«Αν δεν κάνουμε προπόνηση, θα γίνει… Τέξας»!
Κάποτε ο Ευθύμης Κιουμουρτζόγλου, ως προπονητής του μπασκετικού Παναθηναϊκού, είχε απειλήσει με σκηνές… φαρ ουέστ όταν τον είχαν ειδοποιήσει ότι, λόγω καθυστερημένης άφιξης του αεροπλάνου για ένα εκτός έδρας ματς σε χώρα της ανατολικής Ευρώπης, «η ώρα είχε περάσει» και «δεν μπορούσε να γίνει προπόνηση μετά τα μεσάνυχτα». Τελικά, πέρασε το δικό του. Οι παίκτες πήγαν από το αεροδρόμιο στο γήπεδο, γυμνάστηκαν κανονικά, οι φύλακες έκαναν… υπερωρίες και η αποστολή επέστρεψε στο ξενοδοχείο αναγκάζοντας και την κουζίνα να μείνει ανοιχτή για να προσφέρει, στην αποστολή και στους δημοσιογράφους, ζεστή σούπα.
Πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα, τα καλεντάρια και οι προγραμματισμοί, φαίνεται από την απόφαση του Ολυμπιακού να… μην κάνει προπόνηση στην Κύπρο πριν το ματς με τη Μακάμπι, για να ξεκουραστούν περισσότερο οι παίκτες ενόψει του αγώνα (και του απαιτητικού προγράμματος που ακολουθεί).
Μοιάζει σαν κλισέ δημοσιογραφικό, το οποίο πολλές φορές χρησιμεύει και σαν δικαιολογία, αλλά είναι αληθινό πέρα για πέρα: Στην καθημερινότητα μιας ομάδας που συμμετέχει στην Euroleague οι αγώνες είναι πια περισσότεροι από τις «κανονικές» δίωρες προπονήσεις, χωρίς ρεπό, ξεμουδιάσματα και ταξίδια.
Θέλετε να το πιάσουμε και αριθμητικά;
Ξεκινάμε από τον Ολυμπιακό. Η επίσημη σεζόν ξεκίνησε πριν από ακριβώς 62 ημέρες. Στις 17 Σεπτεμβρίου η ομάδα προσγειωνόταν στο Άμπου Ντάμπι για να συμμετέχει στο νεοσύστατο Σούπερ Καπ της Euroleague. Τι έγινε αυτές τις 62 ημέρες;
Ημέρες αγώνων: 23
Ημέρες ταξιδιού με χαλαρή προπόνηση (μετάβασης ή επιστροφής σε Ελλάδα ή Ευρώπη): 17
Ημέρες ρεπό ή ξεμούδιασμα (επόμενη αγώνα εντός): 7
Ημέρες κανονικής προπόνησης στην Ελλάδα: 15
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε τις δικές του επίσημες υποχρεώσεις με τον αγώνα εναντίον της Παρί στο ΟΑΚΑ για την Euroleague στις 24 Σεπτεμβρίου, δηλαδή πριν από 55 ημέρες. Τι συνέβη σ’ αυτές τις 55 ημέρες;
Ημέρες αγώνων: 20
Ημέρες ταξιδιού με χαλαρή προπόνηση (μετάβασης ή επιστρογή σε Ελλάδα ή Ευρώπη): 7
Ημέρες ρεπό ή ξεμούδιασμα (επόμενη αγώνα εντός): 14
Ημέρες κανονικής προπόνησης στην Ελλάδα: 15
Δεν χρειάζονται ειδική μελέτη τα νούμερα. Με μια ματιά μόνο διαπιστώνει κανείς ότι οι αγώνες είναι πολύ περισσότεροι από τις κανονικές προπόνησεις. Και μην φανταστεί κανείς ότι τώρα οι ομάδες πέρασαν… διαβολοβδομάδες και μετά το πρόγραμμα θα στρώσει. Μπορεί να εξομαλυνθεί κάπως, με τις διακοπές για τις εθνικές κτλ. ή τα περισσότερα ταξίδια που έχει μπροστά του ο Παναθηναϊκός και λιγότερα ο Ολυμπιακός, ωστόσο στο τέλος της σεζόν, κάπου στα μέσα Μαϊου, η τελική σούμα κάτι τέτοιο θα λέει: Οι δύο μονομάχοι της Euroleague αν φτάσουν στο Final Four της Euroleague με γεμάτη σειρά πλέι οφ μπορεί να μετρήσουν 45 διεθνή ματς, έχουν 2-3 ματς για το Κύπελλο (παλιότερα ήταν σίγουρα 3…) και από 34 ως 39 ματς για τη GBL σε περίπτωση που μονομαχήσουν στην τελική σειρά. Αν τα βάλουμε σε πλήρη ανάπτυξη ο τελικός λογαριασμός βγαίνει κάτι λιγότερο ή κάτι περισσότερο από 90 ματς σε περίπου 250 ημερολογιακές ημέρες.
Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει κανείς είναι πόσο απαιτητικό είναι το πρόγραμμα και πόση επιβάρυνση προκαλεί στους παίκτες που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν σ’ αυτό.
Το δεύτερο, όμως, πρέπει να είναι κάτι άλλο: Το πόσο ελάχιστο χρόνο έχει το προπονητικό σταφ κάθε ομάδας να διορθώσει ή να παρέμβει δραστικά κατά τη διάρκεια της χρονιάς.
Αυτό το σύγχρονο καλεντάρι, το οποίο βάζει τις ομάδες κάθε τρεις ημέρες στο γήπεδο (σε κάποιες περιπτώσεις και νωρίτερα…) ουσιαστικά απαιτεί από τον προπονητή να δοκιμάσει πράγματα, να εφαρμόσει ιδέες, να ρισκάρει ενδεχομένως, «βλέποντας» πράγματα όχι στην προπόνηση αλλά μέσα στον αγώνα. Γιατί δεν έχει χρόνο να τα δει αλλού.
Και μην βγει κανένας έξυπνος να πει «αν δεν έχουν χρόνο, να ξεροσταλιάζουν στο γήπεδο τα μεσάνυχτα ή τα ξημερώματα, τόσα λεφτά παίρνουν». Τέτοιες εποχές, αν υπήρξαν, τώρα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι παίτκες, άλλωστε, προστατεύονται πια και από ειδικούς κανόνες σχετικά με την καταπόνησή τους, ειδικά στις ημέρες όπου βρίσκονται «εκτός έδρας» ή υπάρχει ταξίδι.
Ο Ομπράντοβιτς και ο Μπαρτζώκας, λοιπόν, με τα επιτελεία τους καλούνται να κάνουν πειράματα σε… ζωντανή μετάδοση. Μπροστά στις κάμερες της τηλεόρασης, με χιλιάδες κόσμο στην εξέδρα και με την πίεση για το αποτέλεσμα, που πηγάζει και από τις ανάγκες της ομάδας, αλλά και από την ανελεή κριτική κάθε είδους ειδικών και «ειδικών», ιδιαίτερα μετά από ήττες.
Έτσι είναι το μπάσκετ πια. Αν θέλουμε πιο οργανωμένα πράγματα, οφείλουμε να μειώσουμε τον αριθμό των αγώνων. Αλλιώς, με 90+ ματς σε οκτώ μήνες, αυτό που θα βλέπουμε είναι… ΝΒΑ. Περνάμε καλά και απολαμβάνουμε την εμπειρία στην κανονική περίοδο και στα πλέι οφ… σφίγγουν τα γάλατα.
Οι Αμερικανοί, βέβαια, είναι εκπαιδευμένοι πολλά χρόνια σ’ αυτό. Και οι παίκτες, και το προπονητικό σταφ, και οι φίλοι των ομάδων. Εμείς που τρελαινόμαστε μετά από κάθε ήττα ή γκρινιάζουμε ακόμα και στις οριακές νίκες, πώς θα αντέξουμε;