Ένα παιχνίδι που κρίνεται σε τάι μπρέικ δεν μπορεί να είναι μονόλογος ή, από την άλλη, συντριβή. Επειδή, όμως, όπως πολλά πράγματα στη ζωή έτσι και στο βόλεϊ η τελευταία εικόνα είναι που μένει, το τάι μπρέικ ήταν ξεκάθαρος μονόλογος που έδειξε ότι ο Πανιώνιος έχει αυτό που λένε «καρδιά πρωταθλητή».
Παράδοξο είναι αυτό να λέγεται για μια ομάδα που δεν έχει κατακτήσει πρωτάθλημα στην ιστορία της. Αυτή είναι, όμως, η φιλοδοξία του Πανιωνίου που του δίνει τόσο μεγάλη δίψα στη φετινή σεζόν. Υπάρχει μια πολύ απλή εξήγηση που μπορεί να συμπεριλάβει τα πάντα όσον αφορά το παιχνίδι, ότι ο Πανιώνιος είναι μια ομάδα υπερπλήρης σε όλες τις θέσεις και με τεράστιο βάθος στον πάγκο. Αυτό άλλωστε υποστήριξε και ο Κοβάσεβιτς μετά το τέλος της αναμέτρησης. Δεν είναι όλα, όμως, στατιστικά, βιογραφικά και συμβόλαια.
Προφανώς και ο Πανιώνιος έχει αδυναμίες και αυτές φάνηκαν. Αδυναμίες που έχουν κυρίως να κάνουν με την υποδοχή και που ήταν ο βασικός λόγος που ο Ολυμπιακός μπήκε για τα καλά στο παιχνίδι και λίγο έλλειψε να πάρει τη νίκη. Η ομάδα της Νέας Σμύρνης ωστόσο έχει και κάτι περισσότερο. Έχει αρχές στο παιχνίδι της, πλάνο και ατέλειωτη διάθεση. Υπήρξαν στιγμές που ο Ολυμπιακός έπιασε υψηλή απόδοση και φάνηκε να δείχνει… δόντια. Το θέμα είναι πως αυτό έγινε χάρη στα ξεσπάσματα αθλητριών όπως η Μπάνιστερ ή η Μλεΐνκοβα. Ουσιαστικά ήταν η ατομική ποιότητα που κράτησε όλο το σύνολο ζωντανό. Με άλλα λόγια ο Ολυμπιακός δε μοιάζει ομάδα με χημεία και αγωνιστικό πλάνο.
Σίγουρα όταν ένας προπονητής σαν τον Οτσάλ έχει τόσα βαριά όπλα στη διάθεσή του όλα γίνονται πιο εύκολα αλλά δε γίνονται αυτόματα. Και η αλήθεια είναι πως τόσο ο Τούρκος κόουτς όσο και το επιτελείο του κατάφεραν να δέσουν το σύνολο που έχουν στα χέρια τους και να παρουσιάσουν μια ομάδα που όσα πρόσωπα και αν αλλάζει εξακολουθεί να παίζει στα κόκκινα.
Είναι πολύ σημαντικό στοιχείο για τον Πανιώνιο ότι διαθέτει δύο πασαδόρους τέτοιας κλάσης και αυτό είναι κάτι που σε πολλές περιπτώσεις διορθώνει και τα προβλήματα της υποδοχής. Και όταν η μία από τις δύο πασαδόρους αρχίζει να «κολλάει» μια αλλαγή μπορεί να φέρει ξανά την ηρεμία. Επιπλέον, κόντρα σε μια ομάδα με καλές μπλοκέρ, όπως ο Ολυμπιακός, είναι πολυτέλεια το ότι ο Πανιώνιος διαθέτει ιδιαίτερα ψηλές ακραίες και αυτό δεν είναι λεπτομέρεια αλλά ένα δεδομένο που έπαιξε ρόλο επιθετικά. Πόσω μάλλον όταν μιλάμε για τις συγκεκριμένες ακραίες. Και οι τρεις ήταν απόλυτα θετικές αλλά είναι γεγονός ότι στον φετινό Πανιώνιο η Ατανασίγιεβιτς μοιάζει να βγαίνει ένα βήμα πιο μπροστά από όλες. Έζησε την περσυνή σεζόν, ένιωσε την πικρία του φινάλε του περασμένου πρωταθλήματος και είναι η πρώτη που θέλει να οδηγήσει τις κυανέρυθρες στην κορυφή. Και μια σημαντική λεπτομέρεια, έχει όλη την ποιότητα και την εμπειρία ώστε να ηγηθεί αυτής της ομάδας.
Ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, τέλος, η «κόντρα» Κούμπουρα-Μπάνιστερ καθώς μιλάμε σίγουρα για τις δύο κορυφαίες διαγώνιες του πρωταθλήματος. Η ατομική τους ποιότητα είναι δεδομένη και δε χρειάζεται ανάλυση. Είναι εμφανές, όμως, πως η Κούμπουρα μέσα σε αυτό το σύνολο και με αυτά τα δεδομένα παίρνει έξτρα ώθηση, και παράλληλα δίνει ώθηση, με όλο τον Πανιώνιο να γίνεται καλύτερος ενώ η Μπάνιστερ μοιάζει σαν την… παλιά Κούμπουρα, δηλαδή αυτή που πρέπει να κουβαλήσει μια ομάδα πάνω της. Η Αμερικάνα είχε στιγμές που πετούσε, που έμοιαζε ασταμάτητη αλλά ακόμα και έτσι δε μπορείς να κερδίζεις μόνος σου ένα αντίπαλο σύνολο στο βόλεϊ. Και αντίθετα με την Κούμπουρα δεν απογειώθηκε από τη συνολική απόδοση της ομάδας αλλά άρχισε να φθίνει όσο περνούσε η ώρα με αποκορύφωμα το τάι μπρέικ. Αυτό δεν κάνει την Μπάνιστερ κακή, κάθε άλλο, απλά την κάνει να μοιάζει με κούκος που προσπαθεί να φέρει την άνοιξη.
Μπορεί ο Οτσάλ να έμοιαζε τρωτός για πολλούς και ως ένας προπονητής που δε θα αντέξει την πίεση αλλά η εικόνα του Πανιωνίου δείχνει πως και αντέχει και έχει κάνει καλή δουλειά. Μπορεί να είναι πολύ νωρίς αλλά σίγουρα αυτό που εκπέμπει η ομάδα του βγάζει σιγουριά, αποτελεσματικότητα και κυρίως ικανοποίηση.
