Πω, πω, πω μια ΑΕΚάρα. Πω, πω, πω μια ομαδάρα. Αυτή η ομάδα αποδεικνύει πως βρισκόμαστε στην εποχή της ΑΕΚ. Στην εποχή, που κανένα όνειρο δεν απαγορεύεται και κάθε φορά, ανοίγει η όρεξη για περισσότερα. Η ΑΕΚ που κατάφερε μέσα σε ένα χρόνο και κάτι, να πατήσει στην κορυφή της Ελλάδας, να πάρει το πιο μάγκικο πρωτάθλημα που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί και τώρα δείχνει πως είναι έτοιμη και αποφασισμένη για ακόμα περισσότερα. Εφτασε στην ελίτ της Ευρώπης, είναι η ομάδα που φέρνει ξανά το Champions League στην Ελλάδα.
Εκείνη η μουσική που ακούστηκε αμέσως μετά το τελευταίο σφύριγμα του Τουρπέν, έμοιαζε σαν μελωδία της ευτυχίας για κάθε Ενωσίτη. Κάποιος, δεν υιοθετώ, έλεγε πως αν είχαν μια περίεργη αίσθηση του χιούμορ, θα μπορούσαν να βάλουν το Κατερινάκι να τραγουδά για το δικό μας… κανάλι που σ’ άλλους νοικιάστηκε. Δεν υιοθετεί η στήλη, αλλά ακούγεται κι αυτό παιχνιδιάρικο κι ωραίο. Ετσι κι αλλιώς, όσα κάνει η ΑΕΚ, όση ποδοσφαιρική υγεία αποπνέει, είναι από εκείνα που τέτοια εποχή κάνουν τα πάντα να μοιάζουν πραγματικά υπέροχα.
Η αυτοπεποίθηση της ΑΕΚ
Για να πω την μαύρη μου αλήθεια, σε όλη τη διάρκεια των ημερών που προηγήθηκαν, μου έβγαινε απ’ όλο τον οργανισμό της ΑΕΚ, μια απίστευτη σιγουριά. Μια αυτοπεποίθηση, που δεν ήταν ίδιον αυτής της ομάδας επί πολλά χρόνια. Γιατί εντάξει, στο ποδόσφαιρο έχουν μιλήσει και οι μουγκοί κατά περιόδους, αλλά αυτό που φτιάχνει με πείσμα, επιμονή, μεθοδικότητα και μπόλικο χρήμα η ΑΕΚ εδώ και έναν χρόνο, δεν θα μπορούσε να μην δικαιωθεί. Γιατί, εν τέλει, αν δεν προσβάλεις τις βασικές αρχές του ποδοσφαίρου, το σύμπαν κάποια στιγμή θα σε δικαιώσει.
Η ρεβάνς με την Λέφσκι Σόφιας μετατράπηκε σε ένα απέραντο πάρτι, μια απίθανη βραδιά που γεννά όνειρα και… ΑΕΚτζήδες. Είναι από εκείνες τις βραδιές, που μόνο μια ομάδα υπάρχει στο γήπεδο. Και κάποιος θα πει, πως οι συμπαθείς (ίσως όχι και τόσο με κάτι περίεργους που κουβάλησαν και στην Αθήνα) Βούλγαροι δεν ήταν και κανένα μεγαθήριο. Αλλά η πραγματικότητα είναι πως η ομάδα που τους έκανε να φαίνονται πλήρως αδύναμοι, ήταν η ΑΕΚ. Τους έπιασε (αγωνιστικά) από τον λαιμό και δεν τους άφησε να πάρουν ανάσα.
Αναλογιστείτε πως τελικά το 4-0 μοιάζει πολύ φτωχό για να καταδείξει την διαφορά των δύο ομάδων μέσα στο γήπεδο. Ηταν τέτοια η κλάση της ΑΕΚ, ήταν τέτοια η αγωνιστική ανωτερότητα, που λογικά το ματς έπρεπε να τελειώσει με 6-0 ή και 7-0. Δεν πειράζει, τα κρατούν για τη συνέχεια. Ειδικά για τον Κοϊτά, πάει κάπου το μυαλό μου για το που θα αρχίσει να σκοράρει. Τα πράγματα είναι μαγικά για την ΑΕΚ, γιατί εκείνη φρόντισε εδώ και καιρό να τα φέρει όλα στο κατάλληλο σημείο.
Το κομπιούτερ και το βάθος
Την ώρα που κάποιοι έκλαιγαν πάνω από το χυμένο γάλα για τον Πινέδα, για τις μεταγραφές που δεν έγιναν, για τους παίκτες που δεν άλλαξαν, η ΑΕΚ ήξερε καλά πως έπρεπε να προχωρήσει. Στηρίχτηκε σ’ αυτό το ξεκίνημα της σεζόν στον κορμό της ομάδας που ήταν η καλύτερη στην Ελλάδα και έκανε την διαφορά. Το ενίσχυσε με παίκτες, που εδώ και καιρό είχαν στοχεύσει και δεν περίμεναν απλά να προκύψουν ως ευκαιρίες στην αγορά. Όταν ξέρεις τι θέλεις, όταν δαπανάς πολλά χρήματα για πρωτοκλασάτους παίκτες, δεν μπορεί να μην έρθει η δικαίωση.
Κάπως έτσι, είδαμε τον παίκτη κομπιούτερ, εκείνον που κάποιοι βιάστηκαν πάρα πολύ να τον χαρακτηρίσουν… Αϊντάρεβιτς, να κόβει και να ράβει στη μεσαία γραμμή. Να κάνει ένα τόσο σημαντικό ματς να περνά και να μην θυμάσαι καν πως πέρυσι σε αυτήν την ομάδα υπήρχε ο MVP του πρωταθλήματος δίπλα στον Μάριν. Καλά για τον Ρουμάνο, δεν χρειάζεται να πούμε και πολλά. Πέραν του ό,τι αυτή η μεταγραφή μπορεί να συγκαταλέγεται στις… ληστείες των τελευταίων ετών, η ΑΕΚ είναι πανίσχυρη στη μεσαία γραμμή. Και ήδη, εμφανίστηκε ο Αριάγκα, ήδη έχει δώσει στίγμα ο Βιτάλις.
Ο Μόντριτς και τα δύο φορ
Για τον Μάγερ τι να πεις. Ισως μόνο, πως είναι ο Μόντριτς της ΑΕΚ. Δεν είναι ο Μόντριτς των φτωχών, γιατί η ΑΕΚ δεν είναι φτωχή. Δαπάνησε μισή ντουζίνα εκατομμύρια για να τον πάρει από την Βόλφσμπουργκ και να τον βάλει γρήγορα στο δυναμικό της. Εγινε ο υβριδικός παίκτης που έρχεται να απογειώσει το σχεδιασμό του Νίκολιτς και μπορεί να κάνει απίθανα πράγματα. Αρτίστας. Παίκτης που ζωγραφίζει με την μπάλα, δεν την χάνει ποτέ και κάνει τρομερά πράγματα που κάνουν πάταγο.
Να πω για το σχήμα με τα δύο φορ που δεν… λειτουργεί. Να πεις για τον υπέρβαρο Γιόβιτς που έχει σκοράρει τέσσερις φορές σε ισάριθμα παιχνίδια. Για τα εννιά από τα δέκα γκολ που έχει σκοράρει οι τρεις φορ σε αυτά τα παιχνίδια. Εντάξει, δεν έχει και τα φορ των άλλων ομάδων, μάλλον παίζει με… ενάμιση φορ. Αλλά μάλλον αυτό το ενάμιση είναι τόσο καλό, που κάνει για όλους τους υπόλοιπους. Αν μάλιστα έμπαιναν μόνο τα τετ α τετ, θα μπορούσε να γραφτεί ιστορικό αποτέλεσμα στην Ευρώπη.
Όραμα
Έχει κι άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία το παιχνίδι. Τον υπερηχητικό Ρότα, που θεωρώ δεδομένο πως πολύ σύντομα θα βάλει σε μεγάλες σκέψεις πολλές ευρωπαϊκές ομάδες για να τον αποκτήσουν και να σκάσουν πολλά εκατομμύρια στα πόδια της ΑΕΚ για να τον αποκτήσουν. Είδαμε έναν Πήλιο από άλλο πλανήτη, να κάνει ξεκάθαρο προς όλους, πως δεν θα του πάρει κανείς την θέση και όσο περισσότερο τον αμφισβητούν, τόσο περισσότερο πεισμώνει και γίνεται καλύτερος. Για τα στόπερ ας μην ειπωθεί κουβέντα. Το τάκλιν του ηγέταρου Μουκουντί στο πρώτο ημίχρονο, είναι μύθος.
Όπως είπε ο Ηλιόπουλος στο φινάλε, αυτή δεν είναι η ΑΕΚ που ονειρεύονται οι φίλοι της και γίνεται εφιάλτης για τους αντιπάλους της. Είναι η ομάδα που οραματίζονται. Είναι η ομάδα που κάνει αυτό που φάνταζε αδύνατο πριν από καιρό, να γίνεται πράξη. Είναι η ομάδα που αποτελεί πρότυπο λειτουργίας για όλους. Και τώρα ειδικά, φαίνεται πως εκείνα τα λόγια του ιδιοκτήτη της Ένωσης όταν ανέλαβε την ομάδα, πως σύντομα θα τρίβουν τα μάτια τους στην Ευρώπη με την ΑΕΚ, δεν είναι αργά για να γίνει απόλυτη πράξη.
