MENU

Στις πρώτες του δηλώσεις μετά τη χειρότερη φετινή εμφάνιση του Ολυμπιακού, ο Ντιέγκο Μαρτίνεθ δήλωσε ότι «η εικόνα της ομάδας δεν είχε σχέση με αυτή που δείχνουμε στα περισσότερα ματς». Να με συγχωρήσει ο συμπαθέστατος και εργατικότατος Ισπανός τεχνικός, αλλά νομίζω ότι η συγκεκριμένη ατάκα μάλλον δείχνει ότι αρχίζει και το χάνει και σε επικοινωνιακό επίπεδο, νιώθοντας πλέον και την πίεση, σε μια προσπάθεια να δικαιολογήσει μια αδικαιολόγητη εμφάνιση και μια περίοδο στην οποία η ομάδα του παραμένει εξαιρετικά ντεφορμέ. Εκτός αν στη φόρμα συνυπολογίζονται με την ίδια βαρύτητα ματς με ομάδες της περιφέρειας όπως ο Αστέρας Τρίπολης και ο Παναιτωλικός, με ντέρμπι κόντρα σε ΠΑΟΚ ή Παναθηναϊκό ή παιχνίδια ομίλων στην Ευρώπη. 

Το τελευταίο δίμηνο, ο Ολυμπιακός υπολειτουργεί και όποιος διαφωνεί με αυτό, λυπάμαι αλλά βλέπει διαφορετικό σπορ. Και νομίζω ότι το 2-1 επί της Γουέστ Χαμ, μάλλον του έκανε περισσότερο κακό σε πολλαπλά επίπεδα -συνολικά σαν ομάδα και ατομικά. Αντί η νίκη και η εμφάνιση αυτή επί των «σφυριών» να αντιμετωπιστούν ως μια ευχάριστη εξαίρεση και ως ένας στόχος για τον οποίο πρέπει όλοι να δουλέψουν ώστε να μπορούν να τον επαναλαμβάνουν με σταθερότητα σε υψηλό επίπεδο και σε δύσκολες συνθήκες σε βάθος χρόνου, το συγκεκριμένο παιχνίδι του χάλασε το μυαλό. Έκανε τον Ολυμπιακό και τον Μαρτίνεθ να πιστέψουν ότι ισχύουν πράγματα που όπως φαίνεται δεν πλησιάζουν καν στην πραγματικότητα...

Όπως για παράδειγμα, ότι ο ρυθμός και η ένταση της ομάδας μπορεί να ακολουθήσει αυτόν μιας αγγλικής ή γερμανικής. Ότι το κέντρο της άμυνάς του μπορεί να βγάλει 90λεπτο χωρίς τραγικό λάθος και ότι μπορεί να αντιμετωπίσει με σταθερότητα τις στατικές φάσεις. Ότι οι τρεις του κέντρου (Καμαρά-Αλεξανδρόπουλος-Χέσε) έχουν την ικανότητα να κυκλοφορήσουν τη μπάλα σε υψηλό επίπεδο, να δημιουργήσουν και ταυτόχρονα να αμύνονται αποτελεσματικά. Ό,τι αυτό το 4-3-3 μπορεί να αποδώσει καρπούς και ότι ταιριάζει στο έμψυχο δυναμικό. Όλα αυτά βεβαίως, λίγες μόλις μέρες αφότου ο Μαρτίνεθ είχε στερήσει με τις επιλογές του στην ομάδα την ευκαιρία να πάρει ένα διπλό επί της Μπάτσκα Τόπολα, όταν ισοφαρίστηκε σε 2-2 στο τέλος και ακόμη λιγότερες αφότου είχε δει τον Παναθηναϊκό να τον παίζει μονότερμα στο Καραϊσκάκη σε ένα ολόκληρο πρώτο ημίχρονο, ασχέτως ισοφάρισης και οτιδήποτε άλλου ακολούθησε. Η νίκη επί της Γουεστ Χαμ σα να διέγραψε όλες τις ανορθογραφίες, ενώ ήρθε και αυτό το 2-0 στην Κρήτη επί του ΟΦΗ, σε ένα ματς που επίσης ο Ολυμπιακός δεν θάμπωσε κανέναν με την απόδοσή του, αλλά ευτύχησε να βάλει γκολ στην πρώτη του φάση. Έπειτα, ήρθε το 2-4 από τον ΠΑΟΚ με μια επίσης αποκαρδιωτική εμφάνιση και ήττα 1-0 στην Αγγλία, σε ένα ματς που ο Ολυμπιακός μπήκε στο γήπεδο με μοναδικό στόχο το 0-0 και όπως γίνεται συνήθως απέτυχε. 

Να μας συμπαθάει λοιπόν ο κόουτς, αλλά όχι, η εμφάνιση ή πιο σωστά η απουσία του Ολυμπιακού σε αυτό το 5-0 από τη Φράιμπουργκ, σε ένα ματς που γύρισε τον σύλλογο πίσω σε εποχές που ήταν κομπάρσος των ομίλων, δεν είναι εξαίρεση. Είναι ένα φαινόμενο που επαναλαμβάνεται το τελευταίο διάστημα κατά το οποίο έχουν σφίξει τα γάλατα, με πιο δύσκολα, πιο απαιτητικά σε επίπεδο ρυθμού και τακτικής και γενικά πιο πολλά ματς. Για τον δε ίδιο τον Μαρτίνεθ, νομίζω πως τα... κανονάκια του αρχίζουν και στερεύουν απειλητικά: πέταξε στα σκουπίδια το ματς με την Τόπολα, έβγαλε ένα ημίχρονο με τον Παναθηναϊκό στο οποίο ο Γιοβάνοβιτς τον είχε δέσει κόμπο, κατέβασε την ομάδα του στο Λονδίνο χωρίς το παραμικρό πλάνο επιθετικής δραστηριότητας, ενώ κόντρα στον Λουτσέσκου, ούτε που κατάλαβε πως διάολο βρέθηκε να χάνει 4-0 από μια ομάδα που είχε να του βάλει τέσσερα γκολ μισό αιώνα. 

Επιπροσθέτως, μια ολόκληρη κατηγορία ερωτηματικών είναι αυτή η ξαφνική εμμονή στο 4-3-3. Πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις ισχύει ότι όλοι εμείς οι απ' έξω, δεν πλησιάζουμε ούτε το 1% των γνώσεων και της αντίληψης ενός επαγγελματία προπονητή, ωστόσο τα γεγονότα παραμένουν γεγονότα και οι παρατηρήσεις που προκύπτουν από αυτά εξακολουθούν να είναι εκεί για να τα δουν όλοι. Έτσι, ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς βλέπει ο Ισπανός και επιμένει σε αυτή τη διάταξη...

Το 4-3-3 είναι το πιο απαιτητικό σχήμα στο ποδόσφαιρο και επιθετικά και αμυντικά. Αληθινό 4-3-3 ελάχιστες ομάδες έχουν παίξει στην ιστορία του ποδοσφαίρου και ακόμη πιο λίγες το έχουν παίξει αποτελεσματικά. Η Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ Μαδρίτης, η Μίλαν, η Εθνική Ολλανδίας, η Εθνική Ισπανίας. Άντε και 5-6 ακόμη; Ως εκεί. Να το πούμε ακόμη πιο απλά: εάν έχεις Τσάβι-Ινιέστα-Μπουσκέτς ή Κασεμίρο-Μόντριτς-Κρόος, ή λίγο πιο παλία Γκατούζο-Πίρλο-Ζέεντορφ ή ακόμη λίγο πιο πίσω Ράικαρντ-Ντάβιντς-Ζέεντορφ, τότε, ΟΚ, παίζεις μια χαρά το 4-3-3. 

Επιπλέον -και είναι μεγάλο επιπλέον- ακριβώς επειδή οι τρεις χαφ είναι υποχρεωμένοι να καλύπτουν χώρους στους οποίους συνήθως βρίσκονται 4 ή και 5 αντίπαλοι χαφ, οι δύο σου στόπερ θες να έχουν συγκεκριμένα επίσης πολύ «απαιτητικά» χαρακτηριστικά για να μην μένει η άμυνά σου «τρύπια». Γρήγορη αντίληψη και γρήγορα πόδια για να ανεβαίνουν και να καλύπτουν ότι «αφήνει» κενό ο χαφ της πλευράς τους. Ειδικά στην περίπτωση του Ολυμπιακού και ειδικότερα σε αυτό το 5-0, οι τρεις του χαφ ήταν επίσης μονίμως ασύνδετοι, κάτι που φυσικά οφείλεται και στο ότι το συγκεκριμένο σχήμα δεν έχει δουλευτεί αρκετά από την ομάδα. Συνεχίζοντας στα των στόπερ, θέλει και μεγάλη ικανότητα στο ένας εναντίον ενός και ταυτόχρονα την ικανότητα να δουν την εύκολη πάσα χωρίς να πουλάνε συνεχώς τη μπάλα, ακριβώς επειδή η συγκεκριμένη διάταξη -στις μεταβάσεις της μπάλας από και προς την άμυνα- πρέπει να εκτελείται σαν χορογραφία, ώστε να είναι αποτελεσματική. Θες Πικέ-Πουγιόλ. Θες Ράμος-Πέπε. Θες Μαλντίνι-Νέστα. Θες Ντε Μπουρ-Σταμ. Ας το αφήσουμε εκεί. Δεν χρειάζονται συγκρίσεις και συσχετισμοί γιατί θα πέσει το ταβάνι και το ίντερνετ μαζί. Ας πούμε απλά, ότι τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του τωρινού έμψυχου δυναμικού του Ολυμπιακού, δεν... πολυκουμπώνουν στο ρημάδι το 4-3-3!

Ο Μαρτίνεθ το επέλεξε και πάλι, σε ματς στη Γερμανία, όπου ο Ολυμπιακός μετρούσε πριν τη σέντρα του αγώνα με τη Φράιμπουργκ 8 ήττες, 1 ισοπαλία και 1 νίκη, με γκολ 5-19 και χωρίς καν να σκοράρει στα 7 από τα 10. Ένα στατιστικό που τώρα λέει συνολικά σε 11 ματς επί γερμανικού εδάφους: 1/1/9 με γκολ 5-24 και χωρίς γκολ σε 8/11. Συνολικά σε 23 παιχνίδια με Γερμανούς, φτάσαμε στο 5/1/17 με γκολ 29-51. Γενικά δεν πολυταιριάζουν στον Ολυμπιακό οι Γερμανοί και σε αυτό το ματς ο Ισπανός επέλεξε κάτι που εκ του αποτελέσματος παρουσίασε την ίδια προβληματική εικόνα, με τα ίδια ακριβώς προβλήματα -πράγματα που μεγεθύνθηκαν και από την τραγική ατομική απόδοση των περισσότερων παικτών του:

-τεράστιο έλλειμμα ποιότητας στο κέντρο άμυνας
-ανικανότητα να αντιμετωπίσει τις στατικές φάσεις
-μηδενική δημιουργία από τους κεντρικούς χαφ

Ένα ακόμη ματς που αυτό το 4-3-3 με τρεις αμυντικούς χαφ δεν προσφέρει απολύτως τίποτα ούτε στο κομμάτι της πίεσης, με τους τρεις να μπλέκουν μεταξύ τους και να αφήνουν τελικά πολλά κενά, ούτε σε αυτό της κυκλοφορίας της μπάλας, καθώς ούτως ή άλλως κανείς από τους τρεις δεν ειδικεύεται σε αυτό, αλλά ταυτόχρονα η μπάλα μένει πολύ μακριά από αυτούς που μπορούν να την κυκλοφορήσουν (Φορτούνης – Ποντένσε). Την ίδια ώρα, Ντόη-Ρέτσος συνεχίζουν τρέχοντας όπου να 'ναι, χωρίς λόγο και αιτία, μένοντας μονίμως εκτός θέσης, μονίμως με άτσαλες ή αργές επεμβάσεις και γενικά χωρίς να εμπνέουν την παραμικρή σιγουριά και σταθερότητα. 

Εάν σε όλα τα παραπάνω προστεθεί ότι το επιθετικό πλάνο του Ολυμπιακού σε αυτό το 4-3-3 είναι να παίζουν ο Φορτούνης με τον Ποντένσε ένας εναντίον ενός ανάμεσα σε 2-3 αντιπάλους και ένας Ροντινέι να παλεύει επίσης με τα θηρία λόγω της ποιότητάς του, αντιλαμβάνεται εύκολα κανείς ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν θα μακροημερεύσουν «μέσα» στους στόχους τους εάν πρωτίστως ο Μαρτίνεθ συνεχίσει με τις συγκεκριμένες εμμονές και δευτερευόντως εάν δεν βγουν μπροστά πολλοί περισσότεροι παίκτες για να βοηθήσουν τον ταλαίπωρο τον Κώστα Φορτούνη ο οποίος καλείται να κάνει σε κάθε ματς τα πάντα, για τους πάντες...

Παίζεις 4-3-3 στη Γερμανία, ίσως με Τσάβι-Ινιέστα-Μπουσκέτς...