Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έφτιαξαν ομαδάρες. Πήραν παικταράδες. Έδωσαν ένα καράβι λεφτά. Ο ανταγωνισμός θα υποχρεώσει όλη την Ευρώπη να βλέπει όχι μόνο τα δυο ματς που δίνουν μεταξύ τους κάθε χρόνο στην Ευρωλίγκα αλλά και τα 8-9 παιχνίδια που θα δώσουν στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Και θα αποφασίζει για τον νικητή ο Λιόλιος; Πως το βλέπετε αυτό; Το Slam Dunk λοιπόν σήμερα θα καταπιαστεί με τους ανθρώπους που θα αποφασίζουν για τις τύχες των αγώνων. Μέσα από ρεπορτάζ, μέσα από πραγματικά γεγονότα θα οδηγηθείτε σε κάποια συμπεράσματα. Διότι σε μια εβδομάδα ο κάθε ένας που ψηφίζει θα πρέπει να ξέρει αν θέλει αυτές οι μπασκετικές μάχες να κριθούν από τους παίκτες ή από εξωγενείς παράγοντες. Αν θέλει να υπάρχουν σκανδαλώδεις ελληνοποιήσεις. Αν θέλει τα νήματα να κινούνται εκτός παρκέ κι όχι από τους πρωταγωνιστές.
Οι εξετάσεις δόθηκαν. Όλοι πια γνωρίζουν, δεν έχουν δικαίωμα να πουν ότι δεν ήξεραν. Είδαν Παπαπέτρου, είδαν Τσαρούχα, είδαν Κορομηλάδες πίσω από την κουρτίνα. Το Game 4 των τελικών αποτελεί το απαύγασμα της μεγαλύτερης διαιτητικής ντροπής στην ιστορία του ελληνικού μπάσκετ. Άνθρωποι ξεφτιλίστηκαν, καριέρες στιγματίστηκαν. Όλοι γνωρίζουν και πως, και πότε και τι έγινε. Μια κακή μέρα στη δουλειά. Ναι, περίπου…
Πάμε τώρα στην ουσία. Τις διαβάσατε τις τοποθετήσεις του κυρίου Λιόλιου μιλώντας στους διαιτητές την προηγούμενη Κυριακή; Προφανώς όχι. Που να τις δείτε, έχει προσληφθεί ένα πούλμαν με δημοσιογράφους και είναι δύσκολο να βρεθούν τέτοιου είδους τοποθετήσεις. Πάμε λοιπόν να σας τις βγάλει σήμερα το Slam Dunk αυτολεξεί, όπως ακριβώς τα είπε μιλώντας μπροστά σε όλους στην ΟΔΚΕ:
«Αυτό που εγώ ένιωσα σε αυτά τα τρία χρόνια, που ήταν να σας πω την αλήθεια λίγο χρόνια παρατήρησης για εμένα τουλάχιστον. Ήταν πιο πολύ χρόνια παρατήρησης και λιγότερο ενεργειών. Κάποιες ενέργειες γίνανε αλλά κυρίως παρατηρήσεις. Νομίζω τα επόμενα τέσσερα χρόνια από την μεριά μου δεν θα είναι απλά παρατήρησης. Θα πρέπει να βοηθήσουμε όλοι μαζί με την ΟΔΚΕ στο να κάνει η ελληνική διαιτησία άλματα, άλματα, γιατί στα προηγούμενα χρόνια δεν έκανε ούτε καν βήμα. Και αυτό είναι χρέος μας. Είναι χρέος προς την επόμενη διοίκηση της ΟΔΚΕ και ειδικά στο προεδρείο, είναι χρέος δικό μου για την επόμενη τετραετία, με αυτή την άριστη συνεργασία που πρέπει να έχουμε να δώσουμε ώθηση».
Σεπτέμβριος 2024 αυτά. Ο άνθρωπος παρατηρούσε, λέει, τρία χρόνια. Ο Βαγγέλης Λιόλιος, πρόεδρος της ΕΟΚ ήταν σαν τους φαροφύλακες σε απομακρυσμένα σημεία. Καθόταν και αγνάντευε σαν να ήταν σε κάποιο νησί του Ατλαντικού, τα κύματα. Μπροστά του ναυαγούσαν άνθρωποι αλλά εκείνος κοιτούσε την ομορφιά της θάλασσας. Καταλάβατε; Τα επόμενα 4 χρόνια, είπε, θα δράσει. Τώρα, απλά κοιτούσε. Παρατηρούσε.
Τι έλεγε 3 χρόνια πριν; Ακριβώς πριν τις εκλογές της ΕΟΚ θέλετε να μάθετε;
Ήταν Σεπτέμβριος του 2021. Δήλωνε τότε με στόμφο: «Είναι βασικό κομμάτι για μένα η διαιτησία και δεν είμαι με κανέναν. Έχω βασική αρχή, τα κουκούτσια να είναι στη μέση. Αντί να κουβεντιάζουμε για ένα πρόβλημα, πρέπει να το λύνουμε. Θέλω να με κρίνετε αυστηρά για τη διαιτησία, θα πάρω εγώ την ευθύνη. Όλα αυτά τα χρόνια είδα παιδιά να κλαίνε εξαιτίας διαιτητικής αδικίας. Αν ξαναδώ έστω κι ένα παιδί να κλαίει ο υπεύθυνος θα φύγει κλωτσηδόν».
Τι έκανε λοιπόν μετά από όσα είδε; Δήλωσε ότι παρατηρούσε! Τώρα θα ξεκινήσει η δράση του, είπε. Έφυγε κανείς κλωτσηδόν ή έστω και με ευγενικό τρόπο, στο μεταξύ μετά τα όσα εξοργιστικά γίνονταν ανά το πανελλήνιο στο μπάσκετ;
Καταλάβατε; Καταλάβαμε. Φανταστείτε τι έχουμε να δούμε από εδώ και στο εξής. Τα υπόλοιπα σχόλια είναι περιττά.
Σε μια εβδομάδα κρίνονται όλοι. Όχι μόνο όσοι εκλέγονται. Όλοι πρέπει να αποφασίσουν τι θέλουν. Από τον νυν πρόεδρο-φαροφύλακα, από τον Φασούλα με τον Μπουρούση, ως τον τελευταίο εργάτη του μπάσκετ. Θα κρίνουν τα ματς ο Οσμάν με τον Φουρνιέ ή οι ελεγκτές της σημερινής 100% αποτυχημένης στη διαιτησία - και με δική τους βούλα πλέον - διοίκησης;
