Ήταν πρωτόγνωρο για όλους μας αυτό το μεγάλο διάστημα διακοπής. Οι εθνικές που δεν είχαν μεγάλο βάθος, δυσκολεύτηκαν στη διαχείριση, αφού δεν είναι εύκολο να δώσεις τέσσερα σερί παιχνίδια, οι ομάδες – ειδικά οι μεγάλες – δυσκολεύτηκαν να δουλέψουν χωρίς τους διεθνείς του και εμείς, το τι είπαμε αυτές τις τρεις εβδομάδες ένας θεός το ξέρει. Πέρασε όμως, πάμε παρακάτω.
Ο ΠΑΟΚ επιστρέφει με καλά νέα είναι η αλήθεια. Η εικόνα του Κίριλ Ντεσπότοφ να προπονείται, ήταν κάτι όμορφο. Πέρασε πολλά, αδικήθηκε γιατί κανείς μας δεν είχε επίγνωση του προβλήματος που έχει όταν πέρυσι τον κρίναμε σκληρά, τώρα μετρά αντίστροφα για να ενεργοποιηθεί.
Ο Ιβάν Σαββίδης από την πλευρά του, πήγε σε άλλη μία προπόνηση, δείγμα του ότι εκμεταλλεύεται την εδώ παρουσία του και εδώ που τα λέμε, καλά είναι. Ας μείνει εδώ, που να τραβιέται πίσω στο Ροστόφ. Δεν το λες και τουριστικό.
Ο Αλέσιο Λίσι, είδε τους διεθνείς του να επιστρέφουν υγιείς, είδε τον Γιάκιτς να κάνει μία εξαιρετική εμφάνιση κατά της Ισπανίας, είδε τον Μύθου να βάζει ένα εξαιρετικό γκολ και έχει και μία μέρα περισσότεροι από τους υπόλοιπους να δουλέψει το παιχνίδι με την Καλαμάτα.
Είναι η στιγμή του Ιταλού. Από εδώ και πέρα, έχοντας όλο το ρόστερ στη διάθεσή του και τέσσερα σερί παιχνίδια που είναι στα μέτρα του, έχει την ευκαιρία να τα πάρει και να μείνει ψηλά μέχρι το τέλος του 2026. Μετά, θα έρθει ο Μεϊτέ με τον Άλι, θα έχουμε και κανά μεταγραφικό συμπλήρωμα, θέλω να πιστεύω πως θα έχουν βρεθεί οι σταθερές και το βάθος.
Για μένα το κομβικό είναι να μπορέσει να παίξει με δύο μπροστά. Ο Μπάνζα για μένα είναι ένας τοπ παίκτης που πρέπει να συνυπάρξει με τον Εντιαγιέ. Αυτό ίσως να μη μπορεί να συμβεί στα ντέρμπι, αλλά σε παιχνίδια σαν αυτά που έρχονται, ίσως να αξίζει το ρίσκο της δοκιμής. Αν πίσω από αυτούς είναι οι Γιάκιτς – Ζαφείρης στον άξονα που έχουν εντάσεις και τρεξίματα και ο Ζίφκοβιτς με τον Λουσέ που έχουν χαρακτηριστικά μέσου, το σχήμα έχει ενδιαφέρον.
Για βάθος στην επίθεση, προφανώς μία λύση είναι ο Μύθου και σέκοντ στράικερ εύκολα παίζουν οι Χατσίδης, Πέλκας.
Θα δούμε πως θα το πάει ο Λίσι, έχοντας πλέον ηρεμία στο μυαλό του.
Στα της εθνικής, προφανώς και ουδείς περίμενε πως θα έχει αυτά τα αποτελέσματα στα τέσσερα πρώτα παιχνίδια. Με μία νίκη ακόμα θα έχει κάνει την δουλειά της σούπερ. Το ευχάριστο για αυτή, είναι πως κατάφερε να ανταποκριθεί και σε παιχνίδι που δέχτηκε νωρίς το γκολ, αλλά και εκεί που έπρεπε να είναι ταμπούρι. Μόνο απέναντι στην Ολλανδία πιστεύω δεν το διαχειρίστηκε σωστά. Αλλά και πάλι, όπως έγραψα παραπάνω, ήταν μία πρωτόγνωρη διαδικασία για όλους τις ομάδες, αλλά κυρίως για αυτές που δεν είχαν το βάθος.
Αυτό που φαίνεται από το πως στέκεται η εθνική, είναι πως υπάρχει ένα υγιές γκρουπ. Και επειδή πολλά έχουν δει τα ματάκια μας στο παρελθόν, αυτό ξεκινά από την κεφαλή. Ο Μάκης Γκαγκάτσης, ξέρει πάρα πολύ καλά ότι πρέπει να προστατεύει το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Είναι η βιτρίνα της δουλειάς του.
Το υγιές γκρουπ, φέρνει κοντά τον κόσμο. Ο κόσμος, φέρνει έσοδο. Δεν μπορούσα να βρω μπλούζα για τον μεγάλο μου, ενώ η καινούργια φανέλα πωλούνταν παντού.
Έχουμε και παίκτες υψηλού επιπέδου. Προφανώς τα εύσημα πρέπει να πάνε σε όλους, αλλά αυτό που θέλω να καταγράψω, είναι το επίπεδο που έχει φτάσει ο Χρήστος Τζόλης. Είναι εξωφρενικός ο τρόπος που η κάθε του απόφαση κάνει κακό στον αντίπαλο. Τα ποσοστά ζημιάς ανά απόφαση, είναι μυθικά. Είναι για μένα, ο πιο to the point παίκτης που έβγαλε το ελληνικό ποδόσφαιρο.
