Η φάση των ομίλων ήταν ένας περίπατος. Τρεις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, κυριαρχικό ποδόσφαιρο και η αίσθηση πως η παρέα του Λιονέλ Μέσι θα φτάσει μέχρι τέλους χωρίς να ιδρώσει ιδιαίτερα.
Μόνο που τα νοκ άουτ δεν χαρίζονται σε κανέναν. Εκεί δεν παίζει ρόλο το πόσο καλά έπαιξες πριν. Μετρά το πόσο ζωντανός μένεις όταν όλα δείχνουν χαμένα.
Πρώτο εμπόδιο, το Πράσινο Ακρωτήρι. Ένα παιχνίδι που έμοιαζε διαδικαστικό έγινε εφιάλτης. Η πρόκριση κρεμόταν από μία κλωστή, οι Αργεντινοί έβλεπαν τον χρόνο να εξαντλείται και οι φίλοι τους δεν μπορούσαν να κοιτάξουν στο γήπεδο από την αγωνία, τρώγοντας τα νύχια τους.
Κι όμως, στο 111', ένα αυτογκόλ έγινε το χέρι που την τράβηξε από τον γκρεμό.
Και όλοι σκέφτηκαν πως ήταν απλώς μια κακή βραδιά.
Σειρά πήρε η Αίγυπτος
Μέχρι το 79' η ομάδα του Λιονέλ Σκαλόνι έχανε 2-0. Οι περισσότεροι πίστεψαν ότι εκεί τελείωνε το όνειρο. Ότι εκεί έπεφταν οι τίτλοι τέλους για τον Μέσι.
Αλλά η Αργεντινή δεν είχε πει ακόμη την τελευταία της λέξη.
Το γκολ στο 79' άναψε τη σπίθα. Ο Μέσι ισοφάρισε στο 83' και όταν όλοι έβλεπαν παράταση, ο Έντσο Φερνάντες στο 90+2' έδωσε τη χαριστική βολή.
Σαν τη Λερναία Ύδρα που, αντί να χάνει δύναμη, αποκτά καινούργια κάθε φορά που τη χτυπούν και της κόβουν ένα κεφάλι και βγάζει καινούριο.
Στα προημιτελικά η Ελβετία την ανάγκασε ξανά να φτάσει στα όριά της. Παράταση, άγχος, πίεση. Και ξανά η ίδια ιστορία.
Άλβαρες και Μαρτίνες εμφανίστηκαν την πιο κρίσιμη στιγμή και κράτησαν ζωντανό το όνειρο. Σαν τον Κέρβερο που δεν επιτρέπει σε κανέναν να περάσει την πύλη.
Και ύστερα ήρθε η Αγγλία
Ένας αντίπαλος που κουβαλά δεκαετίες ιστορίας, ποδοσφαιρικής έχθρας και αναμνήσεων. Ο Γκόρντον στο 55' έβαλε την Αργεντινή ξανά στα σχοινιά.
Ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά κατά της. Η απογοήτευση μεγάλωνε. Όλοι άρχισαν να πιστεύουν πως αυτή τη φορά δεν υπήρχε επιστροφή.
Και τότε...
Η Αργεντινή έκανε αυτό που κάνει σε ολόκληρη τη διοργάνωση έως τώρα. Αρνήθηκε να πεθάνει.
Ο Φερνάντες στο 85' έφερε ξανά την ελπίδα. Ο Λαουτάρο Μαρτίνες στο 90+2' ολοκλήρωσε άλλη μία ανατροπή που έμοιαζε αδύνατη λίγα λεπτά πριν
Μάλλον αυτή η ομάδα δεν έχει μάθει να επιβιώνει όταν όλα είναι εύκολα. Έχει μάθει να επιβιώνει όταν όλα καταρρέουν.
Να βρίσκει οξυγόνο εκεί που οι άλλοι ασφυκτιούν και να κάνει τον φόβο πίστη και την απελπισία δύναμη.
Κάθε φορά που τη βλέπεις να πέφτει, σηκώνεται. Κάθε φορά που τη θεωρείς τελειωμένη, σου θυμίζει πως έκανες λάθος.
Σαν τη Λερναία Ύδρα.
Σαν τον Τίφων.
Ή, ίσως, απλώς σαν την Αργεντινή.
Γιατί αν στον τελικό με την Ισπανία παιχτεί μια παρόμοια παράσταση τότε είτε θα μιλάμε για τύχη (και αυτή Θεά είναι), που από μόνη της δεν προχωρά, ή για έναν σύγχρονο μύθο.
