MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Με ρώταγαν πριν από το χθεσινό ματς, ποιον βλέπω να κερδίζει. Σε άλλες περιπτώσεις κατά το πρόσφατο παρελθόν και μιλώντας για παιχνίδι του ΣΕΦ, σχεδόν πάντα έδινα, έστω και οριακά, φαβορί τον Ολυμπιακό. Χθες δεν το έκανα. Και δεν το έκανα, γιατί ήταν ένα ιδιαίτερο ματς με τις δύο ομάδες να είναι με την πλάτη στον τοίχο. Δεν το έκανα πάνω από όλα, γιατί από πέρυσι ο Παναθηναϊκός του έχει ξαναπάρει τον αέρα του Ολυμπιακού. Ο Πασκουάλ, δηλαδή, του Σφαιρόπουλου. Και που δεν το είδαμε αυτό! Το ειδαμε πέρυσι στο παιχνίδι του Κυπέλλου. Εκεί, που μπήκε στο πούλμαν για το Φαληρικό Στάδιο ο Ντιμίτρις Νίκολς και στο παρκέ του ΣΕΦ πάτησε τελικά ο Κένι Γκάμπριελ. Ο παίκτης, δηλαδή, που έκανε την διαφορά στο συγκεκριμένο παιχνίδι.

Το είδαμε στους τελικούς του πρωταθλήματος, που από μπασκετικής πλευράς θα έπρεπε να τελειώσουν με 3-0 υπέρ του «τριφυλλιού». Το είδαμε φέτος στη πρεμιέρα του πρωταθλήματος, εκεί, όπου στο άδειο ΣΕΦ ο Ολυμπιακός μέχρι το 35' ήταν με το χαμόγελο στα χείλη, αλλά στο τέλος το χειλάκι, που γέλασε, ήταν αυτό των Παναθηναϊκών.

Το είδαμε τέλος και χθες, εκεί, όπου είχαμε πάλι ολοκληρωτική επικράτηση των νταμπλούχων. Της ομάδας του Τσάβι Πασκουάλ. Του άσχετου, που λέγανε πολλοί Παναθηναϊκοί, μετά τον αποκλεισμό από την ΑΕΚ και λίγο πριν από το τζάμπολ με τον Ολυμπιακό. Το σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι άσχετος. Αν θα οδηγήσει τον Παναθηναϊκό σε νέους τίτλους, αυτό δεν το ξέρουμε. Ασχετος, πάντως, δεν είναι.

Και βέβαια από την άλλη δεν ήταν άσχετος, ούτε είναι, και ούτε και θα γίνει ποτέ ο Γιάννης Σφαιρόπουλος. Μετά και το ματς με την Χίμκι, όπου ο Ολυμπιακός έκανε περίπατο, άκουγες διθυραμβικά πράγματα. Χθες, μετά την ήττα, πήγαμε στην αντίπερα όχθη. Μέχρι, που ακούστηκε το σύνθημα «Μίλαν Τόμιτς οέ, οέ, οέ», την ίδια ώρα, που τα άκουσαν και οι Αγγελόπουλοι. Σίγουρα, πάντως, ο προπονητής των Πειραιωτών έχει ευθύνες και το ξέρει καλά και ο ίδιος. Δεν μπορεί να μην το ξέρει, όταν χάνει το ένα παιχνίδι, μετά το άλλο από τον Παναθηναϊκό. Δεν μπορεί να μην το ξέρει, όταν την περυσινή χρονιά η ομάδα του έμεινε με άδεια τα χέρια.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, σε αυτό το επίπεδο είσαι επιτυχημένος ή όχι από την κατάκτηση των τίτλων. Ασχετος, πάντως, δεν είσαι σίγουρα. Ασχετοι είναι αυτοί, που σε λένε άσχετο. Υπάρχουν και μερικοί, που σε λένε άσχετο, από την δυσφορία τους για το αποτέλεσμα. Από μέσα τους, όμως, ξέρουν ότι ουδείς προπονητής σε αυτό το επίπεδο είναι άσχετος.

Ο Σφαιρόπουλος για μία ακόμη φορά δεν βρήκε τρόπο να κερδίσει τον Παναθηναϊκό. Στο ματς του πρωταθλήματος, στο άδειο ΣΕΦ, δεν έπαιξαν ο Σπανούλης με τον Ρόμπερτς. Χθες, ωστόσο, πάλι το ίδιο έγινε. Είδατε εσείς τον Ρόμπερτς στο παρκέ; Ναι, ήταν, αλλά έπαιξε σαν να μην ήταν. Αυτό, που γίνεται με τον Αμερικάνο, είναι τρομερό. Ενας παίκτης με τέτοια ποιότητα, με πέντε χρόνια παρουσίας στο ΝΒΑ, αλλά και ευρωπαϊκή εμπειρία, παίζει λες και παίζει πρώτη του φορά μπάσκετ. Τόσο κακή παρουσία σε αυτό το επίπεδο, έχουμε χρόνια να δούμε. Είχαμε γράψει όταν αποκτήθηκε ότι ο Σφαιρόπουλος μπορεί να κοιμάται ήρεμος, έχοντας αυτόν στην θέση του πόιντ-γκαρντ. Μέχρι τώρα, όμως, συμβαίνει το αντίθετο. Ο Ολυμπιακός έχει πρόβλημα στην δημιουργία και ο Ρόμπερτς έχει την ευθύνη του. Αλλά μέχρι εκεί. Γιατί ο Ρόμπερτς έπαιξε και με την Χίμκι και ο Ολυμπιακός κέρδισε. Και με τον Αρη έπαιξε, αλλά πάλι νίκησαν οι Πειραιώτες. Και με την Μακάμπι το ίδιο και πάει λέγοντας. Τουλάχιστον στο αντάμωμα των Πειραιωτών με τον Παναθηναϊκό, παίζουν κι άλλα πράγματα ρόλο, πέρα από τον Ρόμπερτς. Ο Ρόμπερτς άλλωστε δεν ήταν πέρυσι και ο Ολυμπιακός έχασε ξανά διά περιπάτου από τους «πράσινους».

Αλλά βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι Χάινς, Μιλουτίνοφ, Ντέιβιντ Ρίβερς και όχι μόνο δεν βλεπόντουσαν στο ξεκίνημά τους στον Ολυμπιακό. Αλλά στη συνέχεια έκαναν άπαντες να καταπιούν την γλώσσα τους.

Προσοχή: ακόμη δεν έχουμε παίξει καν 40 μέρες μπάσκετ. Οι Πειραιώτες θα είχαν την ηρεμία τους, αν είχαν χάσει από την Μάλαγα και την Μακάμπι. Εχασαν δύο φορές, όμως, στο ΣΕΦ από τον Παναθηναϊκό και αυτό είναι κάτι, που δεν χωνεύεται εύκολα από τους Ολυμπιακούς. Το θέμα, όμως, είναι ότι βρίσκονται μέσα και στους τρεις στόχους, κάτι, που δεν συμβαίνει με τους «πράσινους». Εννοείται ότι πρέπει να αποκτήσουν καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο και μεγαλύτερη σταθερότητα, αλλά είπαμε ότι ακόμη βρισκόμαστε στην αρχή. Και δεν έχει μπει στην ουσία ακόμη ο Βασίλης Σπανούλης.

Ετσι, όπως ήταν στα ματς με Αρη, Μπαρτσελόνα και Παναθηναϊκό, ο Ολυμπιακός δεν πάει πουθενά. Αλλά δεν θα είναι έτσι. Τόσο άσχημα, δύσκολα θα ξαναπαίξει.

Προβληματίζει, όμως, ότι μέχρι και το ματς με την Χίμκι ήταν εξαιρετικός (τουλάχιστον στην Ευρωλίγκα) και στα αμέσως επόμενα παιχνίδια πήγε στο αντίθετο άκρο. Προβληματίζει, γιατί είναι μία ομάδα, που χαρακτηρίζεται από μικρές αποκλίσεις στην απόδοσή της. Και στη προκειμένη περίπτωση πήγε από τη μία γωνία στην άλλη.

Αυτό, που απαιτείται σε τέτοιες καταστάσεις, είναι ψυχραιμία. Σε άλλες χώρες, δεν θα γινόταν τίποτα. Η ζωή θα συνεχιζόταν κανονικά. Οπως στην Ισπανία με την Μπαρτσελόνα, που χάνει από κάθε πιθανό και απίθανο. Στην Ελλάδα, όμως, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η πίεση είναι μεγάλη από τον κόσμο και όχι μόνο. Ο Ολυμπιακός είναι τεράστιο μέγεθος και έχει δείξει ότι αντέχει σε αυτές τις συνθήκες. Κάθε χρονιά, όμως, δεν είναι η ίδια. Ανυπομονούμε να δούμε την συνέχεια. Το τέλος άλλωστε είναι εκείνο πάντα, που μετράει.

Οι ήττες στο ΣΕΦ, που δεν χωνεύονται από τους Ολυμπιακούς