Κάποτε, πριν σβήσουν τα πέντε κόκκινα φώτα της εκκίνησης σε ένα Grand Prix Formula 1, είχες ήδη στο μυαλό σου τον νικητή. Το σπορ λειτουργούσε με... ιεραρχία, με βεβαιότητες, με μια τάξη πραγμάτων που δύσκολα άλλαζε. Φέτος, αυτή η τάξη αρχίζει να ραγίζει και δεν ραγίζει μόνο στην πίστα, ραγίζει παντού.
Η πρώτη μεγάλη μετατόπιση έρχεται από εκεί που είχαμε το απόλυτο σημείο αναφοράς. Η Red Bull δεν δείχνει πια (το ίδιο) δυνατή, και σε αυτό το σπορ η διαφορά ανάμεσα στο «δυνατός» και στο «κυρίαρχος» είναι τεράστια. Όταν ο ίδιος ο Μαξ Φερστάπεν αρχίζει να μιλά δημόσια για προβλήματα, όταν η αυτοπεποίθηση δίνει τη θέση της στον εκνευρισμό, τότε κάτι έχει ήδη αλλάξει.
Την ίδια στιγμή, η Mercedes χτίζει ξανά τη δική της αφήγηση. Με ρυθμό αγώνα, ισορροπία και μονοθέσιο που δείχνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί σε διαφορετικές συνθήκες. Και κυρίως, με ένα νέο πρόσωπο που δεν περιμένει τη σειρά του. Ο Κίμι Αντονέλι δεν μοιάζει με οδηγό που «μαθαίνει», αλλά με οδηγό που είναι έτοιμος.
Απέναντι, η Ferrari προσπαθεί να κάνει αυτό που της λείπει χρόνια, να ενώσει δηλαδή τα κομμάτια. Το ταλέντο υπάρχει, η ταχύτητα επίσης. Αυτό που αναζητά είναι η συνέχεια. Το πρώτο βάθρο του Λιούις Χάμιλτον είναι ένδειξη ότι η Scuderia αρχίζει να βρίσκει κατεύθυνση.
Το πρωτάθλημα αλλάζει
Μέσα σε όλα αυτά, έρχεται κάτι που δεν φαίνεται στην τηλεόραση, αλλά αλλάζει τα πάντα. Το ημερολόγιο. Αναφερόμαστε, βεβαίως, στις ακυρώσεις αγώνων που δεν είναι μια απλή είδηση στη ροή. Είναι παρέμβαση στον πυρήνα της σεζόν.
Γιατί; Επειδή στη Formula 1, το πρόγραμμα είναι... στρατηγική.
Οι ομάδες σχεδιάζουν upgrades μήνες πριν, «χτίζουν» ρυθμό πάνω σε συγκεκριμένες πίστες, διαχειρίζονται κινητήρες και πακέτα εξέλιξης με ακρίβεια χειρουργείου. Όταν ένας αγώνας, λοιπόν, βγαίνει από το καλεντάρι, δεν χάνεται μόνο ένα Σαββατοκύριακο, αλλά πολλά περισσότερα. Πόσω μάλλον τώρα που χάνονται τα δύο Grand Prix του Απριλίου κι από Ιαπωνία στο τέλος του μήνα θα... πάμε αρχές Μαϊου στο Μαϊάμι.
Και εκεί αρχίζει το πραγματικό ντόμινο. Μια ομάδα που περίμενε συγκεκριμένες συνθήκες για να φέρει αναβάθμιση στην πίστα, αναγκάζεται να αλλάξει πλάνο. Ένας οδηγός που είχε βρει ρυθμό σε back to back αγώνες, τον χάνει και με λίγα λόγια, όπως είναι φυσικό, οι ισορροπίες μετατοπίζονται χωρίς να υπάρξει μάχη στην πίστα.
Αυτό είναι το πιο ύπουλο στοιχείο. Ένα πρωτάθλημα που επηρεάζεται χωρίς να αγωνιστεί κανείς. Άρα, η Formula 1 παύει να είναι απόλυτα ελεγχόμενο περιβάλλον και θυμίζει κάτι πιο παλιό. Ένα σπορ που επηρεάζεται άμεσα από τον κόσμο γύρω του, από πολιτική, από οικονομία, από συνθήκες που δεν μπορεί να ελέγξει.
Και η McLaren; Ο σιωπηλός παίκτης που δεν πρέπει να ξεχάσεις, διότι στη χειρότερη περίπτωση, είναι η ομάδα που θα επηρεάσει το πρωτάθλημα, ακόμα κι αν δε μπει σοβαρά στη μάχη διεκδίκησης.
Πάντως, πάνω από όλα αυτά, έχουμε τη νέα εποχή των κανονισμών που ήδη επηρεάζει το παρόν. Κάποιοι το έχουν καταλάβει πιο γρήγορα και κάποιοι όχι.
Η Mercedes δείχνει να έχει διαβάσει σωστά το νέο περιβάλλον.
Η Red Bull ψάχνει απαντήσεις.
Η Ferrari προσπαθεί να σταθεροποιηθεί.
Η McLaren περιμένει το timing.
Τι βλέπουμε, λοιπόν, και είχαμε καιρό να δούμε; Ένα πρωτάθλημα χωρίς ξεκάθαρο αφεντικό. Η Formula 1 πάντα αγαπούσε την τάξη, την ακρίβεια και τον έλεγχο.
Αλλά όταν αρχίζουν να λείπουν αγώνες, όταν αλλάζουν οι κανόνες, όταν οι ισορροπίες σπάνε, τότε το σπορ θυμάται την πραγματική του φύση. Ότι δεν κερδίζει πάντα ο πιο γρήγορος. Κερδίζει αυτός που προσαρμόζεται πρώτος.
