Η χθεσινή παρουσία της πρωταθλήτριας Ελλάδος στην πρεμιέρα του Champions League - στο οποίο επέστρεψε μετά από οκτώ χρόνια - σίγουρα αφήνει υποσχέσεις και σίγουρα γεννά μια μεγάλη προσμονή. Αυτή την ομάδα, θες να την βλέπεις ξανά και ξανά πολύ απλά γιατί σε γεμίζει με το ποδόσφαιρο που παίζει. Σε γεμίζει, με την εξέλιξη της και σε κάνει να θες να παρακολουθήσεις πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει αυτό το υγιές ποδοσφαιρικό πρότζεκτ που βασίζεται σε ισχυρές βάσεις. Τόσο ισχυρές, που ενώ χάνει τον επί τέσσερα χρόνια πιο επιδραστικό ποδοσφαιριστή, μπορεί μέσα σε σύντομο διάστημα να βρει τον μηχανισμό και τις κατάληλλες μονάδες για να μην φανεί αυτή η τεράστια απουσία...
Η ΑΕΚ μοιάζει εδώ και έναν χρόνο με μια πολεμική ποδοσφαιρική μηχανή που συνεχώς εξελίσσεται και σχεδόν πάντοτε έχει τον τρόπο να υπερισχύει του αντιπάλου με οποιοδήποτε τρόπο λειτουργώντας σαν ένας χαμαιλέων που προσαρμόζεται σε οποιαδήποτε συνθήκη. Έχοντας δομή, ταυτότητα, ποιότητα αλλά πάνω απ΄όλα μέταλλο νικητή το οποίο κάνει υπερήφανο τον κόσμο της. Μην ξεχνάμε που βρισκόταν η ΑΕΚ πριν έναν χρόνο και τι παραλάμβανε τότε ο Μάρκο Νίκολιτς. Μια ομάδα με καταρρακωμένη ψυχολογία που ερχόταν από εφιαλτικά πλέι-οφ. Ο Νίκολιτς τότε έλεγε κατα την παρουσίαση του πως ο ΑΕΚτζής δεν θα ντραπεί ποτέ για την εικόνα της ομάδας στο γήπεδο ενώ ο Μάριος Ηλιόπουλος που ήταν δίπλα του εξηγούσε το πόσο τον έχει πειράξει που ο κόσμος της ομάδας έχει πληγωθεί με τα όσα έζησε. Από τότε άλλαξαν πολλά. Για να την ακρίβεια, άλλαξαν τα πάντα και πήγαμε σε βαθιές τομές!
Οι επιλογές Ριμπάλτα, Νίκολιτς, Λυσάνδρου που αποτελούν τους κύριους πυλώνες του οικοδομήματος δικαίωσαν στο 100% τον διοικητικό ηγέτη του συλλόγου που χάραξε τη γραμμή και την φιλοσοφία και η ΑΕΚ πέρασε σε μια νέα εποχή που την χαρακτηρίζει η νοοτροπία του νικητή. Η πρώτη χρόνια του Νίκολιτς ήταν ονειρική με την κατάκτηση του πρωταθλήματος και την παρουσία της ομάδας στους 8 του Conference επιτυχίες που άνοιξαν το δρόμο για τη συνέχεια, γι' αυτά που βλέπουμε φέτος στο ξεκίνημα και γι' αυτά που έρχονται...
Η ΑΕΚ πέτυχε χθες μια ιστορική νίκη με το αριστούργημα του Μαρίν ξεκινώντας ιδανικά στο Champions League. Το χθεσινό αποτέλεσμα έχει τεράστια σημασία διότι είχαμε να κάνουμε με ένα must win παιχνίδι το οποίο η ΑΕΚ κατέβαινε να παίξει με ένα μεγάλο πρέπει πάνω από το κεφάλι της άρα και η πίεση ηταν μεγάλη ωστόσο όπως αποδείχτηκε η πρωταθλήτρια Ελλάδος έχει αποκτήσει πλέον τέτοια ισχύ σαν ομάδα, έχει αποκτήσει τέτοιο μέταλλο και τέτοια δομή που οχι μονο μπορει να ανταποκρίνεται στο πιο υψηλό επίπεδο της Ευρώπης αλλά έχει την ικανότητα να κυριαρχεί έναντι της πρωταθλήτριας Αυστρίας και να την καθαρίζει πολυ πιο εύκολα απ' οτι δείχνει το τελικό 1-0 που σίγουρα βάσει εικόνας και ευκαιριών είναι φτωχό.
Όπως είπε και ο Νίκολιτς , η ομάδα του χθες άγγιξε το τέλειο σε ομαδικό-τακτικό επίπεδο. Αυτό είναι και το μυστικό της επιτυχίας. Σπουδαία κλάση ο Μάγερ, τεράστιος χαφ ο Μαρίν, κολώνα ο Μουκουντί, εκτελεστής ο Γιόβιτς αλλά η ΑΕΚ πετυχαίνει όσα πετυχαίνει εδώ και έναν, ενάμιση χρόνο επειδή είναι ΟΜΑΔΑ και έχει την ικανότητα να αντικαθιστά όποιον θέλει, ακόμα και τον... Πινέδα όπως φαίνεται.
Κλείνοντας να πω κάτι για τη Νέα Φιλαδέλφεια που χθες ήταν ένα πραγματικό ηφαίστειο λιώνοντας τη ΛΑΣΚ. Αυτό που έχει συμβεί στο τελευταίο 20λεπτο κυρίως με 33.000 ανθρώπους όρθιους να σφυρίζουν όποτε οι Αυστριακοί είχαν την μπάλα δημιουργώντας έναν εκκωφαντικό και απόκοσμο ήχο πανηγυρίζοντας σαν... γκολ κάθε επιτυχημένη αμυντική ενέργεια των παικτών του Νίκολιτς ήταν... τρελό. Υπήρχαν άνθρωποι γύρω γύρω που έκλειναν τα αυτιά τους με τα ντεσιμπέλ να είναι πιο ψηλά από κάθε άλλη φορά στην αρένα της Αγιά Σοφιάς. Σίγουρα αυτή η κολασμένη ατμόσφαιρα επηρέασε σοβαρά τους Αυστριακούς στο τέλος και την ίδια ώρα έδωσε φτερά στα πόδια των παικτών της ΑΕΚ. Ειναι αυτό που λέμε πως και τα... τσιμέντα παίζουν μπάλα στη Νέα Φιλαδέλφεια!
