MENU

Από τη στιγμή που ο διευθύνοντας συμβουλος της Ευρωλίγκας ανακοίνωσε στις 11 ομάδες την θέση του περί της οριστικής διακοπής της Λίγκας, σαν καταιγίδα ξέσπασαν tweets ή ολόκληρα και μακροσκελή threads, μνηνμονεύοντας την ελλιπέστατη και οικονομική πολιτική του και της διοργάνωσης που διαφεντεύει.

Ξαφνικά ο ασκός του Αιόλου άνοιξε. Λες και τι περίμεναν όλοι αυτοί που τον έβαλαν στο στόχαστρο; Να ανακοινώσει την επανέναρξη της Ευρωλίγκας; Με τόσα προβλήματα; Και γιατί περίμεναν την αυτονόητη απόφαση, για να τον ψέξουν για αδυναμίες και προβλήματα, που είναι διαχρονικά και μόνιμα; Είναι Θεία Δίκη, γιατί την ημέρα που όντως ο Μπερτομέου πήρε την πιο ορθολογική απόφαση της καριέρας του, η κοινή γνώμη, μάλλον διαστροφικά, ασχολήθηκε με όλα τα κακώς κείμενα που θα έπρεπε να βασανίζουν τους όψιμους επικριτές του εδώ και χρόνια.

Παρόλα αυτά, εμείς δεν είμαστε εδώ για να κάνουμε μνημόσυνο του Μπερτομέου αλλά για να αναδείξουμε όλα αυτά που φέρνουν την Ευρωλίγκα, τη δεύτερη καλύτερη και πιο λαμπερή διοργάνωση μπάσκετ στον κόσμο, σε θέση να δυστυχεί οικονομικά και αντί να είναι ένας ευθυτενής γίγαντας, συμβιβάζεται με το ρόλο του πληγωμένου μειράκιου, αντιμετωπίζοντας δυσεπίλυτα, ή άλυτα προβλήματα δομής, οντότητας, εμπορικότητας.

Ξέρετε ποιο είναι το δυσάρεστο; Οτι κανείς, μα κανείς, δεν είχε την επί της ουσίας επιθυμία να διεισδύσει και να εμβαθύνει σε όλα αυτά, τα αντιεμπορικά ζητήματα, που δεν φέρνουν κλικ, παρά μόνο όταν ο Γιαννακόπουλος απειλεί με αποχώρηση, όταν οι Αγγελόπουλοι διαμαρτύρονται για τα Ban και όταν έχουμε όλοι μαζί παράπονα από τη διαιτησία.

Γιατί, αν κάποιος είχε ασχοληθεί σοβαρά με τα προβλήματα του ευρωπαϊκού μπάσκετ, θα είχε βγάλει ικανό συμπέρασμα, από το πρωί της Δευτέρας κιόλας, στην πιο κρίσιμη σύσκεψη της Ευρωλίγκας τα τελευταία 20 χρόνια, στην οποία ελήφθη… «Η πιο δύσκολη απόφαση της 20ετίας» όπως αρκετά συναισθηματικά θέλησε ο Μπερτομέου να τη χαρακτηρίσει.

Ο τρόπος θα ήταν απλός! Σε αυτή, την πιο κρίσιμη συνάντηση των 11 ομάδων, και για ένα ζήτημα που αφορά στη βιωσιμότητα των συλλόγων, των επενδύσεων, την προστασία των οικοδομημάτων τους, ξέρετε ποιοι ήταν παρόντες; Έντεκα σύλλογοι με τεράστια ιστορία.

ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ
ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
ΜΑΚΑΜΠΙ
ΖΑΛΓΚΙΡΙΣ
ΜΠΑΡΤΣΕΛΟΝΑ
ΡΕΑΛ Μ.
ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ
ΜΠΑΣΚΟΝΙΑ
ΑΡΜΑΝΙ
ΤΣΣΚΑ Μ.
ΕΦΕΣ

Υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που διαπίστωσαν ελάχιστοι. Στην πιο κρίσιμη διάσκεψη των παραπάνω 11 υπερμετόχων της Ευρωλίγκας, παρόντες ΔΕΝ ήταν οι ιδιοκτήτες των ομάδων, αλλά οι διαχειριστές τους!

Παρόντες στην πιο κρίσιμη απόφαση, με πολύ έντονο οικονομικό αντίκτυπο, ήταν οι διαχειριστές…

Με εξαίρεση τον Παναθηναϊκό, την Μακάμπι και την Μπασκόνια παρόντες στη τηλεδιάσκεψη ήταν άνθρωποι, που όχι μόνο δεν πληρώνουν από την τσέπη τους για να διατηρηθεί το οικοδόμημα, αλλά πληρώνονται! Για σκεφτείτε το λίγο. Κάπως έτσι φτάσαμε και στην σαχλαμάρα που πέταξε ο εκπρόσωπος της Μπαρτσελόνα απαντώντας στον Γιαννακόπουλο: «Εντάξει και να χάσετε και δύο εκατομμύρια, δεν έγινε και τίποτα».

Αγαπητοί φίλοι, μην βασανίζετε το μυαλό σας και οικονομοτεχνικές αναλύσεις, νούμερα, μπάτζετ και αριθμούς. Αν η Ευρωλίγκα (στο πρόσωπο της οποίας καθρεπτίζεται η ελίτ του ευρωπαϊκού μπάσκετ) βασανίζεται και αιμορραγεί, η εικόνα που μόλις σας περιγράψαμε, με τρεις ιδιοκτήτες και 8 διαχειριστές να επιφορτίζονται με την πιο σημαντική απόφαση της ιστορίας, είναι η πιο τρανή απεικόνιση του προβλήματος.

Για τον Αλί Κοτς της Φενέρ, τον Φλορεντίνο Πέρεθ, τον Μπαρτομέου της Μπάρτσα, για την Εφές, για την NordNickel, τον Τζόρτζιο Αρμάνι, τη Ζαλγκίρις (δε συμπεριλαμβάνονται φυσικά σε αυτή τη λίστα οι αφοί Αγγελόπουλοι, που ασφαλώς πονάνε κάθε ευρώ που βάζουν στον Ολυμπιακό), το μπάσκετ είναι μία δραστηριότητα που δεν έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον τους. Κι αυτό αποκαλύπτει μία σειρά εξηγήσεων για τα δομικά προβλήματα της Ευρωλίγκας, αλλά και του ελάχιστου μεγέθους που διατηρεί ακόμα το μπάσκετ σε οικονομικό επίπεδο.

Θεωρείτε ότι μία αντίστοιχη συνάντηση γινόταν στο ποδόσφαιρο (που δε γίνεται ποτέ, γιατί η ΟΥΕΦΑ επικοινωνεί αποκλειστικά με τις Ομοσπονδίες και όχι τις ομάδες ξεχωριστά), δε θα γινόταν παρέλαση χρηματοδοτών, ιδιοκτητών και επενδυτών στη Νιόν; Θα γινόταν. Διότι το ποδόσφαιρο είναι βιομηχανία παραγωγής χρημάτων, ενώ το μπάσκετ είναι μία χρεωκοπημένη επιχείρηση, που προσελκύει τα ρέστα, τα νομίσματα των περισσότερων ομάδων.

Κάπως έτσι παρατηρούνται, ελλείψει salary cap ή ουσιαστικού Financial Fair Play, και οι χαοτικές διαφορές μεταξύ των ομάδων, που η Ευρωλίγκα δεν προσπάθησε ποτέ να καλύψει, λαμβάνοντας μία πολύ εύκολη απόφαση: Κεντρική διαχείριση των τηλεοπτικών δικαιωμάτων.

Τουτοιοτρόπως, λοιπόν, η NordNickel, για την οποία τα 40 και τα 50εκ. είναι ψίχουλα, έχει την ΤΣΣΚΑ Μόσχας σαν ένα παιδικό παιχνίδι, που δίνει δουλειά σε 50 ανθρώπους και αντίστοιχα όλες οι άλλες ομάδες, που συντηρούνται είτε τα κλαμπ (Ρεάλ, Μπάρτσα), είτε από τεράστιου βεληνεκούς πολυεθνικές.

Η Ευρωλίγκα, η δεύτερη καλύτερη διοργάνωση μπάσκετ, πίσω από το ΝΒΑ με τα 9 δις δολάρια ετήσιο κύκλο εργασιών, αντιμετωπίζεται από αυτούς που τη χρηματοδοτούν, που θα έπρεπε να έχουν ουσιαστικό ενδιαφέρον για την τύχη των χρημάτων τους, σαν ένα αναγκαίο κακό, το οποίο πρέπει να υποστούν, γνωρίζοντας ότι αυτά που επενδύουν είναι χρήματα πεταμένα στον Καιάδα. Πείτε την αλήθεια: Θα έχετε ακούσει, ή θα υπάρχει στον ευρύτερο κύκλο των γνωριμιών σας άνθρωποι που επενδύουν σε διαφορετικές επιχειρήσεις και αυτή που τους βάζει μέσα, την κρατούν για συγκεκριμένους λόγους και ούτε που πατάνε το πόδι τους εκεί.

Οπως έγραψε και ένας Τούρκος δημοσιογράφος, η Ευρωλίγκα και ο Μπερτομέου κατάφεραν το 2001 να πάρουν σχεδόν 30 εκ. από την Τελεφόνικα στην εναρκτήρια σεζόν της διοργάνωσης, και σήμερα, 20 χρόνια μετά να πανηγυρίζουν για τα 32-33εκ. που εξασφαλίζουν από την IMG, με τις περισσότερες ομάδες να μετρούν εκατομμύρια εκατομυρίων χασούρας κάθε χρόνο.

Στο συμβούλιο των ιδιοκτητών του ΝΒΑ, κάθε φορά που πρέπει να ληφθεί μία απόφαση, είναι όλοι παρόντες. Εκεί. Γιατί μία σωστή, ή λάθος διαχείριση μπορεί να τους κοστίσει τεράστια ποσά. Κερδών! Η Ευρωλίγκα αυτό δεν το πέτυχε ποτέ. Διότι δεν έγινε ποτέ δελεαστική για τους αληθινούς χρηματοδότες.

Και ξέρετε ποιο είναι το αποτέλεσμα; Το σχεδόν ταξικό ζήτημα των πλούσιων και των φτωχών, η χαοτική απόσταση μεταξύ των ομάδων. Τη στιγμή που η NordNickel έχει να πετάξει 50εκ., ο Γιαννακόπουλος και ο Αγγελόπουλος είναι υποχρεωμένοι να υπολογίζουν κάθε ευρώ: Συνέπεια; Μία τραγική ανισορροπία μεταξύ αυτών που έχουν να χάσουν περισσότερα και αυτών που δεν αντέχουν να χάσουν περισσότερα. Γιατί στο τέλος, δεν κερδίζει κανείς.

Μπορούμε να μιλήσουμε για πολλά και μεγάλη λάθη που έχει κανει η Ευρωλίγκα κι ευνοεί το μονοπώλιο των τεράστιων μπάτζετ…

Ενα παράδειγμα: Η Ελλάδα, που έχει το υψηλότερο τηλεοπτικό συμβόλαιο στην Ευρωλίγκα, δίνει στον κορβανά του Μπερτομέου και της IMG σχεδόν 10εκ. το χρόνο. Από αυτά τα μισά και κάτι λιγότερο πάνε στις δύο ομάδες με 10ετές συμβόλαιο, τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό. Αν του χρόνου ο Προμηθέας κατάφερνε να παίξει στην ευρωλίγκα μέσω του Γιούροκαπ, ξέρετε τι θα έπαιρνε; Μόλις 200 χιλιάδες ευρώ! Οσα παίρνει και ο Ερυθρός Αστέρας και όλες οι ομάδες χωρίς 10ετές συμβόλαιο, ανεξατήτως του τηλεοπτικού συμβολαίου που έχει υπογράψει η IMG με τη συγκεκριμένη χώρα.

Μόνο και μόνο αυτή η εικόνα είναι πλήρως αποκαλυπτική και βγάλτε από το μυαλό σας νούμερα και αριθμούς. Την Ευρωλίγκα, μια διοργάνωση συλλόγων, διοικούν κατά βάση άνθρωποι που πληρώνονται και δεν πληρώνουν. Δεν είναι κατακριτέο, αλλά όχι, όταν λαμβάνονται σημαντικές αποφάσεις οι ιδιοκτήτες δείχνουν αυτό που πραγματικά είναι: Αδιάφοροι. Και ο εκπρόσωπος της Μπαρτσελόνα, κάνει τον μάγκα στον Γιαννακόπουλο με τα χρήματα του Μέσι.

Το «κάρμα» για Μπερτομέου και η τζάμπα μαγκιά με τα λεφτά του Μέσι
EVENTS