Ανέκαθεν οι πρεμιέρες κρύβουν παγίδες. Ο Ολυμπιακός είναι τόσο έμπειρος σαν οργανισμός που ξέρει να τις αποφεύγει. Οι «ερυθρόλευκοι» πέρασαν εμφατικά από την Βιτόρια επικρατώντας της Μπασκόνια με 106-89 και ο Γιώργος Μπαρτζώκας είδε αρκετά από τα στοιχεία που ήθελε – μαζί, φυσικά, με εκείνα που πρέπει να διορθωθούν.
Υπάρχουν παιχνίδια στην αρχή μιας σεζόν που περισσότερο από αποτέλεσμα λειτουργούν ως καθρέφτης. Δείχνουν πού βρίσκεται μια ομάδα, τι μπορεί να κάνει καλά και κυρίως πόσο μακριά απέχει από την αγωνιστική εικόνα που θέλει να χτίσει.
Ο Ολυμπιακός πήρε ένα αποτέλεσμα που μετράει διπλά. Κέρδισε εκτός έδρας στην πρεμιέρα, έβαλε 106 πόντους (τους περισσότερους της ημέρας) και κατά διαστήματα έπαιξε μπάσκετ υψηλής ποιότητας. Παράλληλα, όμως, έδειξε ότι υπάρχουν κομμάτια του παιχνιδιού του που χρειάζονται ακόμη δουλειά.
Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό για μια ομάδα που βρίσκεται μόλις στην αρχή της διαδρομής.
Η Μπασκόνια ξεκίνησε με εξαιρετικά ποσοστά από την περιφέρεια και έφτασε να έχει 6/6 τρίποντα στα πρώτα πέντε λεπτά, εκμεταλλευόμενη την αμυντική αστάθεια των «ερυθρολεύκων».
Εκεί, όμως, ήρθε ίσως το πρώτο σημαντικό συμπέρασμα της βραδιάς. Ο Ολυμπιακός δεν πανικοβλήθηκε.
Άρχισε να ανεβάζει την ένταση στην άμυνα, να ελέγχει καλύτερα το… εναέριο παιχνίδι (ριμπάουντ), να χτυπάει τις αδυναμίες της Μπασκόνια και, κυρίως, να επιβάλλει σταδιακά τον δικό του ρυθμό.
Αν κάτι δεν χρειάζεται ιδιαίτερη απόδειξη στον φετινό Ολυμπιακό, είναι η ποιότητα που υπάρχει στην επίθεση. Ο Σάσα Βεζένκοφ και ο Τάιλερ Ντόρσεϊ έδωσαν το σύνθημα, ενώ ο Γιαν Μοντέρο με την είσοδο του από την second unit έδωσε άλλη διάσταση στο παιχνίδι των Πειραιωτών.
Το σημαντικό, όμως, δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι ότι ο Ολυμπιακός διαθέτει πλέον πολλές διαφορετικές πηγές δημιουργίας και εκτέλεσης. Μπορεί να βρει πόντους μέσα από το παιχνίδι του Βεζένκοφ στο post, να «χτυπήσει» από την περιφέρεια, να επιτεθεί στο transition και να αξιοποιήσει τους ψηλούς του.
Αυτό δημιουργεί ένα σημαντικό πλεονέκτημα: όταν μία λύση περιορίζεται, υπάρχει η δυνατότητα να εμφανιστεί κάποια άλλη. Η πρόκληση για τον Μπαρτζώκα είναι να μετατρέψει αυτό το ατομικό ταλέντο σε σταθερή ομαδική λειτουργία.
Η διάρκεια, όμως, είναι αυτή που θα κρίνει τον Ολυμπιακό στη συνέχεια. Ο ίδιος ο προπονητής του Ολυμπιακού φρόντισε να χαμηλώσει τους τόνους μετά τη νίκη.
Και αυτό έχει τη δική του σημασία.
Ο Μπαρτζώκας στάθηκε στην ανάγκη η ομάδα να βελτιώνεται από μέρα σε μέρα, υπογραμμίζοντας ότι χρειάζεται χρόνο για να βρει χημεία και να γίνει πιο συμπαγής τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά.
Πριν από το παιχνίδι είχε ήδη εντοπίσει το βασικό ζητούμενο: μεγαλύτερη σκληράδα στην άμυνα.
Μετά το παιχνίδι, το μήνυμα παρέμεινε παρόμοιο: τα λάθη και η αμυντική συνέπεια είναι κομμάτια που πρέπει να βελτιωθούν.
Άρα τα «θέλω» του Μπαρτζώκα δεν είναι περίπλοκα. Θέλει έναν Ολυμπιακό που θα παίζει με ένταση. Που θα προστατεύει καλύτερα την μπάλα. Που θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια στην άμυνα. Που θα ελέγχει τον ρυθμό.
Και πάνω απ’ όλα, θέλει μια ομάδα που δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από το αν οι πρωταγωνιστές της θα βρίσκονται σε μία εξαιρετική βραδιά.
Άμυνα: το σημείο αναφοράς
Εδώ βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο «κρατούμενο» από τη Βιτόρια. Ο Ολυμπιακός δέχθηκε 89 πόντους.
Για μια ομάδα που θέλει να πρωταγωνιστήσει ξανά στην Ευρώπη, όπως τα προηγούμενα χρόνια, αυτό δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο, ακόμη κι αν η επίθεση έφτασε στους 106.
Το πρώτο δεκάλεπτο ήταν χαρακτηριστικό. Η Μπασκόνια βρήκε εύκολα σουτ, κυκλοφόρησε την μπάλα και τιμώρησε τις αμυντικές αδράνειες των Πειραιωτών. Όταν, όμως, ο Ολυμπιακός ανέβασε την πίεση και άρχισε να γίνεται πιο επιθετικός στις επαφές και στις περιστροφές του, η εικόνα άλλαξε.
Αυτό είναι το μοντέλο που θέλει να βλέπει ο Μπαρτζώκας. Όχι απαραίτητα να κερδίζει κάθε παιχνίδι με 20 πόντους. Αλλά να μπορεί να ελέγχει ένα παιχνίδι μέσα από την άμυνά του. Να… πνίγει τον αντίπαλο αμυντικά. Να μην χρειάζεται να βάλει 100+ πόντους για να κερδίσει.
Ο φετινός Ολυμπιακός δείχνει να έχει ένα πολύ συγκεκριμένο αγωνιστικό χαρακτηριστικό: πολλαπλές λύσεις σε κάθε επίπεδο του παιχνιδιού.
Υπάρχει μέγεθος κοντά στο καλάθι.
Υπάρχει ποιότητα στην περιφέρεια, ίσως η καλύτερη από ποτέ
Υπάρχουν παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν με την μπάλα στα χέρια.
Υπάρχουν σουτέρ που μπορούν να ανοίξουν το γήπεδο.
Και υπάρχει ένας παίκτης όπως ο Βεζένκοφ, ο οποίος από μόνος του αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αμυνθεί ένας αντίπαλος.
Κλείνοντας, ο κόουτς είναι ο πρώτος, ο οποίος γνωρίζει ότι δεν λειτουργούν τα πράγματα στην εντέλεια. Η ομάδα του έχει ήδη αρκετά από τα κομμάτια που χρειάζεται. Τώρα πρέπει να τα ενώσει.
Να περιορίσει τα νεκρά διαστήματα.
Να μειώσει τα λάθη.
Να γίνει πιο σκληρή στην άμυνα.
Να βελτιώσει τις συνεργασίες.
Να αποκτήσει αυτοματισμούς.
Και να καταφέρει να διατηρεί για περισσότερα λεπτά την ένταση με την οποία έκλεισε το παιχνίδι στη Βιτόρια.
Έχουμε δρόμο ακόμα….
