Η μη προτίμηση της πλειοψηφίας των ΠΑΕ στον Βαγγέλη Μαρινάκη, η υποψηφιότητα του Γιάννη Αλαφούζου που τάραξε τα νερά, ήταν δύο αιτίες για ένταση στη Super League. Και μόνο ο τρόπος αντίδρασης της πλευράς του Ολυμπιακού, το αποδεικνύει. Ουσιαστικά αυξήθηκε η τοξικότητα ακόμη και στις ίδιες τις ψηφοφορίες.
Η λύση που δόθηκε, με όποιο… χρώμα γυαλιά κι αν τη δει κανείς, είναι η μόνη που μπορεί να θεωρηθεί αποδοτική για τη λίγκα και το ποδόσφαιρο συνολικά. Πρωτίστως επειδή μέσω της ενωτικής πρότασης της ΕΠΟ, δεν θα οδηγηθούμε σε ακραία πόλωση. Προεδρία για ένα χρόνο στους ιδιοκτήτες των ΠΑΕ Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός, στην ουσία είναι κάτι σαν… συγκυβέρνηση στη λίγκα. Με έναν άτυπο μεταξύ τους διαγωνισμό.
Ποιος είναι αυτός; Μα το ποιος θα νικήσει την κόντρα. Ποιος θα διοικήσει καλύτερα, ποιος θα πετύχει περισσότερα σε αυτό το διάστημα ενός χρόνου. Έτσι ώστε να τα επιδεικνύει και να έχει να λέει πως τα πήγε καλύτερα. Το ποδόσφαιρο, δεν το ενδιαφέρει ποιος θα πετύχει περισσότερα. Όμως, θα είναι κερδισμένο όσο περισσότερα γίνουν. Μακριά από εξυπηρέτηση συλλογικών συμφερόντων.
Το αν η πλευρά Μαρινάκη θεωρεί πως ηττήθηκε, καθώς ούτε εξελέγη ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, ούτε προτιμήθηκαν οι προτάσεις του, είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την πραγματικότητα. H ουσία είναι πως το ποδόσφαιρο θα βγει κερδισμένο και θα… καθίσει η σκόνη της έντασης. Της μεγάλης έντασης τουλάχιστον, καθώς δεδομένα θα υπάρξουν στιγμές διαφωνιών.
Η ΕΠΟ έλυσε ένα πρόβλημα, αποδίδοντας δικαιοσύνη. Οι μισές ΠΑΕ ήθελαν τον έναν, οι άλλες μισές τον άλλον. Θα ήταν δίκαιο να επιλεγεί ο Αλαφούζος μόνο, στη λογική πως αυτόν προτίμησαν οι τρεις από τις τέσσερις ομάδες του Big-4; Όχι γιατί θα μείωσε τις υπόλοιπες ΠΑΕ. Οπότε, το 7-7 έγινε… 1-1 στα χρόνια προεδρίας. Το καρπούζι στη μέση, τα κουκούτσια ισόποσα μοιρασμένα και πλέον ας διοικήσει ο καθένας τη λίγκα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το άθλημα.
Το να έμπαιναν στελέχη άλλων ΠΑΕ, όμως ο Γ.Μποροβήλος ή η Κ.Κοξένογλου (απ’ τη στιγμή που ο Λυσάνδρου δεν το συζητούσε καν), θα αποτελούσε πισωγύρισμα για τη Super League.
Το λάθος για την Ομοσπονδία, θα ήταν να μετατραπεί σε… ΕΟΚ. Να καθορίσει δηλαδή το ποιος θα είναι πρόεδρος της λίγκας. Η κίνηση της ΕΠΟ κρατά μακριά κάθε σκέψη παιχνιδιών εξουσίας στις πλάτες του αθλήματος. Τώρα, αν κάποιος θεωρεί πως ηττήθηκε και το δείχνει μέσω διαρκώς αντιδράσεων, είναι δικό του θέμα. Το άθλημα πρέπει να είναι πάνω απ’ αυτές τις γνώμες. Και είναι…
