Δύο βραδιές, δύο εικόνες που μυρίζουν παλιό, ευρωπαϊκό Παναθηναϊκό. Πρώτα το 0-1 στη Μάλμε, με το «χρυσό» γκολ του Τζιούριτσιτς να σφραγίζει το δεύτερο τρίποντο στη league phase και να ανεβάζει τον Παναθηναϊκό στους 6 βαθμούς. Και τώρα η νίκη με 2-1 επί της Στουρμ Γκρατς στο ΟΑΚΑ, σε ένα ματς που έπρεπε να το πάρει για να μείνει ζωντανός και το πήρε, με καθαρό μυαλό και κυνισμό, φτάνοντας τους 9 βαθμούς στην Ευρώπη.
Σε αυτές τις βραδιές φαίνεται τι αλλάζει. Ο Παναθηναϊκός του Ράφα Μπενίτεθ πιάνει το ματς από το λαιμό, το κρατάει εκεί που τον βολεύει και περιμένει τη στιγμή. Αυτό λέγεται ευρωπαϊκή συμπεριφορά, όχι ελληνικό σαφάρι του «πάμε όλοι μπροστά κι ό,τι γίνει».
Ο Ισπανός είναι ο πιο «βαρύς» προπονητής που έχει κάτσει ποτέ σε ελληνικό σύλλογο, με Champions League στο βιογραφικό του και με συμβόλαιο που τον κάνει τον πιο ακριβοπληρωμένο τεχνικό στη χώρα. Όταν κάθεται αυτός στον πάγκο, αυτόματα ανεβαίνει ο πήχης για όλους, για παίκτες, διοίκηση και κόσμο.
Η άλλη όψη του νομίσματος είναι το πρωτάθλημα. Η βαθμολογία δεν σηκώνει συναισθηματισμούς: Ολυμπιακός 28 βαθμούς σε 11 ματς, Παναθηναϊκός 18 σε 10, μείον 10 πίσω και τρεις μεγάλες ομάδες μπροστά του (Ολυμπιακός, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ) συν τον Λεβαδειακό και τον Βόλο.
Θεωρητικά, δεν είναι χαμένη ιστορία, όμως θέλει πολλά πράγματα να του κάτσουν: σερί δικό του, φθορά των άλλων, καθαρά ντέρμπι, καμιά «αυτοκτονία». Το έχει ξανακάνει ο Παναθηναϊκός να επιστρέψει από μακριά, αλλά φέτος το εγχείρημα δεν είναι εύκολο.
Γι’ αυτό προκύπτει φυσικά, θεωρώ, το ερώτημα, χωρίς κόμπλεξ και χωρίς «μικροποίηση» του συλλόγου:
Μήπως αυτή η χρονιά είναι η ευκαιρία του Παναθηναϊκού να δώσει λίγο παραπάνω βάρος στην Ευρώπη;
Όχι με την έννοια «ξεγράφω το πρωτάθλημα», αλλά με τη λογική ότι αν πρέπει να βγει κάτι μεγάλο από αυτή τη σεζόν, η Ευρώπη μοιάζει ο πιο καθαρός δρόμος. Εκεί, ο Παναθηναϊκός έχει ήδη τρεις γεμάτες ευρωπαϊκές παραστάσεις: το 4-1 στη Βέρνη με τη Γιουνγκ Μπόις, τη μεγάλη νίκη στη Μάλμε, τώρα τη Στουρμ στο ΟΑΚΑ, και μπροστά του Πλζεν (μέσα), Φερεντσβάρος (έξω) κι ένα βράδυ με τη Ρόμα στο Μαρούσι στις 29 Ιανουαρίου που μπορεί να γίνει σημείο αναφοράς.
Αυτά τα βράδια είναι που μπορούν να ξαναχτίσουν τον ευρωπαϊκό Παναθηναϊκό και όχι τα απογεύματα με τον κάθε αντίπαλο που έρχεται στη Λεωφόρο να κλειστεί με 11 πίσω από τη μπάλα.
Ο Τετέι, ο Γενάρης και το «στοίχημα» της Ευρώπης
Εδώ μπαίνει ο Γενάρης ο Ανδρέας Τετέι και όχι μόνο. Ο Παναθηναϊκός έχει συμφωνήσει με την Κηφισιά.
Ο Τετέι δεν είναι ο «ποιος είναι αυτός ρε φίλε;». Είναι ένα παιδί που μεγάλωσε στην Κυψέλη, στην Αλεπότρυπα και στα γήπεδα της επαρχίας, που έφτασε στην Κηφισιά και από εκεί εκτοξεύτηκε, μπαίνοντας στις πάνω θέσεις των σκόρερ της Super League και τραβώντας πάνω του Ολυμπιακό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, τους πάντες. Τον πήρε όμως ο Παναθηναϊκός. Και αυτό από μόνο του λέει κάτι για το πώς αποφάσισε να κινείται πλέον ο σύλλογος. Μιλάμε για φορ ψηλό, γεμάτο, που παίζει με πλάτη, που δεν φοβάται τη μονομαχία.
Ενας λόγος παραπάνω, ο Γενάρης, για τον Παναθηναϊκό, να μην είναι παράθυρο «μπαλωμάτων». Πρέπει να είναι η περίοδος που θα αποφασίσει οριστικά ότι ποντάρει σοβαρά στην Ευρώπη. Να δώσει στον Ράφα τα εργαλεία που του λείπουν, ώστε κάθε βραδιά τύπου Μάλμε και Στουρμ να μην είναι «ωραία έκπληξη», αλλά η νέα νόρμα.
Τι κερδίζει ο Παναθηναϊκός αν βάλει πρώτο στόχο την Ευρώπη;
Δεν είναι μόνο η πρόκριση, φίλοι μου.
Είναι ότι:
- ξαναχτίζει όνομα έξω από τα σύνορα,
- ανεβάζει συντελεστές για τον ίδιο και για τη χώρα,
- βάζει τους παίκτες του στη μεγάλη βιτρίνα,
- δημιουργεί ξανά εκείνο το αίσθημα ότι «ο Παναθηναϊκός είναι ομάδα που δεν θες να κληρωθείς μαζί της».
Με Μπενίτεθ στον πάγκο, με Κορόνα και Κοτσόλη σε ρόλους-κλειδιά στο ποδοσφαιρικό τμήμα, ο σύλλογος δείχνει ότι στήνει δομή ευρωπαϊκού club, όχι ελληνικού «μαγαζιού» που αλλάζει προπονητή κάθε έξι μήνες.
Αν φέτος ο Παναθηναϊκός περάσει τη League Phase με καλή θέση, πάρει σοβαρή κλήρωση στα νοκ άουτ, κάνει 2-3 βραδιές ΟΑΚΑ με 40.000 -και βάλε- κόσμο απέναντι σε ονόματα σαν τη Ρόμα και κοιτάξει στα μάτια αντιπάλους με πολλαπλάσιο μπάτζετ, θα έχει κερδίσει κάτι που δεν το φέρνει κανένα... ελληνικό 2-0 Κυριακής.
Και το πρωτάθλημα;
Μη λέμε ό,τι να 'ναι. Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να παρατήσει το πρωτάθλημα. Δεν το σηκώνει η φανέλα, δεν το σηκώνει η ιστορία, δεν το σηκώνει ο κόσμος του. Θα κυνηγήσει, θα πιέσει, θα πάει στα play offs με στόχο να γυρίσει ό,τι γυρίζει. Μπορεί; Δύσκολο. Αλλά, εδώ που τα λέμε, αυτός ο σύλλογος έχει μάθει να ζει με τα δύσκολα τα τελευταία δέκα χρόνια.
Η ουσία όμως είναι άλλη. Η ουσία είναι ότι για πρώτη φορά έπειτα από χρόνια, ο Παναθηναϊκός έχει ρεαλιστική προοπτική να κάνει κάτι πραγματικά καλό στην Ευρώπη. Έχει προπονητή κομμένο και ραμμένο για τέτοια αποστολή, έχει ήδη χτίσει μομέντουμ με Μάλμε και Στουρμ, περιμένει τον Τετέι και τον Γενάρη για να ολοκληρώσει το παζλ.
Αν βγει κι ένα «πράσινο θαύμα» στην Ελλάδα, ακόμη καλύτερα. Αλλά αν πρέπει κάπου να βάλει το βάρος του φέτος ο Παναθηναϊκός, αυτό μοιάζει να είναι η ευρωπαϊκή του επαναφορά.
Κι αν συνεχίσει έτσι ο Ράφα, πολύ σύντομα το «πάλι νικητής ο Μπενίτεθ» θα ακούγεται όχι σαν ατάκα blog, αλλά σαν καθημερινό ρεφρέν μιας ομάδας που ξαναβρίσκει την ευρωπαϊκή της ταυτότητα.
