MENU

Από τα «παράθυρα» της FIBA θα έμπαινε καθαρός, ευωδιαστός, αέρας στο άθλημα. Με επιστροφή των Εθνικών ομάδων στο κοινό τους, νέα πρόσωπα που θα κάλυπταν μερικές απουσίες και αγνή αγάπη για το άθλημα, μακριά από οπαδικές ακρότητες. Όμως τα έφερε έτσι η μοίρα, που ανακυκλώνονται τα προβλήματα που συλλήβδην ταλαιπωρούν το μπασκετάκι (μας). 

Με τον κωλοϊό που έχουμε μπλέξει τα «παράθυρα» δεν εξυπηρετούν -σε αυτή τη φάση- ούτε την ανάγκη του αθλήματος να έρθουν οι Εθνικές ομάδες κοντά στο κοινό τους, ενώ και τα κρούσματα μεγαλώνουν τη λίστα των απόντων για κάθε ομοσπονδιακό προπονητή. Κάποιοι έχουν αποχωρήσει από την Εθνική. Άλλοι δεν τους αφήνουν οι ομάδες τους. Κάποιοι άλλοι έχουν την Ευρωλίγκα. Άλλοι βαριούνται. Άλλοι προσβλήθηκαν από ιο… 

Και όλα αυτά πρέπει να… μακιγιαριστούν από όσους είναι πρόθυμοι να αγωνιστούν -διακινδυνεύοντας και έναν τραυματισμό ή και να προσβληθούν από τον κορονοϊό παρά την σπουδαία προσπάθεια της FIBA να προσφέρει «φούσκες» (αλλά είδατε τι συνέβη με την Ουγγαρία στη «φούσκα» της Λιουμπλιάνας), μέσα σε 3 προπονήσεις και δύο αγώνες. Στην προκειμένη δε περίπτωση υπό έναν προπονητή που επίσης είναι για τα… ρεπό! Δεν το λέω εγώ, η Ομοσπονδία το «λέει». Διότι ο Θανάσης Σκουρτόπουλος το περασμένο καλοκαίρι -και με τα δεδομένα που υπάρχουν στην παρούσα φάση- και το ερχόμενο εάν κι εφόσον γίνουν τα Προολυμπιακά και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, όχι μόνο δεν υπολογίζεται για την τεχνική ηγεσία της ομάδας (από το «ζευγάρι» ΕΟΚ-Πιτίνο ακούμε μόνο τον Αμερικανό να επαναλαμβάνει ότι θα είναι προπονητής της Εθνικής για τους συγκεκριμένους αγώνες) αλλά ούτε καν για μια θέση μεταξύ των άμεσων συνεργατών του Πιτίνο. Σαφώς κι αμφιβάλλω ότι θα είναι ο Αμερικανός, αλλά οι δικές μου αμφιβολίες δεν αλλάζουν τα δεδομένα. 

Υπό αυτές τις συνθήκες τι είδους κριτική να ασκήσεις σε αυτή την ομάδα; Που να ρίξεις το ανάθεμα για το μπάσκετ που έπαιξε και είδαμε; Πως να επιμεριστούν οι ευθύνες; 

Καταρχάς οφείλουμε και πρέπει να τους πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ που έκαναν την προσπάθεια τους και να τους ψέξουμε μόνο για την όποια έλλειψη συγκέντρωσης είχαν. Από διάθεση και μαχητικότητα, προσωπικά δεν διαπίστωσα έλλειμμα. Τουναντίον νομίζω πως ορισμένοι μάλλον έδειξαν υπερβάλλοντα ζήλο νιώθοντας αίσθημα ευθύνης να «βγουν μπροστά» και πνίγηκαν στο άγχος τους.

Από εκεί και πέρα να σημειωθεί πως αυτή η Εθνική ομάδα

• Δεν είχε ισορροπία. Είχε 6 γκαρντ, τρία σέντερ, δύο 4-5αριά και έναν φόργουορντ

• Έχασε την τελευταία στιγμή 3 παίκτες, (Γιαννόπουλο, Χρυσικόπουλο, Τολιόπουλο) που και οι τρεις διαθέτουν σκορ και κυρίως μακρινό σουτ. 

• Αποτελεί ένα μείγμα παικτών που ναι μεν έχουν κοινό σκοπό, αλλά διαφορετικούς στόχους. Για κάποιους η συμμετοχή είναι τιμητική, με την έννοια της επιβράβευσης μιας αξιοπρεπούς και συνεπούς καριέρας που φέρνει στην ομάδα εμπειρία, για άλλους μια ευκαιρία να δείξουν πως μπορούν να αναλάβουν ευθύνες και να γίνουν πρωταγωνιστές. 

• Δεν είχε σχεδόν καμία σχέση με την προηγούμενη Εθνική. Όχι της ομάδας που αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο της Κίνας το 2019. Με εκείνη των προκριματικών 2017-18 του Παγκοσμίου. 

  • Είχε παίκτες (Μάντζαρης, Λούντζης, Δημ.Αγραβάνης), που λόγω της πανδημίας έχουν παίξει μόνο ένα ματς στην Α1 και τον Νοέμβριο συνολικά τρία. Όλα μέχρι τις 14/11.  
  • Και επαναλαμβάνω είχε μόλις 3 προπονήσεις για να… σουλουπωθεί και βρει μια κάποια «χημεία» μεταξύ των παικτών. 

Διόλου παράλογο και καμία έκπληξη που δεν έκανε δύο νίκες στο Σαράγεβο. Καθόλου απρόσμενο να μην θέλξει με το μπάσκετ που έπαιξε. Λογικό να παίξει κακό και σε ορισμένα διαστήματα κάκιστο μπάσκετ. Δεν πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα που δεν της αρκούσαν 80 λεπτά για να πάρει τη νίκη που θα εξασφάλιζε την πρόκριση στο Ευρωμπάσκετ 2021, αλλά χρειάστηκε επιπλέον 5 λεπτά για να το καταφέρει. 

Και για να ακουμπήσουμε στα αγωνιστικά. Η Εθνική έσωσε την παρτίδα στο Σαράγεβο νικώντας στο δεύτερο ματς τη Βουλγαρία, μολονότι βρέθηκε στο -16π (41-25 στο 17’) και στο -10π (52-42 στο 29’) πολύ γρήγορα μετά την ανάκτηση του σκορ (41-42) χάρη στην προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του Γιάννη Αθηναίου που σημείωσε 6 τρίποντα στην τελευταία περίοδο και την παράταση, δύο εξ αυτών στα τελευταία δευτερόλεπτα της κανονικής περιόδου (και δύο στο έξτρα 5λεπτο). 

Στα επιθετικά ριμπάουντς, που ήταν συνολικά 20 και από τα οποία πήρε 23 πόντους! Και στις… αυτοκτονικές τάσεις των Βουλγάρων από τη γραμμή των βολών, όπου είχαν 4/18 (28%). Ας πούμε ευχαριστώ και σε αυτούς. 

Έπειτα από όλα αυτά -και με τη συγκυρία του κορονοϊού να λειτουργεί αρνητικά όπως σε κάθε άλλη περίπτωση- επανέρχεται το ερώτημα τι προσφέρουν τελικά τα «παράθυρα» που επανέφερε η FIBA και σε δεύτερο χρόνο, αφού επανήλθαν και προκρίνονται από 4 ομάδες του όμιλοι οι τρεις πως είναι καλύτερο να αξιοποιηθούν. 

Η απάντηση είναι πως φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, ναι, φταίνε και οι άλλοι. Φταίμε κι εμείς, φταίτε κι εσείς, φταίει και ο Χατζηπετρής, που τραγούδησε το 1990 ο αείμνηστος Λουκιανός Κηλαηδόνης. Φταίει, πρωτίστως, η «μάνα του λόχου», κοινώς η  FIBA, φταίει η Ευρωλίγκα, φταίνε οι ομάδες, φταίει ο επαγγελματικός πρωταθλητισμός (που δεν έχει καμία σχέση με τους αγώνες των παραθύρων που έχουν χαρακτήρα εθελεντικού αθλητισμού και ερασιτεχνικού αθλητισμού) φταίνε παίκτες που γυρίζουν την πλάτη στην Εθνική, φταίει η ομοσπονδία, φταίει η νοοτροπία που κυριαρχεί στην κοινωνία και στον πρωταθλητισμό. 

Τέλος για να προσφέρει κάτι -στο ελληνικό μπάσκετ, που μας ενδιαφέρει- η διαδικασία των «παραθύρων» ίσως να πρέπει να δημιουργηθεί ένα ρόστερ που θα εξασφαλίζει το μέγιστο ποσοστό πιθανοτήτων σταθερής παρουσίας, με παίκτες που έχουν προοπτικές στο μέλλον και θα μπορούν σε τακτά χρονικά διαστήματα να συγκεντρώνονται για προπονήσεις και να μπορούν να δίνουν κάποια φιλικά ματς με ομάδες Α1. Διότι ακόμη και για παίκτες σαν τον Ρογκαβόπουλο, τον Λούντζη, τον Τολιόπουλο που έχουν προοπτικές και έχουμε προσδοκίες, δύο ματς τον Νοέμβριο και άλλα δύο τον Φλεβάρη δεν θαρρώ ότι έχουν πολλά να τους δώσουν… Διαφορετικά ας αποδεχτούμε πως πρόκειται για μια διαδικασία-αγγαρεία που πρέπει να βγει για τη συμμετοχή της Εθνικής στην (κάθε) επόμενη μεγάλη διοργάνωση και ας βγαίνει με οποιονδήποτε τρόπο, χωρίς καμία προσδοκία, δίχως κανένα όφελος…  

Φταίει κι ο Χατζηπετρής…
EVENTS