Ο Παναθηναϊκός ντύθηκε Άγιος Βασίλης και έδιωξε πάνω απ’ τον «αιώνιο» το σύννεφο της εσωστρέφειας, του βαθμολογικού άγχους, της τεράστιας πίεσης, κάνοντας το χειρότερο παιχνίδι του την πλέον ακατάλληλη στιγμή.
Ήταν χειρότερος ο Παναθηναϊκός του Βελιγραδίου με τον Ερυθρό Αστέρα; Δεν είχε κανέναν σέντερ. Ήταν μήπως εκείνος της Μπολόνια με την Βίρτους; Πολλές απουσίες, ενώ ακόμη κι αυτοί που έπαιξαν ήταν με πρόβλημα. Συν τοις άλλοις υπήρχε και το στοιχείο του μικρότερου κινήτρου.
Τελευταία αγωνιστική πρώτου γύρου, ματς με τον Ολυμπιακό. Μια ομάδα που μία αγωνιστική πριν παραλίγο να χάσει διαφορά 20 πόντων (έφτασε μέχρι τον 1 πόντο) και ένα ματς «δικό» της στην Μπολόνια. Δείχνοντας πως ψυχολογικά είναι πιεσμένη, γιατί της λείπουν νίκες.
Έμπαιναν οι «ερυθρόλευκοι» σε δύσκολο σταυροδρόμι. Το ματς στο «T-Center» το πρώτο της χρονιάς και αμέσως μετά Κωνσταντινούπολη με Φενέρμπαχτσε. Ήξεραν πως αν αυτά τα παιχνίδια τα έχαναν, τότε το πράγμα για το πλεονέκτημα έδρας δυσκόλευε πολύ.
Ο Παναθηναϊκός τώρα, γνώριζε πως αν νικήσει τον Ολυμπιακό, πάει για σερί τουλάχιστον 8-0 και ουσιαστικά… περίπατο στις κορυφαίες θέσεις. Χρειαζόταν να κάνει ένα πράγμα: Να πάρει το ντέρμπι με τον «αιώνιο».
Εκεί όπου το κίνητρο έπρεπε να είναι όχι απλά μεγάλο, αλλά κάτι περισσότερο. Κόντρα στην ομάδα με την οποία έγιναν όσα έγιναν στους τελικούς. Απέναντι σε παίκτες που ειρωνεύτηκαν τους «πράσινους». Έκαναν χειρονομίες στους φιλάθλους. Κόντρα σε μια ομάδα που μετρούσε στην Ευρώπη σερί 9-0 απέναντί τους.
Δεν σας φτάνουν αυτά; Ενώ ταλαιπωρήθηκαν με τις γρίπες, άνθρωποι του συγκεκριμένου αντιπάλου εμμέσως πλην σαφώς άφηναν να εννοηθεί πως αφού δεν έχουν χαρτιά από δημόσια νοσοκομεία, ίσως και να μην ισχύει η ταλαιπωρία τους.
Με όλα αυτά στο μυαλό, στην ψυχή, ξεκινά ένα ματς με σκορ 5-22. Πες πως είναι θέμα τακτικής και λαθών του προπονητή σε μεγάλο βαθμό. Αυτό ξεπερνιέται και στο ημίχρονο έχει ανατραπεί το -17 και πας με την ισοπαλία. Παίζοντας στην έδρα σου.
Οι διδακτικές ήττες μπορεί να είναι για άλλους. Ο Παναθηναϊκός σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να μπει σε αυτή τη νοοτροπία. Κανείς δεν κερδίζει τίποτα χάνοντας. Το μόνο που του μένει, είναι το απίστευτο δώρο που έκανε στον «αιώνιο» αντίπαλο.
Η ευκαιρία για τον Παναθηναϊκό ήταν πραγματικά τεράστια. Για να βάλει τον Ολυμπιακό στο βούρκο της εσωστρέφειας. Να πάρει σημαντικό προβάδισμα απέναντί του και παράλληλα να έχει πιο βατό δεύτερο γύρο. Κοινώς θα «κλείδωνε» σχεδόν, το γεγονός πως μία από τις ομάδες του προηγούμενου Final Four θα είναι κάτω του. Άρα μείον ένας «εχθρός» για τις θέσεις πλεονεκτήματος.
Αντ’ αυτού, οι «πράσινοι» κατόρθωσαν και έδωσαν… ζωή στον Ολυμπιακό. Ανοίγοντας ορίζοντες μέχρι και στην ανάγκη τους να επικοινωνήσουν πράγματα άσχετα με το παιχνίδι. Με ατάκες που έχουν πολλές αναγνώσεις αναφορικά με τον Παναθηναϊκό και τα «λυμένα του προβλήματα». Με το ΣΕΦ που μπλέχτηκε χωρίς λόγο. Με το σερί που πιθανότατα δικαίως κάνουν σημαία, καθώς είναι κάτι αξιοσημείωτο στην παράδοση.
Ο Παναθηναϊκός ευθύνεται γι’ αυτά. Και εκεί δεν υπάρχει... διδαχή. Μόνο η στολή του Αγίου Βασίλη την οποία φόρεσε ο Αταμάν και οι παίκτες του, μοιράζοντας δώρα στους αντιπάλους, σε μια δύσκολη στιγμή γι’ αυτούς. Αποτελώντας... σωσίβιο για τη σωτηρία τους, ακόμη καλύτερο από αυτό που υπήρξε το κράτος για την αναβολή του αγώνα με την Φενέρμπαχτσε.
Αυτό το κακό συνήθεια ο Παναθηναϊκός το επαναλαμβάνει. Το έκανε και την περασμένη σεζόν στο ίδιο γήπεδο, όταν είχε ξανά στο... καναβάτσο τον «αιώνιο». Αντί να τον βγάλει νοκ άουτ, του έδωσε το χέρι και τον σήκωσε.
Ξεχνώντας πως άνθρωποι που έβλεπαν απέναντί τους, μιλούσαν για τους τραυματισμούς και το glass floor, μιλούσαν μέχρι και για το τι συνέβαινε στην εποχή Ομπράντοβιτς στο «τριφύλλι». Αντί να είναι το σύνολο των «πράσινων» με… μάτι που γυαλίζει, «πείνα» και μαχητικό πνεύμα, παρουσιάστηκε μια σοφτ κατάσταση στηριζόμενη στο ταλέντο που κουτσά-στραβά θα κάνει τη δουλειά.
Παραλίγο να γίνει κι αυτό. Όμως το... παραλίγο, δεν είναι νίκη. Το αποτέλεσμα ήταν η ήττα. Και τα πάνω ήρθαν κάτω, γιατί η εσωστρέφεια έρχεται στον Παναθηναϊκό. Όπως και ο εκνευρισμός. Στην οικονομία της Euroleague ίσως να μην λέει κάτι το αποτέλεσμα από μόνο του. Στην ψυχολογία της ομάδας, του κόσμου και στην γιατρειά που προσφέρθηκε σε έναν σημαντικό αντίπαλο για Final Four και τίτλο, δεν υπάρχει η παραμικρή «διδαχή». Μόνο τεράστιο σφάλμα.
Επειδή μιλάμε για τον Παναθηναϊκό, το πιθανότερο είναι να κάνει αυτό που έκανε και τα προηγούμενα δύο χρόνια σχεδόν σε όλες τις δύσκολες περιπτώσεις: Βρίσκει τρόπο να σηκώσει κεφάλι και να βγει κερδισμένος. Όμως το μεγάλο ερώτημα παραμένει: Γιατί πρέπει πάντα να φτάνει αυτή η στιγμή που θα σκύψει το κεφάλι, για να αντιδράσει μετά; Διότι με τα εχέγγυα που έχουν οι «πράσινοι» σε συσπείρωση, εγκαταστάσεις, μπάτζετ, ρόστερ, ικανότητα προπονητή, το θέμα είναι να λύσουν τις κακές περιόδους, όχι να χαίρονται που τις ξεπερνούν.
Οι παίκτες και το προπονητικό σταφ προκάλεσαν «επισκέψεις».
Η παρουσία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου αποτελεί καμπανάκι για όλους. Πλέον δεν υπάρχει κανένας στο απυρόβλητο.
Το γήπεδο θα είναι καθρέφτης για όλους. Κι όσοι θεωρούν πως εξαντλήθηκε η αντίδραση στην συναισθηματική ομιλία του Δημήτρη Γιαννακόπουλου θα καταλάβουν σύντομα ότι σφάλλουν.
Ούτε οι νίκες δεν φτάνουν πλέον. Να χάσει ο Παναθηναϊκός στο γήπεδο του από αυτόν τον Ολυμπιακό είναι κάτι που δεν χωνεύεται. Πόσο μάλλον με 20.000 κόσμο που έχει εξαντλήσει τα εισιτήρια από τον Αύγουστο να βλέπει το σκορ στο 5-22.
Για αυτό και καμία ήττα στον αθλητισμό δεν είναι ντροπή. Η μόνη ντροπή είναι να μην σέβεσαι, να μην προσπαθείς, να μην είσαι έτοιμος σε όλα τα επίπεδα.
Ο Γιαννακόπουλος πρέπει να είναι ο τελευταίος που θέλουν να δουν μπροστά τους οι παίκτες και ο προπονητής. Η θλιβερή παρουσία τους την Παρασκευή τον έφερε ενώπιον τους σε μία κουβέντα που θα έπρεπε οι ατάκες που ακούστηκαν να μεταφέρονται όχι μόνο στους μπασκετμπολίστες αλλά και στους αθλητές όλων των τμημάτων του Παναθηναϊκού. Ειδικά όμως στους αδιάφορους, με μισθοφορική συμπεριφορά, του ποδοσφαιρικού τμήματος, αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση.
Σημασία έχει ότι προκάλεσε το ταρακούνημα που έπρεπε. Η κίτρινη κάρτα βγήκε. Η πίεση μπήκε.
