Καταρχήν, μία παράκληση: Ας κρατήσουμε όλοι με τον δέοντα σεβασμό ενός λεπτού σιγή για όλα τα πικρόχολα ποστ ισοπέδωσης στα social media, που σβήστηκαν λίγο πριν πατηθεί το enter.
Ας παραμείνουμε σιωπηλοί για τα τηλέφωνα διαμαρτυρίας, που δεν βγήκαν ποτέ στον ραδιοφωνικό αέρα.
Ας σεβαστούμε την πίκρα για τους αφοριστικούς τίτλους στα Μέσα, που άλλαξαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο.
Για τις καφενειακές αναλύσεις που αναβλήθηκαν, μέχρι να έρθει η πρώτη γκέλα.
Τώρα που πέρασαν 60 δευτερόλεπτα σιωπής και οι παλμοί επανήλθαν στο φυσιολογικό, ας επιστρέψουμε στο αυτονόητο, που μάλλον… δεν είναι και τόσο αυτονόητο.
Ακόμα κι αν το 1-1 έμενε ως το τελευταίο σφύριγμα στην Τούμπα, δεν θα μπορούσε να αναιρεθεί πως ο ΠΑΟΚ -τουλάχιστον για 75 λεπτά- έκανε μία πλήρη, κυριαρχική, γεμάτη, ποιοτική εμφάνιση.
Έκανε το καλύτερο φετινό του παιχνίδι, αυτό με την μεγαλύτερη ένταση, τις περισσότερες φάσεις, το καλύτερο build-up και το πιο συγχρονισμένο πρέσινγκ.
Δείγμα μιας ομάδας που ακούει, δουλεύει, αφομοιώνει, προοδεύει.
Επειδή, όμως, εδώ είναι Ελλάδα και το ποδόσφαιρο αντιμετωπίζεται… αλλιώς, αυτό το γκολ του Νάρεϊ λίγο πριν και ο τελευταίος κόκκος άμμου αδειάσει από την κλεψύδρα είναι από αυτά που αλλάζουν ολόκληρες σεζόν.
Από αυτά που αλλάζουν καριέρες, από αυτά που δίνουν χρόνο και μακροημέρευση σε πρότζεκτ που χρειάζονται και τα αποτελέσματα για να εξασφαλίσουν ηρεμία και απρόσκοπτη λειτουργία.
Στην οικονομία της σεζόν -είμαι σχεδόν βέβαιος- ότι αυτό το γκολ θα παίξει ρόλο, θα μνημονεύεται για καιρό. Κάποια στιγμή θα υπάρξει κάποια φράση που θα ξεκινάει κάπως έτσι: «Αν δεν είχε μπει εκείνο το γκολ του Νάρεί όλα θα ήταν αλλιώς»…
Το γκολ του Νάρεϊ μπήκε και -θαρρώ πως- υπάρχει κάποιος λόγος που μπήκε. Τίποτα στο ποδόσφαιρο δεν εμφανίζεται τυχαία, ούτε το 1-1, ούτε το 2-1 ήρθαν ουρανοκατέβατα.
Ο Ατρόμητος -αν και με αριθμητικό μειονέκτημα- βρήκε γκολ ισοφάρισης όταν κατάλαβε πως ο Φιλίπε Σοάρες και ο Σάστρε ήρθαν κρύοι, ντεφορμέ, αφηρημένοι και με χαμηλή αυτοπεποίθηση από τον πάγκο κι όταν η παρουσία των Μπίσεσβαρ, Σβαμπα και Ολιβέιρα αντί των Μπράντον, Αουγκούστο και Ντάντας χαλάρωσε την πρώτη ζώνη πρέσινγκ που μέχρι εκείνη την στιγμή κρατούσε ταμπουρωμένο τον Ατρόμητο στο δικό του μισό.
Το βρήκε με τον πιο… ΠΑΟΚ τρόπο που υπάρχει, από πρώην παίκτη των ακαδημιών του Δικεφάλου (Τζοβάρας), ο οποίος δεν είχε σκοράρει ποτέ σε επίπεδο Super League στην καριέρα του. Είναι γνωστό αυτό το «αστειάκι» με τους πρώην που έχουν Θεία επιφοίτηση απέναντι σε μία συγκεκριμένη ομάδα, μάνι-μάνι μου έρχονται πρόσφατα ο Κουλούρης, ο Χαρίσης, ο Μαουρίσιο, σίγουρα ξεχνάω πολλούς.
Όσο λογική έχει το 1-1, άλλη τόση δικαιοσύνη κρύβει το 2-1. Δείχνει μία ομάδα που δεν ισοπεδώθηκε πνευματικά από τον σοκαριστικό τρόπο που ισοφαρίστηκε, δείχνει μία ομάδα που βρήκε αμέσως καθαρό μυαλό, μία ομάδα από δυνατούς χαρακτήρες, μία ομάδα που είχε τις αντοχές και την διαύγεια να βάλει πολλούς παίκτες στην αντίπαλη περιοχή, να δημιουργήσει φάση από συνδυαστικό ποδόσφαιρο και όχι από πανικόβλητη γιόμα, μία ομάδα που βρήκε τρόπο να ντριμπλάρει με περίτεχνο ελιγμό την βέβαιη σύγκρουση με το παγόβουνο.
Είμαι βέβαιος ότι ο Λουτσέσκου κρατάει τους 3 βαθμούς και την εμφάνιση των πρώτων 75 λεπτών, αλλά η ίδια η ομάδα κρατάει τον τρόπο που γύρισε στις καθυστερήσεις από την Κόλαση. Κάτι τέτοια ματς, κάτι τέτοια γκολ πλάθουν το mentality που προσπαθεί να περάσει ο Ρουμάνος στο γκρουπ του.
Ο κόσμος που πήγε γήπεδο -και ήταν πολύ περισσότερος από ότι στην πρεμιέρα- είδε ωραία πράγματα, πέρασε καλά, είδε μία ομάδα στην τσίτα, μία ομάδα πολύ πιο μοντέρνα, με ενέργεια, ταχύτητα, σχέδιο και όρεξη. Μία ομάδα που ίδρωσε πολύ, που έτρεξε πολύ, μία ομάδα που ακύρωσε ξανά τον αντίπαλο και μονοπώλησε την μπάλα. Είναι ένα μοτίβο που αφήνει ελπίδες για κάτι ακόμα καλύτερο.
Μετά από δύο αγωνιστικές, ο ΠΑΟΚ έχει όσους βαθμούς έπρεπε να έχει με βάση όσα κατέθεσε στο γήπεδο: 6
Μετά από δύο αγωνιστικές, ο ΠΑΟΚ έχει δεχθεί οριακά όσα τέρματα έπρεπε με βάση όσα επέτρεψε στους αντιπάλους του: 1
Μετά από δύο αγωνιστικές, ο ΠΑΟΚ έχει σκοράρει πολύ λιγότερα τέρματα, με βάση όσα παρήγαγε εντός αγωνιστικού χώρου. Μόλις 3.
Κι εκεί -ακριβώς- είναι όλο το ζουμί. Είναι φανερό πια, πως ο Λουτσέσκου έχει βρει τον τρόπο να πηγαίνει τα παιχνίδια εκεί που θέλει, να δημιουργεί συνθήκες κυριαρχίας στην ομάδα του, αλλά στην τελική πάσα, στην τελική ενέργεια, η ποιότητα, η κλάση, η ρέντα, η άνεση κάνει την διαφορά. Ο ΠΑΟΚ κατάλαβε ότι το ένα γκολ δεν θα του είναι αρκετό πάντα, κι αυτό με το υπάρχον ρόστερ δεν ξέρω πως μπορεί εύκολα να λυθεί.
Υπάρχουν όμως πράγματα που του επιτρέπουν να αισιοδοξεί. Ο Ζίβκοβιτς έκανε μετά από καιρό ένα κεφάτο / σπιντάτο παιχνίδι (ειδικά στην επανάληψη). Ο Νάρεϊ με την εκρηκτικότητα του δημιουργεί χάος μέσα στο γήπεδο, ήταν μέσα σε κάθε τι καλό. Ο Κουλιεράκης αρχίζει να κουμπώνει με τον Ίνγκασον. Ο Ντάντας είναι μετρονόμος στα χαφ. Ο Μπράντον είναι κάτι παραπάνω από τίμιος μπροστά.
Αν όλοι αυτοί μείνουν υγιείς, κεφάτοι, ορεξάτοι, αποτελούν έναν κορμό που μπορεί να βοηθήσει τον ΠΑΟΚ να παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο από την προηγούμενη ομάδα του. Όχι, απαραίτητα πιο επιτυχημένο. Καλύτερο. Πιο γεμάτο. Πιο ευχάριστο. Και αυτό, να μετεξελιχθεί σταδιακά σε κάτι άλλο.
Σε πείσμα των… κακοθελητών, ο ΠΑΟΚ εξελίσσεται σε μία fun to watch ομάδα. Μία ομάδα ωραία στο μάτι. Το πρώτο crash-test την Κυριακή απέναντι σε μία ομάδα που θα παίζει για την ζωή της, θα δείξει και την σκληράδα της, το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη.
ΥΓ: Καιρό έψαχνα μία τέτοια φάση για να αναρωτηθώ φωναχτά για έναν κανονισμό που στα δικά μου μάτια δεν έχει λογική. Το οφσάιντ τιμωρεί ουσιαστικά το πλεονέκτημα του επιτιθέμενου να ξεκινά την φάση πιο μπροστά από τον τελευταίο αμυνόμενο.
Αλήθεια, τι συμβαίνει για τις περιπτώσεις που ο παίκτης επιστρέφει προς τα πίσω και χάνει το (όποιο) πλεονέκτημα είχε, όντας εκτεθειμένος. Ας το κάνουμε χειροπιαστό.
Αλήθεια, τι πλεονέκτημα αποκτά ο Μπίσεσβαρ στην φάση του ακυρωθέντος γκολ του Ολιβέιρα, ευρισκόμενος ένα παπούτσι μπροστά από τον τελευταίο αμυντικό και κάνοντας κίνηση προς τα πίσω; Ίσα-ίσα χρειάζεται να διανύσει μεγαλύτερη απόσταση για να φτάσει στην μπάλα. Τι είδους πλεονέκτημα είναι αυτό;
Για να προλάβω τους πικρόχολους. Με το γράμμα του νόμου είναι οφσάιντ. Το γκολ ορθώς ακυρώθηκε.
Τι γίνεται όμως με το πνεύμα του; Τι χρησιμότητα / λογική έχει ένας τέτοιος κανονισμός (πάντα σε ότι αφορά το οφσάιντ παικτών που κάνουν κίνηση προς τα πίσω) που τιμωρεί ένα πλεονέκτημα που στην ουσία δεν είναι πλεονέκτημα; Τροφή για σκέψη…
