Το ερώτημα πια δεν είναι «πότε θα παίξει άμυνα ο Παναθηναϊκός», αλλά το «αν μπορεί να παίξει άμυνα ο Παναθηναϊκός». Δέχομαι σε μεγάλο βαθμό το επιχείρημα ότι η άμυνα είναι θέμα διάθεσης και λιγότερο ταλέντου, αλλά είναι κάποιες φορές που το «μπορώ» είναι πάνω από το «θέλω». Αν το δούμε απόλυτα ρεαλιστικά, ο φετινός Παναθηναϊκός έχει πολλές και «χτυπητές» αδυναμίες στο αμυντικό κομμάτι. Αδυναμίες που «φώναζαν» από το ξεκίνημα, αλλά υπήρχε η αίσθηση που «θα βάζουμε 100 και θα τρώμε 95».
Πιο συγκεκριμένα, το φετινό ρόστερ δεν έχει γκαρντ με γρήγορα πόδια (εξαιρούνται Καλάθης, Ράις), δεν έχει «πλάγιους» παίκτες που μπορούν να παίξουν άμυνα από το «1» έως το «4» (εξαιρείται ο Παπαπέτρου), δεν έχει «4άρια» που μπορούν να βγουν στην αλληλοκάλυψη, δεν έχει «5άρια» με γρήγορα πόδια. Αποτέλεσμα; Ο Παναθηναϊκός έχει τεράστιο ζήτημα στην άμυνα «ένας εναντίον ενός». Όλα τα αμυντικά ρήγματα, όλα τα ελεύθερα σουτ από τα 6,75μ, όλα τα πικ εντ ρολ στην καρδιά της ρακέτας, ξεκινούν και τελειώνουν από την αδυναμία του Παναθηναϊκού να παίξει άμυνα με γρήγορα πόδια.
Δεν μπορώ να θυμηθώ πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη φάση του πρώτου ημιχρόνου στη Βαλένθια, όταν οι Ισπανοί σημάδεψαν τον Φριντέτ και με αντίπαλο τον Σαν Εμετέριο επιχείρησαν να βάλουν τη μπάλα κοντά στο καλάθι. Ο Ισπανός όχι μόνο ρόλαρε στο σώμα του Αμερικανού, αλλά είδε τον αντίπαλό του να τον παρακολουθεί σε απόσταση ενός μέτρου, έτοιμος να διαμαρτυρηθεί στους συμπαίκτες του ψηλούς που δεν πήγαν στη βοήθεια.
Τέτοια παραδείγματα υπήρχαν πολλά (και) στην Ισπανία και είναι αποτέλεσμα της αδυναμίας των παικτών του Παναθηναϊκού να ακολουθήσουν στην άμυνα. Θα πει κάποιος «ναι, αλλά στην τελευταία περίοδο και για 7 λεπτά πώς κατάφερε ο Παναθηναϊκός να παίξει άμυνα;». Θεωρώ πως η απάντηση είναι απλή: Δεν κατάφερε επειδή άλλαξε το τσιπάκι της διάθεσης.
Το κατάφερε γιατί στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο η συγκεκριμένη πεντάδα είχε τα χαρακτηριστικά για να παίξει καλύτερη άμυνα κι αυτό βεβαίως συνοδευόταν από τη σιγουριά που ένιωθε η Βαλένθια με τη διαφορά στο +16. Οι άμυνες δεν μπορούν να κρίνονται από ένα πεντάλεπτο ή ένα 10λεπτο. Απαιτούν διάρκεια, απαιτούν προσήλωση για 40 λεπτά, κάτι που σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός, όπως και κάθε ομάδα, θα πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί σε οποιοδήποτε rotation είναι απαραίτητο στη διάρκεια του αγώνα.
Μετά τον αγώνα ο Πιτίνο δήλωσε πως ο Παναθηναϊκός είναι μια επιθετικογενής ομάδα που έχει περισσότερο το μυαλό της στο πώς θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι και λιγότερο στο πώς θα το δεχτεί. Και συμφωνώ μαζί του, αλλά θα πρέπει να αναλογιστούμε πως κάποιες από τις φετινές επιλογές έγιναν από τον ίδιο, όπως τουλάχιστον έχει παραδεχτεί δημοσίως. Ο Φριντέτ, για παράδειγμα, το Νο1 πρόβλημα στην άμυνα, ήταν δική του εισήγηση. Ο Ουάιλι ήταν η πρώτη του επιλογή, πριν καν αποχωρήσει για τις ΗΠΑ. Για τον Τζόνσον υπήρχε η ευλογία του Πιτίνο, ενώ ο Ράουτινς που αποκτήθηκε πρόσφατα ήταν ξεκάθαρο πως δεν είναι ο αμυντικός ογκόλιθος που χρειαζόταν ο Παναθηναϊκός.
Με λίγα λόγια οι «πράσινοι» δεν στήθηκαν τυχαία με αυτό τον τρόπο. Στήθηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη του Πιτίνο, πως θα βάζουν 100 και θα τρώνε 95. Και ναι, έχουν το ταλέντο να βάζουν 100, άλλωστε πολλές φορές το έχουν κάνει, αλλά έχουν τόσες αμυντικές αδυναμίες που μπορούν να δεχτούν και 120. Το ερώτημα λοιπόν πλέον είναι απλό: Αλλάζει αυτή η εικόνα; Θα πρέπει να συμβούν δύο πράγματα για να βελτιωθεί η κατάσταση. Πρώτον, οι υπάρχοντες παίκτες να παίξουν πάνω από τα όρια τους για να καλύψουν τις συγκεκριμένες αδυναμίες τους. Οσο και να θέλει ο Φριντέτ να παίξει άμυνα, δεν μπορεί να ψηλώσει, ούτε μπορεί να αποκτήσει όγκο, ούτε να βελτιώσει την ταχύτητα στα πλάγια βήματα. Δεν μπορεί ωστόσο να βρίσκεται στην πλάτη του Σαν Εμετέριο, στο χαμηλό post κι αντί να ρισκάρει το φάουλ να αφήνει τον αντίπαλό του να ρολάρει στο σώμα του.
Το δεύτερον είναι ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται αμυντικογενείς προσθήκες. Θεωρώ, όσο κι αν κάνει εντύπωση αυτό που θα πω, ότι η απουσία του Αθηναίου αποτελεί πλήγμα τη δεδομένη στιγμή. Οι «πράσινοι» δεν έχουν κορμιά και γρήγορα βήματα στην περιφέρεια. Ο Ελληνας γκαρντ έχει αυτά τα στοιχεία και πιστεύω ότι σε αυτόν τον Παναθηναϊκό θα είχε τουλάχιστον ένα 10λεπτο συμμετοχής, ακριβώς επειδή μπορεί να παίξει άμυνα στο ένας εναντίον ενός. Εχει το ύψος, διαθέτει το πάθος και ο Πιτίνο θα μπορούσε να κάνει καλύτερους και πιο φυσιολογικούς συνδυασμούς στο rotation της περιφέρειας.
