Συμβαίνει πολλές φορές στην καθημερινότητα. Είναι και το δύσκολο μέρος της ζωής. Να βλέπεις πως κάτι δεν λειτουργεί πλέον, να αντιλαμβάνεσαι πως η φθορά του χρόνου και οι ανθρώπινες αδυναμίες οδηγούν σε αδιέξοδο, αλλά να μένεις εκεί. Εγκλωβισμένος, αντιλαμβανόμενος πως κάποιες φορές ισχύει το μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Αν μείνεις λίγο αποστασιοποιημένος, αν αφαιρέσεις το συναίσθημα, μπορείς να διακρίνεις πολύ πιο καθαρά κάποια πράγματα και να πάρεις την σωστή απόφαση.
Δεν επιχειρώ φιλοσοφικές κουβέντες. Σας βάζω σε μια πραγματικότητα που έχει αντιμετωπίσει ο καθένας από εμάς στην προσωπική του ζωή και σίγουρα έχουμε αντικρίσει στις ομάδες για τις οποίες αναφερόμαστε. Συνέβη στην ΑΕΚ για παράδειγμα πολύ έντονα, στο τελευταίο κομμάτι της περιόδου Αλμέιδα. Η άδολη, αληθινή αγάπη που προσέφερε ο κόσμος της ΑΕΚ στον Αργεντινό που πέτυχε εντυπωσιακά πράγματα στην πρώτη σεζόν του, κοντραριζόταν με την αντικειμενική αλήθεια, πως είχε χαθεί ο μπούσουλας και κάθε έννοια λογικής.
Το συνειδητοποιήσαμε τώρα με τον Ολυμπιακό και τον Μεντιλίμπαρ, όπου τα πάντα εδώ και καιρό έμοιαζαν προδιαγεγραμμένα. Εψαχνε τον διάδοχο; Την κατάλληλη στιγμή; Ποιος θα λυγίσει πρώτος; Ένα στραβό αποτέλεσμα; Αβυσσος η ψυχή του καθενός. Αλλά φαινόταν πως το πράγμα δεν πήγαινε μακριά. Όπως συνέβη και στον ΠΑΟΚ με τον Λουτσέσκου, που ξόδεψε πέρυσι όλα τα «κανονάκια» του και έμεινε μέχρι να τον… φύγουν. Αλλά εκεί ο ΠΑΟΚ φάνηκε ξανά σχετικά αιφνιδιασμένος και αυτό προξενεί εντύπωση.
Φως στην καταστροφή
Ας περιοριστούμε στα θέματα της ΑΕΚ, που ενδιαφέρουν κατά κύριο λόγο. Εκείνη η κατάσταση δεν είχε διόλου μικρό κόστος. Είναι αλήθεια, το είχε επισημάνει και ο ιδιοκτήτης της σε μια απολογιστική κουβέντα, πως είχε πληγωθεί ο εγωισμός, ο ψυχισμός, η περηφάνεια του Ενωσίτη. Αυτά ήταν πιο βαριά, ακόμα και από την αγωνιστική κατάρρευση, ακόμα και από την υποθήκευση της ευρωπαϊκής προοπτικής του συλλόγου. Φάνηκε στην πράξη, πως ο Ηλιόπουλος ήξερε καλύτερα και το ένστικτο του, λειτούργησε ευεργετικά για την ΑΕΚ.
Είναι δύσκολο να βρεις φως μέσα στην καταστροφή. Είναι δύσκολο να εμπνεύσεις, την ώρα που δίπλα σου όλα καταρρέουν. Είναι απίθανο, ειδικά για μια ομάδα που έχει ταλανιστεί όσο η ΑΕΚ, να βρεις τρόπο να σηκωθείς στα πόδια σου, όταν βρίσκεσαι πεσμένος στο έδαφος. Αλλά εδώ συνέβη, κάτι σπάνιο και γι’ αυτό τόσο μοναδικό. Η ΑΕΚ δεν στάθηκε απλά ξανά όρθια, αλλά πέταξε και έχει φτάσει ήδη σε σημεία που ελάχιστοι μπορούσαν να προσδοκούν και να πιστεύουν. Και γι’ αυτό, δημιουργεί τέτοια φρενίτιδα ενθουσιασμού στον κόσμο της, που είναι δίπλα θαρρείς και βρισκόμαστε σε άλλες ρομαντικές εποχές των ‘80ς, που είναι και στη μόδα.
Νοοτροπία νικητή και πρωταθλητή
Πολλές φορές και από πολλούς, έχει επιχειρηθεί να αναλυθεί αυτό το φαινόμενο. Οι περισσότεροι έχουν – σωστά σε μεγάλο βαθμό – εστιάσει σε συγκεκριμένα στοιχεία: σταθερή ιδιοκτησία, διαθέσιμα χρήματα που δεν υπήρχαν ποτέ ξανά στη νεότερη Ιστορία αυτής της ομάδας, στρατηγικές επιλογές στελεχών με συγκεκριμένη λογική και στόχευση. Ωστόσο, πίσω απ’ όλα αυτά, κατά την εκτίμηση μου υπάρχει κάτι που είναι ανεκτίμητο, ειδικά για μια ομάδα που για να υπηρετηθούν άλλες ανάγκες και προσωπικές καταστάσεις, πολλές φορές επιχειρήθηκε να αλλοιωθεί η Ιστορία.
Αυτό όλο λέγεται απλά νοοτροπία νικητή. Νοοτροπία πρωταθλητή. Και εδώ πέραν πάσης αμφιβολίας, μπαίνει φαρδιά πλατιά η υπογραφή του Μάριου Ηλιόπουλου. Ο διοικητικός ηγέτης της ΑΕΚ προσέφερε με την δική του αύρα, τον δικό του τρόπο σκέψης και τις κινήσεις του, κάτι που έχει εμφανιστεί μόνο μετρημένες φορές στην προηγούμενη ζωή αυτής της ομάδας. Την ακόρεστη δίψα για επιτυχία, την διάθεση να είναι πρώτος σε όλα και να μην συμβιβάζεται με τίποτε λιγότερο. Στα λόγια φαντάζει απλό, η ζωή μας δείχνει πως στην πράξη είναι δύσκολο.
Το παράδειγμα
Πολλές φορές έχουμε ακούσει τον Ηλιόπουλο να λέει για την πορεία του στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Να εξιστορεί πως έφτασε να ακυρώνεται, να εκδιώκεται και να βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα ολόκληρο σύστημα, που ήταν φτιαγμένο για να εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα και καταστάσεις. Τα έφερε όλα τούμπα. Μπήκε και τα έκανε όλα ανάποδα, δημιούργησε συνθήκες ισονομίας και τώρα μετατράπηκε σε συλλέκτη τροπαίων. Με ακόρεστη επιθυμία, να γεμίζει κι άλλο την συλλογή του.
Κάθε συσχετισμός με πρόσωπα και καταστάσεις του ελληνικού ποδοσφαίρου, ας μείνει μακριά από εμάς. Το σπουδαίο, το σημαντικό είναι πως ο Ηλιόπουλος μπήκε για τα καλά. Και όπως κατάφερε να δημιουργήσει συνθήκες ισονομίας, με το ευ αγωνίζεσθαι που δείχνει έμπρακτα φιλοξενώντας σε κάθε παιχνίδι της ΑΕΚ και έναν Ολυμπιονίκη, έτσι πάει και στην μπαλίτσα. Και το ακόμα πιο εντυπωσιακό, το σχεδόν ονειρικό για την ΑΕΚ, είναι πως έχει κατά νου να κάνει επέκταση στην αίθουσα τροπαίων και να προσθέσει αρκετά ακόμα τα επόμενα χρόνια.
