Ξεκινάμε απ’ τα βασικά. Ο Κλαϊνχάισλερ είναι ένας ποδοσφαιριστής που δεν γνωρίζουμε. Αν τον δούμε σε ένα ματς ή ακόμη χειρότερα σε βιντεάκια, δε λέει κάτι πέρα από μια γνώμη που μπορεί να ακυρωθεί για πλάκα. Το προφανές που φανταζόμαστε δεν αμφισβητεί κανείς, είναι πως τον τσέκαρε και τον επέλεξε ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Άρα γνωρίζει το αν σηκώνεται το βράδυ για να πάει τουαλέτα, ή αν κοιμάται σαν πουλάκι.
Αυτό κάνει τον Ούγγρο παικταρά; Όχι. Όσα θα δούμε στον Παναθηναϊκό απ’ αυτόν θα κρίνουν το επίπεδο και τον χαρακτηρισμό που θα τον συνοδεύει από εμάς τουλάχιστον. Απλά η υπενθύμιση που πάντα πρέπει να γίνεται, είναι η εξής: Οι Πράσινοι δεν είναι ένα σύνολο που κρίνεται από την ατομική ποιότητα του ενός. Κρίνεται όμως απ’ τον τρόπο ενσωμάτωσης, γρήγορης προσαρμογής και το πόσο καλά «κουμπώνει» κάθε ποδοσφαιριστής. Τα στοιχεία που έρχεται να προσθέσει δηλαδή, χωρίς να πρέπει να αλλάξει η φιλοσοφία του παιχνιδιού για να κολλήσει στη δική του ποιότητα. Όσο μεγάλη κι αν είναι αυτή.
Πρόχειρα και γρήγορα, κρατάμε πως πρόκειται για παίκτη με σταθερή παρουσία στην Εθνική Ουγγαρίας. Μία απ’ τις καλύτερες Εθνικές στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Έχει πολύ καλό πόδι και το φέρνει σε μια ομάδα που είχαμε βαρεθεί να θυμόμαστε τα λόγια του αείμνηστου Αλκέτα Παναγούλια, φωνάζοντας διαρκώς «σουτάρετε»! Συν τη σωματική δύναμη. Έλειπε δύναμη και ένταση απ’ τον Παναθηναϊκό, ειδικά στα χαφ. Σε συνδυασμό με τον Πούχατς που είναι κι εκείνος… ντούκι, προσθέτεις και αυτά τα στοιχεία. Ειδικά για παίκτες που έρχονται απ’ τον πάγκο, το να παίρνεις ενέργεια τέτοιου επιπέδου μπορεί να αλλάξει δεδομένα.
Η ουσία δεν είναι ο ίδιος ο Ούγγρος όμως. Το παν είναι ο Παναθηναϊκός ως οργανισμός, να μάθει να μη «χαλιέται» για αυτό που γνωρίζει. Ποιο είναι αυτό; Το πως θα κυλά η ζωή του την εποχή του Ιβάν Γιοβάνοβιτςστον πάγκο του. Μακάρι αυτή να είναι μεγάλη και για πολλά χρόνια. Ήδη ζούμε την τέταρτη μεταγραφική περίοδο, οπότε δεν μπορούμε να πούμε «δεν ξέραμε».
Δεν συντρέχει κανένας λόγος γκρίνιας, επειδή εμείς ή εσείς θα θέλαμε καλύτερο όνομα. Θα θέλαμε να ξέρουμε τον παίκτη με το που ακούγαμε ποιος έρχεται. Παρότι εδώ συζητάμε για διεθνή Ούγγρο ξαναλέμε. Ο οποίος είναι 28 ετών, άρα «ψημένος». Δεν είναι επιλογή τύπου Τσέριν ή Τσόκαϊ. Δηλαδή πιο νέα παιδιά χωρίς ιδιαίτερες παραστάσεις.
Ο Γιοβάνοβιτς κοιτά τι του «δένει» στην ομάδα. Τις καθυστερήσεις στις επιλογές, τις βλέπει ο καθένας. Όπως και το πρόσημο των κινήσεων που είναι για τα καλά θετικό μέχρι τώρα. Τόσο αγωνιστικά, σε επίπεδο νοοτροπίας, όσο και μεταγραφικά, έχουμε έναν προπονητή που αποδεδειγμένα… το έχει και με το παραπάνω. Γιατί διαρκώς πρέπει να περιμένουμε την ονοματάρα κι όταν δεν γίνεται μας παίρνει από κάτω; Δηλαδή γκρινιάζουμε, ξενερώνουμε, σαν παιδάκια που περιμέναμε μαλλί της γριάς. Μην υπολογίζοντας πως είναι ανθυγιεινό.
Το οικονομικό σκέλος δεν το αναφέρουμε, ας το δει ο καθένας όπως θέλει. Επειδή καταλήγουμε πάντα στο συμπέρασμα είτε πως κάποιος πάει να γλιτώσει τα λεφτά της διοίκησης, είτε πως κάποιος ζητάει μεταγραφές χωρίς να υπολογίζει πως τα λεφτά τα δίνουν άλλοι και δεν τα βάζει απ’ την τσέπη του. Μονά-ζυγά μιζέρια με λίγα λόγια, οπότε ο καθένας την άποψή του. Σεβαστή.
Για την ικανοποίηση της μεταγραφικής μας λατρείας που έχουμε από παιδιά όλοι, θα δεχόμασταν να έχουμε Γιοβάνοβιτς προπονητή και στις μεταγραφικές περιόδους εκτάκτως εμφάνιση Στραματσόνι. Θα μας ικανοποιούσε να βλέπαμε κάθε πρωί πως έχει αλλάξει το ρόστερ και ήταν 20 νέοι παίκτες. Ποτέ και καμία ομάδα δεν πήγε μπροστά έτσι.
Έχει ο Παναθηναϊκός έναν προπονητή που αποδεδειγμένα, μπορεί, ξέρει, νιώθει. Εμείς κι εσείς προφανώς θέλουμε να πάνε όλα καλά για την ομάδα. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δε θέλει; Σαφώς και ο πρώτος που θα ήθελε να προσθέσει στο βιογραφικό του πως επί ημερών του επανήλθε ο Παναθηναϊκός στην κορυφή, είναι ο Σέρβος. Άρα όταν επιλέγει Κλαϊνχάισλερ, είναι επειδή αυτός θα του «δέσει» στην ομάδα. Απ’ τα αποδυτήρια, την προπόνηση, το πούλμαν που ταξιδεύει η αποστολή, το αεροπλάνο, το δωμάτιο του ξενοδοχείου, μέχρι το γήπεδο φυσικά.
Κυρίως ας συνηθίσουμε στην ιδέα πως δεν είναι απαραίτητα κακοί όσοι παίκτες τυγχάνει να μην γνωρίζουμε στο πρώτο άκουσμα. Παραδείγματα μπορούν να δοθούν πολλά. Πόσοι φίλοι της ΑΕΚ ήξεραν τον Πινέδα; Πόσοι φίλοι του Ολυμπιακού ήξεραν τον χαφ Χουάνγκ; Πόσοι φίλαθλοι του ΠΑΟΚ γνώριζαν τον Νάρεϊ;
Το βασικό για τον Παναθηναϊκό ήταν και παραμένει η ανάγκη του για ενίσχυση. Αυτή δεν αμφισβητείται. Ήρθε ο Πούχατς, έρχεται ο Κλάινχάισλερ, επιβάλλεται να έρθει τουλάχιστον ένας ακόμη, παίκτης επιπέδου Παναθηναϊκού του Γιοβάνοβιτς. Για να καταλαβαινόμαστε. Δεν μπορούμε να αμφισβητούμε το δικαίωμα αυτό στον προπονητή, τη στιγμή που έχουμε δει με τα μάτια μας να κάνει τον Αϊτόρ που παρακαλάγαμε να φύγει εμείς οι… άσχετοι, τον κορυφαίο παίκτη του Τριφυλλιού μέχρι να τραυματιστεί σοβαρά το παιδί.
