Η αίσθηση είναι πως στον Παναθηναϊκό δεν λείπει κάτι από το ρόστερ του. Υπάρχουν αμφιβολίες για κάποια πράγματα, αλλά η συνολική εικόνα σε οδηγεί στο συμπέρασμα πως πρόκειται για ένα πολύ γεμάτο ρόστερ σε όλες τις θέσεις.
Στην περιφέρεια δεν χρειάζεται να κάνουμε καν την κουβέντα, ειδικά αν θελήσει κάποιος να συγκρίνει το πριν (πέρυσι) και το μετά (φέτος). Πέραν της δεδομένης ενίσχυσης με Φριντέτ και Τζόνσον, μία πολύ βασική διαφορά σε σχέση με την χρονιά που πέρασε είναι η απόκτηση ενός κλασικού πλέι μέικερ πίσω από τον Καλάθη.
Αν ο Παναθηναϊκός είχε μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ τρύπα την περσινή σεζόν αυτή ήταν η απουσία ενός αξιόπιστου πλέι μέικερ που θα μπορούσε να πάρει τη σκυτάλη για 15-20 λεπτά από τον Νικ, χωρίς να παρουσιάζει σκαμπανεβάσματα στον ρυθμό του Παναθηναϊκού. Οι «πράσινοι» κάλυψαν την τρύπα με την απόκτηση του Ράις κι αυτή είναι μια πρώτη σημαντική διαφορά. Στην ουσία, αυτή τη χρονιά ο Παναθηναϊκός έχει πλέι μέικερ για δύο και τρία 40λεπτα μέσα σε μια βδομάδα. Πέρυσι (κι όχι μόνο) δεν είχε, με αποτέλεσμα ο Καλάθης να επιβαρύνεται χωρίς λόγο.
Το δεύτερο στοιχείο είναι ότι ο φετινός Παναθηναϊκός διαθέτει σουτ. Πέραν του Φριντέτ και του Τζόνσον, όλοι οι παίκτες στην περιφέρεια μπορούν να σουτάρουν με ποσοστά κοντά στο 35%, ανεξάρτητα αν δεν είναι οι καλύτεροι σουτέρ του κόσμου. Αρα, ο Πεδουλάκης φρόντισε να λύσει ένα βασικό πρόβλημα που πέρυσι στοίχισε σημαντικά στον Παναθηναϊκό, προσθέτοντας βέβαια και τα δύο ηχηρά ονόματα που θεωρητικά θα κάνουν τη διαφορά.
Πάμε στους ψηλούς. Αν υπάρχει μια αμφιβολία αυτή αφορά την τετράδα - πεντάδα των ψηλών. Από τη μία τα «βαριά» κορμιά του Παπαγιάννη και του Βουγιούκα, από την άλλη τα αθλητικά κορμιά του Μπέντιλ και του Ουάιλι. Η αμφιβολία δεν έγκειται στην ποσότητα, ούτε καν στην ποιότητα, έγκειται περισσότερο στο κομμάτι της εμπειρίας, τουλάχιστον για τους τρεις από τους τέσσερις.
Ο Παναθηναϊκός φρόντισε να καλύψει τη συγκεκριμένη θέση με παίκτες που έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά, με παίκτες που συμπληρώνει ο ένας τον άλλον, αλλά οι δύο τουλάχιστον δεν έχουν ιδιαίτερες παραστάσεις από τόσο υψηλό επίπεδο. Είναι σαφές ότι ο Πεδουλάκης ποντάρει στην εξέλιξη των παιδιών αυτών και καλά κάνει, καθώς η αγορά των ψηλών δεν ήταν ποτέ και το πιο εύκολο πράγμα. Είναι πιο εύκολο να «πλάσεις» ένα νέο παιδί, όπως θέλεις εσύ, παρά να μπεις στην περιπέτεια του... εκατομμυρίου αναζητώντας ψηλό που δύσκολα μπορείς να βρεις στην αγορά.
Κι επειδή διάβασα διάφορα σχόλια για την επιλογή του Αθηναίου, σε σύγκριση μάλιστα με τη μη επιλογή του Λαρεντζάκη, θα έλεγα ότι η κίνηση του Αθηναίου έχει σαφώς περισσότερη μπασκετική λογική. Τι έψαχνε ο Παναθηναϊκός; Εναν 5ο πόιντ γκαρντ που θα είχε την ίδια συμπεριφορά, τον ίδιο ρυθμό, την ίδια αγωνιστικότητα είτε έπαιζε 20 λεπτά, είτε ένα λεπτό. Εναν παίκτη σκληρό στην άμυνα, ο οποίος μερικές φορές θα παίζει στα όρια του φάουλ και ο οποίος θα έχει την εμπειρία να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις.
Ο Αθηναίου λοιπόν συγκεντρώνει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Εχει όλα τα «κουτάκια» που καλείται να συμπληρώσει ένας προπονητής, όταν αποφασίζει να ψάξει για γηγενή παίκτη που θα αποτελέσει το 5ο κομμάτι του παζλ στη θέση του πλέι μέικερ. Εκτιμώ ότ η σκληράδα είναι το βασικό χαρακτηριστικό του Αθηναίου κι αυτό είναι που χρειαζόταν ο Πεδουλάκης.
