Είναι μια από τις σπάνιες βραδιές στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Πλήρης υπεροχή του φιλοξενούμενου σε ντέρμπι, εμφατική εμφάνιση, μεγάλο σκορ και χωρίς να συμβεί το παραμικρό στο γήπεδο. Ο ΠΑΟΚ πέρασε με έναν ιστορικό θρίαμβο από το Καραϊσκάκη, διέλυσε ποδοσφαιρικά και πνευματικά τον Ολυμπιακό, πάνω που οι ερυθρόλευκοι είχαν αρχίσει να βρίσκουν τον καλό εαυτό τους αγωνιστικά, με δύο σπουδαίες νίκες επί των Γουέστ Χαμ και ΟΦΗ. Ας μην κάνω εγώ την αρχή για να γίνω... μάντης κακών για όσα πιθανώς ακολουθήσουν στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο, όμως η ιστορία έχει δείξει ότι κάθε φορά που υπάρχουν εξελίξεις στο Λιμάνι, ξεκινούν μετά από μια εμφάνιση σαν αυτή. Όχι τόσο λόγω της ήττας ή καν του σκορ, αλλά λόγω της συνολικής εμφάνισης.
Αυτή δεν ήταν μια απλή ήττα σε ντέρμπι για τον Ολυμπιακό, όπως κάλλιστα μπορεί προφανώς να συμβεί σε οποιοδήποτε ντέρμπι. Ήταν ένα κολοσσιαίο πισωγύρισμα. Ένα αγωνιστικό, τακτικό και πνευματικό στραπάτσο που τον έστειλε όχι απλά βήματα πίσω, αλλά σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο στο... παρελθόν. Από πέρσι τέτοιο καιρό είχαμε να δούμε τόσο κακή την ομάδα και την είδαμε ξανά σε ένα ματς που ο αντίπαλος αντίστοιχα, έχει κάνει τα πάντα... απλώς τέλεια. Βεβαίως, είχε και όλες τις λεπτομέρειες υπέρ του στα κομβικά σημεία. Άλλωστε, αν δεν συμβούν τα παραπάνω, δεν γίνεται να πάρεις τόσο μεγάλη εκτός έδρας νίκη σε ντέρμπι.
Ο ΠΑΟΚ την πήρε και φυσικά την άξιζε και με το παραπάνω, επιβεβαιώνοντας ότι μέχρι τώρα στη σεζόν «υπολειτουργεί», αφού έχει και την ατομική ποιότητα και τον προπονητή για να κάνει πρωταθλητισμό. Εδώ όμως, το μεγάλο ερωτηματικό παραμένει η εμφάνιση του Ολυμπιακού. Αν μπει το πλασέ του Ποντένσε από το ένα μέτρο στο 0-0, κάνουμε άλλη κουβέντα, αλλά τα «αν» έχουν νόημα μόνο αν είσαι ο Παπακαλιάτης και γράφεις σενάρια. Στη μπάλα, όλα κρίνονται πάνω στο χορτάρι. Ο Ολυμπιακός έχασε τη δική του πρώτη σπουδαία ευκαιρία, ο ΠΑΟΚ την έβαλε. Πήγε στα αποδυτήρια με το 0-1 και στη συνέχεια ο Λουτσέσκου έκανε πάρτι...
Ένας από τους πλέον τακτικά καταρτισμένους και εξυπνότερους κόουτς που έχουν περάσει από τα γήπεδα της χώρας μας, είπε «ευχαριστώ» σε όλες τις -μεγάλες- γκέλες του Μαρτίνεθ. Στο 0-2, «ευχαριστώ» είπε ο ΠΑΟΚ και σε μια από τις πολλές αψυχολόγητες ατομικές ενέργειες των ερυθρόλευκων στο ματς, με τον δίμετρο Πορόσο να πέφτει από πίσω για τάκλιν ενώ ο αντίπαλός του έχει κάνει κοντρόλ στην κίνηση με τη μπάλα να φεύγει προς το πλάι και με έναν ακόμη αμυντικό να καλύπτει ήδη τη φάση. Το τι ακριβώς περίμενε να συμβεί πέρα από το πέναλτι, θα μείνει ως ένα ακόμη από τα μεγάλα μυστήρια της Ιστορίας.
Ένα επόμενο ερώτημα είναι γιατί τέτοια ψυχολογική κατάρρευση. ΟΚ, μένεις πίσω 0-2 σε ένα ντέρμπι που σίγουρα δεν είναι για 0-2 μέχρι εκείνο το σημείο, αλλά όλα όσα ακολούθησαν δεν έχουν σχέση με Ολυμπιακό. Οι μόνοι δύο που έχουν πλήρη επίγνωση -ανεξαρτήτως εποχής και φόρμας- για το που βρίσκονται και ποιες είναι ακριβώς οι απαιτήσεις που υπάρχουν, είναι οι δύο Έλληνες που κουβαλούν την ομάδα στις πλάτες τους εδώ και χρόνια. Ο Φορτούνης και ο Μασούρας. Ατομικά, ας το αφήσουμε εκεί προς ώρας, γιατί οτιδήποτε άλλο ίσως είναι και υπερβολικό. Πρώτη εγχώρια ήττα της σεζόν ήταν, όπως και να 'χει, σε ένα ματς που πήγαν στραβά όλα όσα θα μπορούσαν να πάνε στραβά.
Τα σημαντικότερα ερωτήματα της βραδιάς αφορούν πάντως στον Ντιέγκο Μαρτίνεθ. Ο Ισπανός έχει κάνει εξαιρετική δουλειά έως τώρα, όμως και αυτός -όπως είχε και ο προηγούμενος... σχεδόν συνεπώνυμός του, Πέδρο Μαρτίνς, παρουσιάζει... νεκρά διαστήματα. Είναι λογικό ακόμη να μην έχει φτάσει η ομάδα του στο επίπεδο που θέλει, λογικό για ένα σχεδόν ολικά ανακατασκευασμένο ρόστερ, ωστόσο δεν μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί για κάποιες απολύτως αψυχολόγητες επιλογές και αποφάσεις του ερυθρόλευκου τεχνικού. Έχοντας ήδη «χάσει» (σ.σ. ισοπαλία) ένα ματς από τον πάγκο με τις επιλογές του στο εκτός έδρας με την Μπάτσκα Τόπολα, τώρα ήρθε και αυτό το ντέρμπι. Ένα ντέρμπι στο οποίο η ομάδα διαλύθηκε από το πουθενά μέσα σε 20 αγωνιστικά λεπτά, επιβεβαιώνοντας όλους τους... νόμους του Μέρφι για το τι και πότε μπορεί να πάει στραβά. «Τι έγινε ρε παιδιά;» που θα έλεγε και ο... Απαράδεκτος Ολυμπιακάκιας, Σπύρος Παπαδόπουλος!
Ερωτήματα όπως: Γιατί 4-3-3 σε εντός έδρας ντέρμπι που καίγεσαι για τη νίκη; Γιατί οι τρεις του κέντρου πρέπει να είναι όλοι καθαρά αμυντικά χαφ; Γιατί ο Φορτούνης να χάνεται/χαραμίζεται στο πλάι; Γιατί ξανά ο Κίνι αριστερό μπακ; Γιατί ο φορμαρισμένος Γιόβετιτς πάγκο για να ξεκινήσει ο Ελ Κααμπί που έχει να σκοράρει πάνω από ένα μήνα αισίως; Γιατί η αλλαγή του Σολμπάκεν σε ρόλο φουλ μπακ, η οποία παρεμπιπτόντως τιμωρήθηκε δευτερόλεπτα μετά; ΟΚ, σύμφωνοι. Όλοι εμείς οι προπονητές του πάγκου και οι κατόπιν εορτής σχολιαστές, εννοείται πως δεν γίνεται να ξέρουμε καλύτερα από έναν επαγγελματία προπονητή. Ωστόσο, τα γεγονότα παραμένουν για τα προφανή ερωτήματα εξακολουθούν να χρειάζονται απαντήσεις. Προς τιμήν του, ο Μαρτίνεθ ανέλαβε την πλήρη ευθύνη της ήττας, χωρίς αυτό να σημαίνει πως οι παίκτες του είναι άμοιροι ευθυνών. Ωστόσο, παραμένει ένα ακόμη γεγονός πως πλέον ο Ισπανός τεχνικός έχει χάσει μόνος του δύο κομβικά ματς και ακόμη είμαστε στις αρχές Νοέμβρη. Δεν χάθηκε τίποτα ακόμη φυσικά, όμως σαν να αρχίζουν να μαζεύονται...
