Είναι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος τένοντας του ανθρωπίνου σώματος. Αυτός που δέχεται την μεγαλύτερη επιβάρυνση, στο περπάτημα, το τρέξιμο, το άλμα.
Αυτός που αντέχει όλο το βάρος μας, αυτός με την μεγαλύτερη αντοχή, αλλά και την μεγαλύτερη καταπόνηση.
Η ιατρική ορολογία βοηθάει να εκλογικευτούν στον κοινό νου, τόσο σοκαριστικοί τραυματισμοί, όπως μία ρήξη αχίλλειου τένοντα.
Έχετε σκεφτεί όμως τι στ'αλήθεια είναι αυτό;
Είναι σαν να κόβεται βίαια, απότομα, επώδυνα ο τένοντας που συγκρατεί όλο το πόδι!
Πρακτικά, σαν να κόβεται το πόδι!
Ο πόνος (θα πρέπει να) είναι αφόρητος.
Κι αυτό το θηρίο, μετά από τόσα που έχει περάσει, μετά από τόσες ρωγμές στην ψυχή και το σώμα, το μόνο που μπόρεσε να ψελλίσει ήταν ένα "no way".
Αποκλείεται!
Κι όχι μόνο αυτό, σηκώθηκε και έβαλε βάρος στο πόδι του.
Έφυγε υποβασταζόμενος, αλλά όρθιος.
Παρότι ο πόνος θα πρέπει να ήταν αφόρητος, αυτό το λιοντάρι στάθηκε ξανά στα πόδια του και έφυγε στωικά, μέσα σε εκκωφαντική σιωπή για να επουλώσει ξανά μόνος τις νέες πληγές που άνοιξαν.
Στον αθλητισμό, στην ζωή δεν υπάρχουν "γιατί". Είναι άσκοπο, ανώφελο και ανυπόφορο να ψάχνεις γιατί σε ερωτήματα που δεν μπορούν να απαντηθούν.
Για άλλους η ζωή είναι μία ατέλειωτη ευθεία και για άλλους μία μαρτυρική ανηφόρα.
It is what it is.
Σε μία τέτοια περίπτωση, όπως αυτή του Κίναν Έβανς δεν υπάρχουν λόγια παρηγοριάς.
Δεν υπάρχουν ευχές με ουσιαστικό περιεχόμενο.
Κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο, την αγωνία, την φθορά, την απελπισία, την μοναξιά του.
Κανείς!
Και ακούγεται οξύμωρο, αλλά είναι εξαιρετικά εγωιστικό να του εύχεται κανείς καλή επάνοδο στους αγωνιστικούς χώρους.
Η σωστή ευχή είναι να βαδίσει από τούδε και εφεξής το μονοπάτι του, όπως ο ίδιος επιθυμεί.
Με όσο τον δυνατό μικρότερο σωματικό και πνευματικό πόνο.
Με ευθείες.
Αν θέλει να κάνει ακόμα μία προσπάθεια επιστροφής, όλοι θα είναι μαζί του.
Αν νιώθει αδύναμος, νικημένος, αν βαρέθηκε, αν κουράστηκε, αν απελπίστηκε that's fine.
Αν θέλει να διαφυλάξει την μελλοντική του υγεία και δεν θέλει να επιβαρύνει κι άλλο τον οργανισμό του, κανένα πρόβλημα.
Το μπάσκετ, ο αθλητισμός είναι υπέροχα, αλλά δευτερεύοντα.
Προέχει η σωματική και η πνευματική υγεία.
Ο σοκαριστικός τραυματισμός του Κίναν Έβανς (οποιουδήποτε αθλητή) δεν είναι απώλεια για μία ομάδα.
Οι ομάδες δεν είναι παρά απλοί εργοδότες. Σήμερα είναι αυτός (εργοδότης), αύριο είναι κάποιος άλλος.
Οι ομάδες πάντα βρίσκουν την άκρη τους. Κοιτάνε την επόμενη ημέρα και βρίσκουν τον βηματισμό τους, όποια απώλεια κι αν προκύψει.
Ο τραυματισμός, είναι ένα βαθιά προσωπικό θέμα, ένας ιδιωτικός Γολγοθάς, με πολλά σκοτάδια και ακόμα περισσότερες μαρτυρικές σκέψεις.
Για το τέλος μία χρήσιμη υπενθύμιση.
Κάθε αθλητής, οποιασδήποτε ομάδες, έχει ανάγκη τον καλό λόγο από όλους, την στήριξη, το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, το χειροκρότημα, την ενθάρρυνση, όταν είναι γερός στα πόδια του.
Πριν τραυματιστεί. Όχι, μετά.
Μετά, δεν έχει νόημα.
