MENU

Ξέρετε, δεν είναι δύσκολο- καθόλου. Απλώς να, κλείνεις τα μάτια. Και θωρακίζεις τον εαυτό σου: έξω μπορεί να υπάρχει η θνητότητα γυμνή, αποκρουστική, να σου χαμογελάει προκλητικά και να παλεύει να μπήξει τα σάπια δόντια της στην σάρκα σου, όμως είναι πολύ απλό να την ξεγελάσεις.

Κλείνεις, όπως είπαμε, τα μάτια. Και πηγαίνεις εκεί που θέλεις εσύ. Ή, το πιο σημαντικό εξ όλων, εκεί που θέλει αυτή. Είναι απαράγραπτο δικαίωμά της να σε πηγαίνει όπου θέλει- βλέπεις, μιλάμε για μία από τις καλύτερες δημοσιογράφους αυτοκινήτων στον κόσμο, ένα υπέροχο κορίτσι με πάθος για την ζωή, την ταχύτητα, την οικογένειά της, τους φίλους της- όλα. Γι’ αυτό… 

Γι’ αυτό βάζουμε το απεχθές «τώρα» στο χρονοντούλαπο της ανεπιθύμητης ιστορίας και πάμε σε ένα άχρονο, αέναο «πάντα». Εκεί, χτυπάει το κινητό μας στις 04.27 το πρωί. Είναι αυτή.

- «Έλα, είσαι εδώ;» 

(Εδώ, πάντα εδώ).

-«Ντύσου, έχω πάρει έναν καινούργιο πύραυλο σε μορφή αυτοκινήτου. Πάμε βόλτα». 

(Πάμε).

Γύρος 1ος: Ανάβουν τα κόκκινα φώτα

«Μπες. Φόρα ζώνη. Φρόντισε να μην στριγκλίζεις σαν κοριτσάκι της πρώτης δημοτικού όπως την άλλη φορά όταν άρχισα να πηγαίνω με πάνω από 300 και κάνε μου μια χάρη: θυμήσου. Αλήθεια, θυμάσαι;» 

(Φυσικά). 

Ένα inbox: «Καλησπέρα, με λένε…», κι έπειτα μια ευγενική, λεπτομερέστατη καταγραφή του πόσο αδιανόητα μπούφοι υπήρξαμε που ανοίξαμε αντρικό σάιτ χωρίς κατηγορία αυτοκινήτου. 

Ευτυχώς για εμάς, ήσουν εκεί και μας εξήγησες πως δεν χρειαζόταν να μπούμε σε όλον αυτόν τον κόπο για να φτιάξουμε το menshouse.gr χωρίς κατηγορία αυτοκινήτου. Θα μπορούσαμε να κόψουμε δρόμο και να φουντάρουμε απευθείας, οικειοθελώς, στον γκρεμό και να γλυτώσουμε την όλη ταλαιπωρία με βάσεις, servers, συντάκτες, google ads και ούτω καθεξής. 

«Πρέπει να φτιάξετε κάτι έστω για το αυτοκίνητο!», κατέληγες με την γνωστή σου επαγγελματική πυγμή. 

Κοιταχτήκαμε με τον Μάκη. Τον ρώτησα αν σκαμπάζει τίποτα από αυτοκίνητα και ήταν σα να του είπα αν ξέρει τίποτα από αστροφυσική- τέτοιο απλανές βλέμμα δεν πρέπει να έχει ξαναϋπάρξει στα χρονικά. 

Έπειτα, με ρώτησε αυτός αν μπορούσα να το αναλάβω εγώ. Ήμουν σαφής, ξεκάθαρος, to the point. Απάντησα με θάρρος: «…». 

Στο βάθος, μια λευκοντυμένη κυρία άρχιζε να σχηματοποιείται. Την έλεγαν «Απελπισία» και είχε μια πελώρια αγκαλιά που μας καλούσε, σαν άλλη Σειρήνα, να πέσουμε μέσα της. 

Κάπου εκεί οι λέξεις που βγήκαν από το στόμα σου αποφάσισαν να φορέσουν τον μανδύα της πιο γλυκιάς μουσικής και μας είπες: «Αν θέλετε, θα το αναλάβω εγώ. Θέλετε;» 

Αντί απάντησης, τρέξαμε με τον Μάκη στην πλησιέστερη κάβα, πήραμε μια σαμπάνια και την ανοίξαμε μπροστά σου σα να ήμασταν ο Λιούις Χάμιλτον που μόλις έχει κερδίσει το grand prix του Σίλβερστοουν. 

Αν θέλαμε, λέει. 

Οκ, μπορεί να μην τετραγωνίσουμε ποτέ τον κύκλο στην ζωή μας, αλλά δεν είμαστε και τόσο χαζοί για να πούμε «όχι» σε σένα. 

Στην καλύτερη δημοσιογράφο αυτοκινήτου της χώρας. 

Γύροι 12-17: Fastest Laps 

«… και θα κάνω και παρουσίαση μιας Φεράρι που πήρα, έχω και μια Λαμποργκίνι την επόμενη βδομάδα, θα μου δώσουν νομίζω και μια ΜακΛάρεν… Αααα, να κάνουμε και αυτό που είπαμε με τα εβδομαδιαία νέα; Θα φτιάξω και το άλλο το πρότζεκτ με τα ζώδια! Μπορείς να το πεις στον Θοδωρή εσύ σε παρακαλώ, τον έχω ζαλίσει… Αααα, δεν σου ’πα: έχω έτοιμο και το top-10 για το 2017, έχω και… και…»

Είχαμε την αίσθηση πως ήταν απλά μια έκφραση, όμως να που τελικά αποδείχτηκε πως για σένα ήταν τρόπος ζωής: ιδέες επί ιδεών, ξεκαρδιστικά βίντεο με το χαμόγελό σου να γεμίζει την κάμερα κι έπειτα ν’ απλώνει μια ζεστασιά στην ψυχή μας, αυτοσχεδιασμοί την ώρα των γυρισμάτων, κείμενα που «Ανέβασέ τα, σε παρακαλώ, πάω στην πίστα στις Σέρρες να τρέξω 20 γύρους με (κάτι ακατάληπτο για μας τους αδαείς μετά- ένα αυτοκίνητο, ίσως, που μπορούσε να σπάσει το φράγμα του ήχου; Κάτι τέτοιο)», ηλεκτρονικές συσκέψεις επί συσκέψεων- μια ζωή με το πόδι κολλημένο στο γκάζι. 

Ο Βασίλης και ο Νίκος- που έβλεπαν ότι το SDNA χρειάζεται το φιλί της μηχανοκίνητης ζωής στην κατηγορία του αυτοκινήτου- με συνοπτικές διαδικασίες σε έφεραν και σε… υπέγραψαν με κλειστά τα μάτια, φροντίζοντας ωστόσο να βάλουν την υπογραφή στο σωστό σημείο. 

Νέες ιδέες, νέες δοκιμές, νέα πρότζεκτ. Κι όλα, όλα όμως, καμωμένα με την ίδια πετυχημένη συνταγή: βαθιά γνώση του αντικειμένου, όρεξη κι ένα εύγευστο κερασάκι στην κορυφή της ήδη πεντανόστιμης τούρτας. 

Ναι, ακριβώς: το χαμόγελό σου. 

Γύρος 33ος: Pit-stop

«Άκου, θα σου πω κάτι και μετά θα το «θάψουμε». Δε θέλω να ξανασυζητήσουμε γι’ αυτό, θέλω να κάνεις σα να μην στο είπα ποτέ. Εντάξει;»

(Εντάξει).

Δύο λέξεις και μια αγέλη ρεαλισμού να ξεχύνεται κατά πάνω μας. Ο κόσμος σταματάει για λίγο- για μια διευρυμένη αιωνιότητα θαρρείς- να γυρίζει και αίφνης βρισκόμαστε σε ένα δυστοπικό μέρος γεμάτο με λιωμένα ρολόγια και τσακισμένες κλεψύδρες. 

(Αλήθεια;).

«Λοιπόν, σκάσε τώρα. Δες τι μου έστειλε ρε συ αυτός! Φοβερό; Τι να του απαντήσω, για πες; Την άλλη βδομάδα έχω ταξίδι Ιταλία και…» 

Ένα θαύμα παιγμένο σε συνέχειες μπροστά στα μάτια πρωτίστως της ηρωίδας κ. Ρούλας και της οικογενείας της και δευτερευόντως στα δικά μας, των φίλων της. 

«Μου έδωσαν ψυχολόγο και μου είπε “Κορίτσι μου, τι να κάνω με σένα; Δε με χρειάζεσαι. Μιλάμε είσαι περίπτωση!».

Ένα ποτήρι μονίμως μισογεμάτο. Και βόλτες («Πάμε για καφέ, έρχομαι να σε πάρω. Θα οδηγάω μία…») σα να μην συμβαίνει τίποτα, και βίντεο με αστείρευτη ενέργεια και τον καθαρό, καινοφανή ενθουσιασμό της πρώτης φοράς πανταχού παρόντα, και μηνύματα στις «μεγάλες» ώρες το βράδυ για συζητήσεις επί παντός επιστητού και ατέρμονος χαβαλές περιγελώντας τον αναπόφευκτο ερχομό του κυρίου με τα μαύρα, και «Σου στέλνω κάτι για τον φίλο μου τον Κωνσταντίνο!» και… και… και… 

Και μια υπόσχεση. Ιερή. Που, έχω την αίσθηση, την τηρήσαμε όλοι οι φίλοι σου. 

Ή, έστω, προσπαθήσαμε να μη φανούμε κατώτεροι των περιστάσεων.  

Ο θάνατος, αν τον απογυμνώσεις μετά το ωστικό κύμα θλίψης που σε κατακλύζει αρχικά, δεν είναι κάτι το φοβερό. 

Ο πόνος, ρε γαμώτο, είναι. 

Γύρος 55ος: Καρό σημαία

«Εδώ κατεβαίνεις. Θα συνεχίσω μόνη μου, αλλά πριν φύγεις, δες λίγο αυτό: 

«Ουπς. Μάλλον τελικά έφυγα για κάπου καλύτερα!  Όπως μου είχα υποσχεθεί έφυγα όμορφη οπότε όλα καλά! Θέλω να ξέρετε πως πάλεψα μέχρι τελευταία στιγμή 4 χρόνια και δυστυχώς νίκησε ο πόνος του καρκίνου. 

Δε θέλω κανένας να λυπηθεί, θέλω να χαμογελάτε και να ζείτε την κάθε σας ημέρα ευτυχισμένοι! 

Δεν αξίζει τίποτα παρά οι στιγμές που έχουμε! Να τις περνάτε όμορφα, να μην δουλεύετε πολύ και να ΖΕΙΤΕ! 

Σας ευχαριστώ πραγματικά μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για την τεράστια αγάπη που έχω πάρει από όλους! Γνωστούς και αγνώστους.

Για όσους με θέλουν δίπλα τους εκεί θα είμαι πάντα εκεί!» 

(Ξέρεις…)

«Να χαμογελάς. Να Χαμογελάτε, πάντα. Μη δίνεις σημασία σε ηλιθιότητες. Πώς μου το ’χες πει εκείνο το ρητό που μου αρέσει;»

(Φεύγοντας κανείς δεν είπε ποτέ «Μακάρι να είχα περάσει ακόμα μία ώρα της ζωής μου στο γραφείο»). 

«Ναι, αυτό! Και τώρα κατέβα, ξεκουμπίσου. Έχουμε και δουλειές! Και μην ξεχάσεις να γράψεις εκείνη τη μαλακία που είπαμε, ε;»  

Ξέρετε, δεν είναι δύσκολο. Όταν έχεις γίνει φίλος μ’ ένα από τα πιο σπάνια, αγαπησιάρικα, γλυκά παιδιά, ένα πανέμορφο- εξωτερικά και εσωτερικά- πλάσμα, δεν είναι και τόσο δύσκολο. 

Απλά κλείνεις τα μάτια και μπαίνεις στο αυτοκίνητό της. Αυτή ξέρει το δρόμο και θα σε πάει, σας το υπόσχομαι, μια αξέχαστη βόλτα. Όταν σφαλίσουν οι πόρτες, ο καρκίνος, η μορφίνη, οι θεραπείες και όλα τα σχετικά μένουν απέξω. 

Εδώ, στον αιωνίως αψεγάδιαστο κόσμο της, υπάρχουν μόνο θετικές σκέψεις, χαμόγελα, αγάπη και θαυμασμός. 

Και, το κυριότερο, εδώ δε χρειάζεται να παραμένουμε σιωπηλοί. Δε χρειάζεται να μιλάμε μέσα σε παρενθέσεις. 

Εδώ τα πραγματικά θαύματα κάνουν λίγο θόρυβο- λίγο, μα κάνουν. Και οι λέξεις δε φθίνουν, δε γερνάνε, δε χάνουν το νόημα τους. Παραμένουν για πάντα νέες, όμορφες και θαλερές. 

Έτσι, και όσο το αγωνιστικό της αυτοκίνητο απομακρύνεται, της το λέμε. Ψιθυριστά, σιγανά, μα το λέμε- γιατί έτσι αρμόζει στην αγάπη: 

«Άρια, θα τα ξαναπούμε». 

SDNA Google news
ΜΑΘΕΤΕ ΠΡΩΤΟΙ ΤΑ ΝΕΑ ΤΗΣ ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑΣ - ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤΟ SDNA logo ΣΤΟ GOOGLE NEWS
Εδώ, Άρια. Πάντα εδώ…
EVENTS