Ψάχνω εδώ και μέρες να βρω κάτι, που να σχετίζεται με τον ποδοσφαιρικό Άρη, για να γκρινιάξω και το παράξενο είναι πως δεν το βρίσκω εύκολα.
Η αλήθεια είναι πως μια διακοπή για Εθνικές πάντα κρύβει κινδύνους. Κινδύνους χαλάρωσης, κινδύνους ξεφορμαρίσματος, κινδύνους που συχνά ο Άρης αντιμετωπίζει... με παταγώδη αποτυχία. Πολλές φορές η εσωστρέφεια και η έλλειψη κινήτρου οδηγεί τον κόσμο των κιτρινόμαυρων στην απομάκρυνση από το γήπεδο και στην απαξίωση της κάθε προσπάθειας, που γίνεται από την ομάδα, για βήματα προς τα εμπρός...
Άλλες φορές, πάλι, η ίδια η ομάδα καταφέρνει, χωρίς λόγο και αιτία, να επιστρέψει χειρότερη και να πετάξει από πάνω της όλα εκείνα τα θετικά στοιχεία, που μας "υποσχέθηκε" πως θα κρατήσει, πριν το ρεπό των Εθνικών. Ακόμη και φέτος, όταν περιμέναμε τον Άρη, μετά την πρώτη διακοπή του πρωταθλήματος, μας εμφανίστηκε αδιάβαστος και νωθρός, απέναντι στον ΟΦΗ, ξενερώνοντας το κοινό του, πριν θυμηθεί πως διαθέτει ποιότητα και πληρότητα και ξεκινήσει (επιτέλους) να κερδίζει.
Έχουμε δει πλέον τον Άρη να το ψάχνει και να το βρίσκει άμεσα! απαντώντας στην αμφισβήτηση - με εμφατικό τρόπο και βρισκόμενος πλέον στην κορυφή του βαθμολογικού πίνακα. Νωρίς; Βιαστικό; Δεκτό, δεκτό! Έχουμε όμως πάρει τα πρώτα μας δείγματα, τόσο από ντέρμπι, εντός και εκτός, όσο και από φαινομενικά "μικρά" παιχνίδια, όπου ο Άρης στο παρελθόν έχυνε την καρδάρα με το γάλα. Το συμπέρασμα είναι πολύ νωρίς για να προκύψει. Η εικόνα βελτίωσης από παιχνίδι σε παιχνίδι όμως και τα περιθώρια που έχει ακόμη αυτό το σύνολο για να γίνει καλύτερο κάνουν ακόμη και τους πιο διστακτικούς και απαισιόδοξους να χαμογελούν.
Είναι ευλογία να φεύγεις από το γήπεδο και να βλέπεις τον κόσμο ικανοποιημένο. Είναι μαγικό να βλέπεις μικρά παιδάκια να χαίρονται φορώντας τις κιτρινόμαυρες φανέλες και κρατώντας το χέρι του γονέα τους χοροπηδώντας ανάλαφρα και ικανοποιημένα, από αυτό που μόλις είδαν στο γήπεδο.
Είναι όμως δέκα φορές πιο όμορφο και ακόμη πιο εντυπωσιακό να το βλέπεις να συμβαίνει όσο το παιχνίδι είναι στο 0-0 και τίποτα δεν έχει κριθεί.
Αν σας περιγράψω αυτό που βίωσαν οι φίλοι του Άρη στο Βικελίδης την Κυριακή το βράδυ, απέναντι στην Athens Kalllithea ίσως με πείτε υπερβολικό. Μπορεί και βιαστικό!
Αυτό που είδαμε όμως στο τελευταίο παιχνίδι του Άρη δεν έχει προηγούμενο. Ένας κόσμος γεμάτος! Πλήρης! Να χαίρεται ροή παιχνιδιού και να αισθάνεται το πάθος των παικτών της ομάδας να κερδίσουν. Να χαίρονται τη λαχτάρα τους να βγουν πρώτοι στις μπάλες, να κλέψουν, να δημιουργήσουν και να επιτεθούν. Είδα παραδίπλα, στην κερκίδα (ναι τα δημοσιογραφικά του Βικελίδης είναι μέσα στην κερκίδα και δεν απέχουμε πολύ από τον κόσμο) ένα ποδοσφαιρικό κοινό να πανηγυρίζει για τακουνάκια και τριγωνάκια στο κέντρο, ενώ είχε ήδη περάσει χωρίς γκολ ένα ημίχρονο και τα φαντάσματα του παρελθόντος και της "γκέλας" έκαναν την εμφάνιση τους στην Παπαναστασίου.
Όπως ήρθαν όμως... έφυγαν!
Ο Άρης για πρώτη φορά έδειξε πως, όσο αργά και να βρίσκεται χρονικά το παιχνίδι, θα βρει την λύση και θα μετουσιώσει την απόλυτη κυριαρχία και την χαρά του για ποδόσφαιρο - σε γκολ. Τρέμω να κάνω μια τολμηρή υπόθεση πως, ακόμη και να μην τα καταφέρει ο κόσμος θα φύγει γεμάτος από το γήπεδο.
Αν θυμηθούμε το ελαφρώς πρόσφατο παρελθόν, τελευταία φορά που ο Άρης έπαιζε χορταστικό ποδόσφαιρο και έφευγες χαρούμενος από το γήπεδο ήταν επί Όγιος, με Κάλβο, Τούτα, Τίνγκα, Κόκε κλπ. Τότε, πράγματι, σε κάποια ματς κρύβονταν το "τόπι".
...τότε όμως η χαρά ήταν κάπως αφελής. Το υλικό δεν ήταν σε καμία περίπτωση τόσο καλό και πλήρες και οι ικανότητες είχαν υπερεκτιμηθεί. Τα χαμόγελα ήταν πρόσκαιρα και τα αποτελέσματα δεν ήρθαν ποτέ. Τότε το ποδόσφαιρο και το θέαμα δεν συνδυάζονταν από νίκες και ο Όγιος έφυγε "νύχτα".
Άλλες, πιο πρόσφατες χρονιές, ο Άρης έπαιρνε αποτελέσματα αλλά σε καμία περίπτωση δεν έπαιζε ελκυστικό ποδόσφαιρο. Γκρέμιζε το παιχνίδι του αντιπάλου και ήταν απλώς αποτελεσματικός.
Φέτος ο Άρης, για πρώτη φορά στην σύγχρονη του ιστορία, συνδυάζει θέαμα με ουσία. Συνδυάζει πληρότητα και ποσότητα, με ποιότητα. Αν αναλύσει κανείς το ρόστερ του, βλέπουμε πως έχει λύσεις σε κάθε θέση και πως ο περσινός του εαυτός είναι πλέον... αναπληρωματικός.
Πλέον ο Μορόν δεν είναι μόνος του και δεν μας κάνει χάρη που μένει και ανανεώνει το συμβόλαιο του. Κάτι είδε ο Μορόν! και αποφάσισε να παρατείνει την παρουσία του στην ομάδα. Χωρίς Ευρώπη και με έναν αποτυχημένο τελικό κυπέλλου να κρατα ανοιχτές τις "πληγές" στη μνήμη του κοινού του. Ο Ισπανός όμως βλέπει πως φέτος η ενδεκάδα έχει περίσσια ποιότητα και ποσότητα και πως κάτι καλό έχει ήδη ετοιμαστεί για τους κιτρινόμαυρους.
Διστάζουμε και φοβόμαστε στην πραγματική ζωή. Ε, κάπου ώπα όμως! Ας σταματήσουμε να διστάζουμε να πούμε πράγματα γύρω από το ποδόσφαιρο τουλάχιστον!
Είναι τόσο κακό να δηλώσουμε πως ο φετινός Άρης είναι για μεγάλους στόχους και όνειρα και αν δουλέψει σκληρά μπορεί να φέρει χαρές; Πόσο απαγορευμένα κρατάμε δηλαδή μερικά πράγματα και πόσο τρέμουμε το άγνωστο; Γιατί, η αλήθεια να λέγεται, για τον Άρη της σύγχρονης ιστορίας ο πρωταθλητισμός και οι υψηλές πτήσεις τείνουν να γίνουν τελείως άγνωστο και αχαρτογράφητο μέρος. Αυτή η φετινή προσπάθεια όμως με τους τρεις καλλιτέχνες στο κέντρο, με τους ακούραστους μπακ, τους σταθερούς στόπερ και τον χαρούμενο κόσμο στις θέσεις του ...θεάτρου είναι ικανά να γυρίσουν μια "σελίδα", που μένει ανοιχτή και κολλημένη στη θέση της, για πάνω από μισό αιώνα.
Στο Βικελίδης, στις τηλεοράσεις και στα ραδιόφωνα ο κόσμος απολαμβάνει ποδόσφαιρο!
90 λεπτά δεν μας φτάνουν, μπορούμε παρακαλώ να έχουμε περισσότερα;
ΥΓ Με Σαβέριο τι γίνεται; Να... είδατε, βρήκα τελικά κάτι για να γκρινιάξω! Δεν κρατήθηκα!
