MENU

Μας γύρισε πολλά χρόνια το χθεσινό μπασκετικό βράδυ. Μας γύρισε στις εποχές, που περιμέναμε με τρελή ανυπομονησία να δούμε την κόντρα δύο μπασκετικών θηρίων. Του Ντράζεν Πέτροβιτς με τον Νίκο Γκάλη. Του Ντίνο Ράτζα με τον Αρβιντας Σαμπόνις. Του Πάου Γκασόλ με τον Ντιρκ Νοβίτσκι. Και πάει λέγοντας. 

Ο πήχης έχει μάλιστα ανέβει πλέον πολύ περισσότερο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα υπό την έννοια ότι χθες το βράδυ είδαμε την κόντρα δύο τεράστιων Ευρωπαίων παικτών, που την ίδια ώρα, όμως, είναι μέσα και στους πέντε κορυφαίους του κόσμου. Νίκολα Γιόκιτς, δηλαδή, εναντίον Γιάννη Αντετοκούνμπο και δώστε μου μάτια για να βλέπω. Ηταν ματς το χθεσινό και τέτοια η κόντρα των δύο αστεριών του ΝΒΑ, που δεν ήθελες να τελειώσει ποτέ.

Ο Σέρβος ήταν εκείνος, που πανηγύρισε στο φινάλε, αλλά το μπάσκετ είναι αυτό, που πάνω από όλα νίκησε. Ο Γιόκιτς με τον Γιάννη έκαναν παιχνιδάρα, θυμίζοντας τελικούς ΝΒΑ, η ματσάρα αυτή κρίθηκε στις λεπτομέρειες και δη στην παράταση, 18.000 κόσμου ήταν μέσα στην επιβλητική Stark Arena και πολλά μα πολλά περισσότερα ήταν τα μάτια, που είδαν από τους δέκτες τους αυτή την μπασκετική παράσταση. Και επειδή ως γνωστόν όλα τελειώνουν, πάει τελείωσε το χθεσινό, αλλά έρχονται τα καλύτερα: πως όχι άλλωστε από την στιγμή, που περιμένουμε σε λίγες μέρες ένα Ευρωμπάσκετ πολύ πιο ελκυστικό από όλα τα αμέσως προηγούμενα. Μόνο και μόνο, που είναι μέσα σε αυτό ο Γιάννης, ο Γιόκιτς και ο Ντόντσιτς φτάνει και περισσεύει.

Η Εθνική έκανε μεγάλη προσπάθεια χθες το βράδυ απέναντι στην Σερβία και απέναντι στα προβλήματά της, αλλά δεν κατάφερε να πάρει τη νίκη. Υπερίσχυσε η έδρα (με ό, τι συνεπάγεται αυτό…) και το μεγαλύτερο κίνητρο για τη νίκη, που ήταν με την μεριά της Σερβίας. Αν έχανε η ομάδα του Πέσιτς, τότε ο κλοιός για την πρόκριση στο Παγκόσμιο Κύπελλο θα γινόταν ακόμη πιο ασφυκτικός. Αντίθετα, η Εθνική είχε και έχει περιθώρια για να πετύχει τον στόχο της.

Το ζητούμενο για το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα δεν ήταν τόσο αυτή καθ’ αυτή η νίκη, όσο η αγωνιστική της συμπεριφορά σε ένα τόσο δύσκολο παιχνίδι. Το πρόσημο, λοιπόν, από το χθεσινό σαρανταπεντάλεπτο είναι κάτι παραπάνω από θετικό, γιατί ο Ιτούδης και οι παίκτες του πάλεψαν μέχρι το τέλος. Πάλεψαν απέναντι στα προβλήματά τους, που είχαν να κάνουν με τις απουσίες, που ήδη υπήρχαν (Παπαγιάννης, Παπαπέτρου), αλλά και με τα προβλήματα, που προέκυψαν μέσα στο ματς (Κώστας Αντετοκούνμπο, Σλούκας). Πάλεψαν απέναντι σε μία ομάδα, που κι αυτή είναι φαβορί για τα μετάλλια στο Ευρωμπάσκετ, αλλά κυρίως απέναντι σε μία ομάδα, που αν έχανε χθες, χανόταν. Πάλεψαν σε μία πολύ δύσκολη έδρα με 18.000 κόσμο να είναι κρεμασμένος σαν τσαμπιά στις εξέδρες. Και τέλος πάλεψαν και απέναντι σε μία διαιτησία, που ήταν ξεκάθαρο ότι ήθελε να δώσει κάτι παραπάνω (και έδωσε) στους γηπεδούχους, που «καίγονταν» για τους δύο βαθμούς.

Το βασικότερο, λοιπόν, πράγμα, που είχε χθες η Εθνική είναι αυτό, που αναφέραμε: ότι πάλεψε κόντρα σε όλα. Ότι γυάλιζε το μάτι των παικτών της, ότι όλοι μαζί σαν μία μπουνιά προσπάθησαν να ανατρέψουν τα δεδομένα.

Σε αυτό στάθηκε άλλωστε και ο Δημήτρης Ιτούδης. Προφανώς ως ο καθ’ υλην αρμόδιος και ως ο υπεύθυνος της δουλειάς, γνωρίζει και βλέπει ότι υπάρχουν αρκετά πράγματα, αγωνιστικά, τεχνικά, που πρέπει να βελτιωθούν. Αλλά όπως επίσης πολύ σωστά είπε «αυτή είναι η φύση των εθνικών ομάδων και αυτών των τουρνουά». Ότι όλα, δηλαδή, γίνονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα και ότι σε αυτό το λίγο διάστημα απλά κοιτάζεις να είσαι όσο το δυνατόν πιο έτοιμος. Δεν ψάχνεις, δηλαδή, κάτι κοντά στο τέλειο, που μπορείς να ψάξεις όταν είσαι σε έναν σύλλογο και έχεις μία ολόκληρη σεζόν μπροστά σου.

Στο επίπεδο των εθνικών ομάδων, μπορεί να πας στους «16» χωρίς ήττα και εκεί, στο πρώτο νοκ-αουτ ματς να πεις καληνύχτα πριν το πάρεις χαμπάρι. 

Από κει και πέρα, μας άρεσε πολύ η παρουσία του Θανάση Αντετοκούνμπο, πάντα μας αρέσει ο τρελός τρόπος, που παίζει ο Τάιλερ Ντόρσεϊ, μας άρεσε το γεγονός ότι καταφέραμε να επανέλθουμε όταν η Σερβία έδειχνε ότι μπορεί να πάρει ασφαλή διαφορά. Στη παράταση δεν αντέξαμε, γιατί ειδικά εκεί έπαιξαν ρόλο όσα αναφέραμε. 

Πριν από το χθεσινό παιχνίδι, είχαμε γράψει ότι αυτό το ματς του Βελιγραδίου είναι σαν κομμάτι του Ευρωμπάσκετ για την Εθνική. Σαν να άρχισε χθες, δηλαδή, η μεγάλη διοργάνωση.

Και όντως έτσι ήταν τα πράγματα. Η σφυρηλάτηση από την χθεσινή κόντρα είναι πολύ μεγάλη και βοηθάει. Αυτά, που δεν βοηθάνε, είναι τα προβλήματα, που αντί να μειώνονται, αυξάνονται. Λέμε και ελπίζουμε να σταματήσει το κακό κάπου εδώ, γιατί όσο θέληση και να έχεις, όσο και αν διαθέτεις τον καλύτερο παίκτη του κόσμου, αν δεν είσαι πλήρης ή σχεδόν πλήρης, δεν μπορείς να ελπίζεις σε πολλά. Ναι, και άλλες εθνικές έχουν προβλήματα, αλλά σε άλλες εθνικές, όπως στην Σερβία, τα προβλήματα δεν έχουν τόσο μεγάλο αντίκτυπο όσο στην δική μας. Γιατί άλλο το βάθος της μίας ομάδας και άλλο της άλλης.

Τραυματίστηκε ο Μίσιτς, δεν παίζει ο Τεόντοσιτς, ήρθε ο Γιάραμαζ και μας έκανε την ζημιά. Ο Γιάραμαζ δεν είναι παίκτης πρώτης διαλογής. Είναι, όμως, δεύτερης και την δουλειά του ξέρει να την κάνει καλά. Την έκανε στην Παρτίζαν, την κάνει στην Μπάγερν, την έκανε χθες για κακή μας τύχη με την Σερβία. 

Εμείς, λοιπόν, δεν έχουμε τέτοιο βάθος. Ας πάμε, όμως, χωρίς προβλήματα ή τουλάχιστον με ελάχιστα στο Ευρωμπάσκετ, και ας έχουν οι άλλοι βάθος και ό, τι άλλο θέλουν. Είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτή η Εθνική δεν θα μας διαψεύσει. Το παρκέ κρίνει τα πάντα, εκεί φαίνονται όλα, αλλά αυτή η ομάδα έχει το πακέτο να πάει ψηλά, πάντα με την προϋπόθεση ότι τα προβλήματα δεν θα την λυγίσουν.

Η Εθνική είχε στο Βελιγράδι το βασικότερο πράγμα…
EVENTS