Με όλες τις παθογένειες, το τραγικό ξεκίνημα επί Βιτόρια στο πρωτάθλημα όπου η ομάδα δεν είχε νίκη απέναντι σε Λεβαδειακό και Κηφισιά. Με τις διοικητικές παλινωδίες και την έλλειψη φλόγας και οράματος, με πέντε προπονητές σε είκοσι μήνες, τον κόσμο δικαίως στα κάγκελα και το κλίμα βαρύ κι ασήκωτο έναντι δικαίων και αδίκων, το λες και απρόσμενο το γεγονός ότι σε περίπτωση νίκης στο αναβολής επί του ΟΦΗ, η απόσταση του Παναθηναϊκού από τον Ολυμπιακό θα είναι μόλις δύο βαθμοί.
Είναι αν μη τι άλλο οξύμωρο με όσα έχουν συμβεί. Κι αν οι Πειραιώτες δεν είναι πλέον στην κορυφή όπως συνέβαινε πριν το ντεμπούτο του Κόντη στο αιώνιο ντέρμπι της Λεωφόρου, αυτό δεν αναιρεί ότι αποτελούν το φαβορί και τον βασικό ανταγωνιστή από τη στιγμή που πέρυσι κατέκτησαν με άνεση το πρωτάθλημα.
Το ζήτημα ωστόσο για τον Παναθηναϊκό είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Και η αλήθεια είναι ότι ο ποδοσφαιρικός τρόπος έχει αλλάξει άρδην μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα όπως και η ποδοσφαιρική φιλοσοφία: ο Παναθηναϊκός πλέον πρεσάρει ψηλά. Στην πράξη, όχι στα λόγια. Ανακτά μπάλες. Έχει συγκεκριμένο πλάνο όταν έχει τη μπάλα στα πόδια του. Θέλει να την έχει. Αλλάζει τις διπλάσιες πάσες σε σχέση με το ξεκίνημα της σεζόν και την περσινή αγωνιστική περίοδο (πάνω από 600 με τον Ατρόμητο, όταν μετά βίας ξεπερνούσε τις 400 μέχρι πρότινος). Κι έχει αρχίσει να μην δέχεται πολλές τελικές από τους αντιπάλους του. Ειδικά απέναντι στον Ατρόμητο ήταν το πρώτο ματς μετά από πολύ καιρό που εγχώριος αντίπαλος τελείωσε αγώνα με μηδέν (0) τελικές εντός εστίας.
Αυτό που με εξαίρεση το… θαύμα της Βέρνης δεν έχει τροποποιηθεί είναι η αποτελεσματικότητα. Το σκοράρισμα. Ο Ντέσερς μπορεί να αποτελεί κλειδί αλλά δεν είναι διαθέσιμος ακόμα, ο Γερεμέγεφ είναι σίγουρο ότι με τον Κόντη θα επανενταχθεί πλήρως και θα έχει σαφώς πιο ενεργό ρόλο.
Η ουσία είναι η μαγική λέξη μεταδοτικότητα. Όλοι οι προπονητές έχουν γνώση. Το θέμα είναι να την περνάνε στους παίκτες. Να τους εμπνέουν. Κι αυτό δεν σχετίζεται ούτε με τα βιογραφικά ούτε με την καταγωγή και τα ονόματα. Αλλά με τη μεθοδολογία προσέγγισης και κυρίως την προπόνηση.
Οι πληγές του συλλόγου δεν γιατρεύονται με ένα μαγικό ραβδί και δη μέσα σε δυο εβδομάδες. Ο Κόντης μπήκε στη φωτιά με αξιοπρέπεια, φιλοδοξία και πρόθεση να επαναφέρει μια νορμάλ κατάσταση στα αποδυτήρια. Όμως το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό, διαχρονικό και ξεκινά -τόσο αυτονόητα όσο και σαδιστικά- από ψηλά. Την κορυφή.
Για περισσότερο από μια δεκαετία, ο Παναθηναϊκός χτίζει και γκρεμίζει πάνω σε σαθρά θεμέλια. Κάθε νέο ξεκίνημα συνοδεύεται από λόγια για «επανεκκίνηση» και «οργάνωση», αλλά στην πράξη η ομάδα πληρώνει ξανά και ξανά την απουσία σχεδίου, συνέπειας και ποδοσφαιρικής λογικής. Κανένας προπονητής, όσο ικανός κι αν είναι, δεν μπορεί να σβήσει σε δεκαπέντε μέρες ή σε έναν μήνα τα λάθη ετών. Ο Γιάννης Αλαφούζος κουβαλά την ευθύνη αυτής της ασυνέπειας και της αντιποδοσφαιρικής κυκλοθυμίας. Είναι αδιαμφισβήτητο.
Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται απλώς έναν άνθρωπο να υποδυθεί τον σωτήρα, αλλά έναν οργανισμό που θα λειτουργεί με επαγγελματισμό, συνέπεια και μακροπρόθεσμο πλάνο. Ο Χρήστος Κόντης δεν είναι μάγος και ευτυχώς δεν προσποιείται πως είναι. Κανένας προπονητής δεν είναι.
Η δουλειά του δεν είναι να κρύψει τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αλλά να τα αναδείξει και να τα διορθώσει βήμα-βήμα. Δεν γίνεται τα πάντα να αλλάξουν σε δεκαπέντε ή τριάντα μέρες. Ο Παναθηναϊκός δεν χρειάζεται άλλο «σοκ». Χρειάζεται δουλειά, σταθερότητα και αλήθεια. Πρέπει πρώτα να χτιστούν γερά θεμέλια κι όχι να επαναλαμβάνονται αυτοκαταστροφικά επικοινωνιακές ψευδαισθήσεις.
