Ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Τα δύο κορυφαία αθλήματα στην Ευρώπη. Ειδικά στην Ελλάδα, η απόστασή τους είναι μικρότερη συγκριτικά με άλλες χώρες. Γιατί οι Έλληνες αγαπούν δεκαετίες τώρα το μπάσκετ. Επειδή είναι ένα σπορ που τους πάει. Συγχρόνως, στο ποδόσφαιρο υπήρξε ο… σκοταδισμός που βασίλευε για δεκαετίες ολόκληρες. Οπότε αυτόματα έδινε συγκριτικό πλεονέκτημα στο μπάσκετ.
Τον τελευταίο καιρό, είναι ξεκάθαρο πως τα πράγματα έχουν αλλάξει πορεία. Το ποδόσφαιρο προσφέρει μεγαλύτερη σιγουριά στο φίλαθλο. Αναφορικά με την αξιοπιστία του, την καθαρότητά του, την αξιοκρατία του. Με τις διαμαρτυρίες, τα παράπονα, αυτά δεν σβήνουν ποτέ. Αλλά στο τέλος της ημέρας, όλοι ξέρουν πως δεν συμβαίνει τίποτα με δόλο και με σκοπό να εξυπηρετηθούν συμφέροντα.
Όσο το ποδόσφαιρο ανεβαίνει, το μπάσκετ έχει πάρει τον κατήφορο χωρίς σταματημό. ΕΕΑ, διαιτησία, διοικήσεις στις σκιές, εξωθεσμικοί κουμανταδόροι, «παιδιά» και «αποπαίδια». Μένει μόνο το οπαδικό στοιχείο να σώζει την κατάσταση, λόγω της αντιπαλότητας και των μεγάλων επενδύσεων που γίνονται στα κλαμπ.
Μη μένουμε στις γενικότητες όμως. Υπάρχουν ονοματεπώνυμα. Το ποδόσφαιρο έχει… ανοίξει φτερά, υπό τη διοίκηση του Μάκη Γκαγκάτση. Ανοδική πορεία σε όλα, «φρέσκες» ιδέες, πρόσωπα εκτός τοξικότητας. Το μπάσκετ έχει «κόψει» τα φτερά του, με διοίκηση Βαγγέλη Λιόλιου. Του ανθρώπου που διοικεί τον Προμηθέα μαζί με την ΕΟΚ, αφήνει φίλο του να «παίζει» με τη διαιτησία, υποβαθμίζει την Εθνική ομάδα μέρα με την ημέρα.
Κάποτε όποιος μιλούσε για ποδοσφαιρική αξιοπιστία και μπασκετική διοικητική κατάντια, θα τον περνούσαν για τρελό. Θα γελούσαν μαζί του. Η ικανότητα του ενός και η ανικανότητα του άλλου, έχουν φέρει την κατάσταση στο σήμερα. Με τις αποδείξεις να είναι «χτυπητές»:
• Η ΕΠΟ του Γκαγκάτση βρήκε πόρους για να προχωρήσει στην ιστορικότερη αγορά του ελληνικού ποδοσφαίρου σε εθνικό επίπεδο: Τις εγκαταστάσεις της Παιανίας. Εκεί που θα φτιαχτεί και ξενοδοχείο και έξτρα γήπεδο για τις μικρότερες Εθνικές και την Εθνική γυναικών.
Στο μπάσκετ ο Βαγγέλης Λιόλιος ξοδεύει κρατικά λεφτά πετώντας τα σε ένα βαρέλι χωρίς πάτο ουσιαστικά, ενώ η οικονομική διαχείριση είναι επιπέδου να μην έχει να δώσει η ΕΟΚ την ασφάλεια στο ΝΒΑ για να αγωνιστεί ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, να μην μπορεί να ξεχρεώσει τα πριμ της Εθνικής για το χάλκινο μετάλλιο πριν ένα χρόνο κτλ.
• Ο Γκαγκάτσης πρωτοστάτησε στο να εκδιωχθεί κάθε συλλογική εμπλοκή στην Εθνική ομάδα. Από ποια ομάδα θα καλούνται παίκτες, ποιας ομάδας θα παίζουν, γιατί κουράστηκε αυτός περισσότερο απ’ τον άλλο, όλα αυτά έχουν κοπεί. Οι «γύρω-γύρω» έκαναν πέρα, ο προπονητής και οι παίκτες έμειναν μακριά από κάθε είδους τοξικότητα. Στοιχείο που έχουν σεβαστεί και οι παράγοντες των ομάδων.
Από την άλλη, ο Λιόλιος έφερε την τοξικότητα στην Εθνική. Παίκτες βλέπουν σαν αγγαρεία το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Το συλλογικό «δηλητήριο» έχει «ποτίσει» την Εθνική, με την ΕΟΚ να το προωθεί όλο αυτό. Ο πρόεδρος εμφανίζεται για τη… λεζάντα, απουσιάζει στις δυσκολίες, όταν και αφήνει προπονητή και παίκτες μόνους τους. Ενώ… τίναξε τα πάντα στον αέρα, για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα μιας ομάδας, με την ελληνοποίηση του Τόμας Γουόκαπ με όχημα την Εθνική.
• Ο πρόεδρος της ΕΠΟ είναι «χρωματισμένος», καθώς προέρχεται από τον ΠΑΟΚ. Το διάστημα διοίκησής του όμως, ακόμη και οι όποιες φωνές παραπόνων ή διαμαρτυρίας, είναι διάφορων αποχρώσεων. Με αποτέλεσμα κανείς να μην του «χρεώνει» πως ενεργεί για τα συμφέροντα της ομάδας που υποστηρίζει. Ίσα-ίσα αυτή είναι που έχει και τα περισσότερα παράπονα τον τελευταίο καιρό, σε κάποιες περιπτώσεις δικαιολογημένα μάλιστα.
Ο Λιόλιος από την άλλη, ακόμη κι ένα παιδί δημοτικού μπορεί να απαντήσει ποιανού συμφέροντα εξυπηρετεί. Κι αν κάποιος δεν καταλαβαίνει τα αυτονόητα, αρκεί να κοιτάξει ποια πλευρά διαρκώς τον υπερασπίζεται λες και είναι νομική του υπηρεσία. Σε επικοινωνιακό – και όχι μόνο – επίπεδο. Παράλληλα, δεν μπορεί να γίνει πιο ξεκάθαρο πως όχι απλά δεν έπαψε να στηρίζει τον Προμηθέα, αλλά είναι και αυτός που τον διοικεί. Κάτι που έκρινε η ΕΕΑ.
• Η ΕΠΟ σε συνεργασία με τον Ομοσπονδιακό προπονητή, ένα απ’ τα πρώτα πράγματα που ασχολήθηκαν, ήταν να πείσουν τα μεγάλα μας ταλέντα να φορέσουν τα Γαλανόλευκα. Ο Χρήστος Ζαφείρης αρχικά, στη συνέχεια ο Κωνσταντίνος Καρέτσας και όχι μόνο. Εξασφαλίστηκε πως το ελληνικό ταλέντο δε θα πάει χαμένο και δεν θα επιλέξει άλλες εθνικότητες.
Η ΕΟΚ του Λιόλιου τώρα, δεν έχει αναπτύξει το παραμικρό, χάνει τα καλύτερα χρόνια του «δώρου» που ονομάζεται Γιάννης Αντετοκούνμπο και η μόνη της ουσιαστική παρέμβαση, ήταν να πάρει ελληνικό διαβατήριο ο Γουόκαπ για να εξυπηρετηθεί ο Ολυμπιακός. Αθλητής που προφανώς έχει τελειώσει από την Εθνική πλέον, με τους φιλάθλους να ψάχνουν να βρουν ακόμη αν επέστρεψε το διαβατήριο, όπως δεσμευόταν σε εκείνη την επιστολή ψεμάτων.
• Στο κεφάλαιο διαιτησία, τα πράγματα είναι όπως σε όλους τους άλλους τομείς. Επί ημερών Γκαγκάτση η διαιτησία κάνει βήματα προς τα εμπρός. Ακόμη κι αν εκφράζονται παράπονα, δεν μπορεί κανείς να εντοπίσει τίτλο που να επηρεάστηκε ή ακόμη περισσότερο να κρίθηκε, από τη διαιτησία. Δεν είναι εύκολο να εντοπιστεί περίπτωση λαθών που φανέρωναν διαφορετικά κριτήρια αντιμετώπισης ομάδων. Με επικεφαλής τον Γάλλο, Λανουά και στα κρίσιμα ματς να επιλέγονται ξένες σφυρίχτρες για μεγαλύτερη αξιοπιστία και κυρίως σιγουριά στους φιλάθλους.
Όσο για τον Λιόλιο στο μπάσκετ; Υποσχέσεις πως δεν θα… κλάψει κανένα παιδάκι κι από τότε τα μάτια είναι μόνιμα δακρυσμένα. Παιδιών, μεγάλων, κάθε ηλικίας. Τα «κλειδιά» έχουν δοθεί στον Θωμά του μπάσκετ, ανθρώπου που δεν έχει επίσημο ρόλο και κουμαντάρει λόγω φιλικών σχέσεων με τον Λιόλιο. Το άθλημα στενάζει, τελικοί… τινάζονται στον αέρα, βολές με αφύσικες διαφορές, αποφάσεις με διαφορετικά κριτήρια και ένας Προμηθέας που πλέον έχει γίνει ανέκδοτο το πόσες φορές πρέπει να πάει στη γραμμή μπας και κερδίσει αγώνα. Στάχτη στα μάτια του κόσμου για… μικρές ηλικίες διαιτητών, ενώ σφυρίζουν διαρκώς τα ίδια πρόσωπα τις ίδιες ομάδες και κάνουν τις ίδιες οργιαστικές διαιτησίες. Καθρεφτάκια στους ιθαγενείς για επιλογές ρέφερι από τις ομάδες και προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης που θα ορίζουν διαιτητές.
Τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Τίποτα δεν γίνεται να κατακτηθεί συμπτωματικά. Η Εθνική ποδοσφαίρου έχει μπει στο γκρουπ των μεγάλων της Ευρώπης. Η Εθνική μπάσκετ κρατιέται με το ζόρι και προσπαθεί να φύγει από εκεί και να κατέβει επίπεδο. Τα αθλήματα σε επίπεδο διοίκησης έχουν την ίδια ακριβώς πορεία. Τα πάντα είναι θέμα διοίκησης. Επιλογών. Θέλησης. Ικανότητας. Αξιοπιστίας.
