδοσφαιριστές του,
Ήταν μια ομάδα που έπαιζε με την ψυχή της. Το ποδόσφαιρο γινόταν πόνος, εξάντληση, παραλήρημα, αλλά και απόλυτη έκσταση. Και ίσως αυτό να είναι το πρώτο πράγμα που χρειάζεται σήμερα η Γιουνάιτεντ. Να ξαναβρεί το συναίσθημα. Να νιώσει ότι υπάρχει ζωή μέσα στο γήπεδο.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ακόμη πιο ενδιαφέρον. Πρόκειται για τη συνάντηση δύο πλευρών που μοιάζουν να αναζητούν τη δική τους λύτρωση. Ένας σύλλογος που έχει χάσει την ταυτότητά του και ένας προπονητής που δεν κατάφερε ποτέ να φτάσει εκεί που όλοι πίστευαν ότι μπορούσε. Δύο χαμένες ψυχές που ίσως βρουν η μία στην άλλη την ευκαιρία για μια νέα αρχή.
Θα μπορούσε να είναι η πλοκή μιας ταινίας Το αν αυτή η ιστορία έχει πιθανότητες να αποκτήσει αίσιο τέλος είναι μια εντελώς διαφορετική συζήτηση.
Η αλήθεια είναι πως η καριέρα του Ποτσετίνο αφήνει μια αίσθηση ανολοκλήρωτου. Από τα πρώτα του βήματα στη Σαουθάμπτον μέχρι την εξαιρετική του παρουσία στην Τότεναμ, έμοιαζε προορισμένος για πολύ μεγαλύτερα πράγματα. Εκείνη την περίοδο ήταν ένας από τους πιο ενδιαφέροντες προπονητές της Ευρώπης. Ένας άνθρωπος που μπορούσε να σε κερδίσει με τον τρόπο που μιλούσε για το ποδόσφαιρο, τη θυσία, τον αγώνα και την καθημερινή προσπάθεια.
Σήμερα, όμως, εξακολουθεί να μοιάζει με έναν άνθρωπο που ψάχνει το ποδοσφαιρικό του σπίτι και την οριστική εκδοχή του εαυτού του ως προπονητή. Ποιο ήταν, άραγε, το σημείο που τον άλλαξε; Ίσως η Παρί Σεν Ζερμέν, όπου βρέθηκε από τον Ιανουάριο του 2021 έως τον Ιούλιο του 2022. Εκεί κατέκτησε τους μοναδικούς σημαντικούς τίτλους της καριέρας του, αλλά ταυτόχρονα ήρθε αντιμέτωπος με μια πραγματικότητα που δύσκολα μπορούσε να ελέγξει.
Στην Παρί κλήθηκε να διαχειριστεί μια ομάδα γεμάτη ποδοσφαιρικούς γαλαξίες. Ήταν η περίοδος της απόλυτης υπερβολής, με τον Κιλιάν Εμπαπέ να συμπεριφέρεται σαν απόλυτος ηγεμόνας και τον Νεϊμάρ να δίνει την εντύπωση ότι περνούσε περισσότερο χρόνο σε κάποιο πολυτελές κλαμπ, χορεύοντας με πατερίτσες παρά στο γήπεδο.
Οι απαιτήσεις των σούπερ σταρ, οι προσωπικοί εγωισμοί και η δυσκολία να διατηρηθεί η ένταση στις προπονήσεις φαίνεται πως απογοήτευσαν τον Αργεντινό. Και εδώ γεννάται ένα εύλογο ερώτημα: Πώς θα καταφέρει να διαχειριστεί μια κατάσταση που θυμίζει αρκετά όσα θα συναντήσει στη Γιουνάιτεντ;
Η εμπειρία του στην Τσέλσι δεν ήταν καλύτερη. Ένα ρόστερ χωρίς ισορροπία, μια διοικητική δομή χωρίς ξεκάθαρο πλάνο και μια συνεργασία που ολοκληρώθηκε χωρίς να αφήσει ιδιαίτερα θετικό αποτύπωμα. Δεν χρειάζεται μεγάλη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πόσο δύσκολο θα είναι να βάλει τάξη σε μια ομάδα που έχει δημιουργηθεί μέσα από τις επιλογές έξι διαφορετικών προπονητών και τις παρεμβάσεις του σερ Τζιμ Ράτκλιφ.
Ακόμη και η Τότεναμ, πάντως, θα μπορούσε να έχει συμβάλει στη φθορά του. Παρότι εκεί πέρασε τα καλύτερα χρόνια της προπονητικής του διαδρομής, η συνεργασία του με τον Ντάνιελ Λίβι έφτασε σε αδιέξοδο. Ο Ποτσετίνο δεν κατάφερε να πείσει τη διοίκηση ότι εκείνη η ομάδα έπρεπε να ενισχυθεί όταν βρισκόταν στο απόγειό της. Αντί να χτίσει πάνω σε μια ισχυρή βάση, η Τότεναμ άφησε σταδιακά το ίδιο της το οικοδόμημα να καταρρεύσει.
Η φιλοσοφία του Αργεντινού, επηρεασμένη από τη σχολή του Μαρσέλο Μπιέλσα, βασιζόταν στην αδιάκοπη κίνηση, στην ένταση και στη σωματική εξάντληση ως δρόμο προς τη νίκη. Το παράδοξο είναι πως αυτή ακριβώς η προσέγγιση που έκανε την Τότεναμ τόσο συναρπαστική ήταν τελικά και εκείνη που την εξουθένωσε. Η ομάδα μετατράπηκε σταδιακά σε ένα ποδοσφαιρικό ζόμπι, με τους παίκτες να μοιάζουν με φθαρμένα εξαρτήματα και τον ίδιο τον προπονητή να δείχνει κουρασμένος από τις διαρκείς μάχες.
Και τώρα έρχεται το Μάντσεστερ. Ένα περιβάλλον που έχει αρκετές ομοιότητες με εκείνα που άφησε πίσω του. Η Γιουνάιτεντ θυμίζει ένα πλοίο-φάντασμα που κινείται σε απροσδιόριστη κατεύθυνση. Ο Ποτσετίνο, από την άλλη, ίσως βρίσκεται πλέον στη λάθος πλευρά της δικής του ακμής. Δεν είναι συνηθισμένο ένας προπονητής στα 54 του χρόνια να κάνει τότε το μεγάλο άλμα στην καριέρα του. Ο Χάνσι Φλικ, για παράδειγμα, κατέκτησε το πρώτο του τρόπαιο με την Μπάγερν στην ίδια ηλικία, αλλά τέτοιες περιπτώσεις αποτελούν περισσότερο εξαίρεση παρά κανόνα.
Υπάρχει, ωστόσο, και μια άλλη πλευρά. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τακτική, αριθμοί και αγωνιστικά συστήματα. Είναι και συναίσθημα. Και η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αυτή τη στιγμή έχει περισσότερο ανάγκη από οτιδήποτε άλλο να ξαναβρεί τον παλμό της. Να εκπέμψει ενέργεια, να αποκτήσει ξανά ζωή και να σταματήσει να θυμίζει έναν οργανισμό που απλώς προσπαθεί να επιβιώσει.
Η άφιξη του Ποτσετίνο θα έδινε τουλάχιστον μια ενδιαφέρουσα ιστορία. Μια συνάντηση δύο πλευρών που ίσως βρίσκονται μπροστά στην τελευταία τους μεγάλη ευκαιρία. Το ερώτημα είναι αν αυτή η ιστορία μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο από ένα ακόμη αποτυχημένο κεφάλαιο.
Για να συμβεί αυτό, βέβαια, θα πρέπει πρώτα να υπάρξει άμεση αγωνιστική αντίδραση. Η Γιουνάιτεντ βρίσκεται στην τρίτη θέση από το τέλος της Premier League και το ρόστερ της θυμίζει ένα συνονθύλευμα από ασύνδετα κομμάτια, που έχουν συγκεντρωθεί χωρίς ξεκάθαρη ποδοσφαιρική λογική.
Στο αγωνιστικό κομμάτι, πάντως, υπάρχουν ορισμένα στοιχεία που θα μπορούσαν να λειτουργήσουν υπέρ του Ποτσετίνο. Το αγαπημένο του 4-2-3-1, με την υψηλή πίεση και την ένταση σε κάθε σημείο του γηπέδου, μπορεί να δώσει στην ομάδα μια αναγκαία αγωνιστική ταυτότητα.
Ο Κόμπι Μέινου διαθέτει την ικανότητα να κρατά την μπάλα υπό πίεση και να κυκλοφορεί γρήγορα, στοιχεία που ταιριάζουν απόλυτα στη φιλοσοφία του Αργεντινού. Οι Κάρλος Μπαλέμπα και Αντρέι Σάντος μπορούν να προσφέρουν την ενέργεια και τα ατελείωτα τρεξίματα που απαιτεί το σύστημά του, αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν καταφέρει να το δείξουν. Οι Ματέους Κούνια και Μπράιαν Μπεουμό μπορούν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της πίεσης, ενώ ο Μπενιαμίν Σέσκο εξακολουθεί να αναζητά τον εαυτό του. Τουλάχιστον, ο Ποτσετίνο αρέσκεται να έχει έναν ψηλό και δυνατό επιθετικό στην κορυφή.
Τα μεγαλύτερα ερωτήματα, ωστόσο, βρίσκονται στην άμυνα. Ο Αργεντινός χρειάζεται ταχύτητα και αμυντικούς που θα μπορούν να υποστηρίξουν μια ομάδα με ψηλά τις γραμμές της.
Ακόμη και ο Μπρούνο Φερνάντες θα χρειαστεί να προσαρμοστεί σε μια διαφορετική πραγματικότητα. Θα πρέπει να παίξει με μεγαλύτερη πειθαρχία, να περιορίσει τα ρίσκα και να υπηρετήσει περισσότερο το σύνολο. Κάτι που δεν είναι βέβαιο ότι του έχει ζητηθεί με συνέπεια μέχρι σήμερα.
Φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά που η Γιουνάιτεντ παρουσιάζει μια νέα πρόσληψη ως την αρχή της μεγάλης επιστροφής. Δεν υπάρχει μαγικό ραβδί, ούτε κάποιο θαυματουργό εμβόλιο που θα θεραπεύσει όλες τις παθογένειες του συλλόγου. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχει κάποιο ολοκληρωμένο σχέδιο που θα ενεργοποιηθεί αυτομάτως με την άφιξη του Ποτσετίνο.
Ίσως η Γιουνάιτεντ και ο Ποτσετίνο να μην αποτελούν την ιδανική συνταγή επιτυχίας. Ίσως, όμως, να είναι δύο πλευρές που έχουν φτάσει τόσο χαμηλά, ώστε να χρειάζονται η μία την άλλη για να σηκωθούν ξανά.
