Η Λάρισα ήταν εκείνη που θα έπρεπε να μπει με το μαχαίρι στα δόντια στον αγωνιστικό χώρο, όμως από το ξεκίνημα του ματς ο Βόλος έδειξε πώς το αφεντικό Αλκαζάρ θα ήταν από την Μαγνησία. Τουλάχιστον, για το πρώτο ημίχρονο. Οι φιλοξενούμενοι χωρίς να είναι καθηλωτικοί, ήταν πολύ πιο επιθετικοί από τους γηπεδούχους, ανέβαζαν παίκτες, δημιουργούσαν προϋποθέσεις για να φτάσουν στην εστία του Μπάγιτς, όμως του έλειπε αυτό το κάτι στην τελική προσπάθεια. Ο αέρας ήταν μεν υπέρ τους, αλλά δε βοηθούσε να υπολογίσουν την ακριβή πορεία της μπάλας και στις δύο πιο μεγάλες ευκαιρίες τους, δεν κατάφεραν να σκοράρουν.
Ο αέρας δεν άλλαξε, όμως η εικόνα του αγώνα ήταν εντελώς διαφορετική στο δεύτερο ημίχρονο. Η Λάρισα, με τη βοήθεια των αλλαγών που έκανε ο Τζιανλούκα Φέστα, ήταν πολύ πιο απειλητική και ήταν εκείνη που μπήκε σε όλο οδηγού, περιορίζοντας τον Βόλο σε αντεπιθέσεις. Ο Ενίς Μπεν Χατίρα έδειξε στο ντεμπούτο του στο ελληνικό πρωτάθλημα ότι με τη δεδομένη του ποιότητα μπορεί να κάνει τη διαφορά, αναγέννησε τη μεσαία γραμμή των γηπεδούχων και ήταν εκείνος που πρώτος απείλησε στην επανάληψη. Ακολούθησε η εκτέλεση φάουλ του Ακούνια, την οποία απέκρουσε ο Κλέιμαν, και κατόπιν δεν κατάφερε η ΑΕΛ να βρει άλλη ξεκάθαρη φάση. Αντιθέτως, κινδύνεψε να χάσει και τον έναν βαθμό, όμως ο Δουβίκας δεν κατάφερε να νικήσει τον Μπάγιτς στην πιο μεγάλη φάση του αγώνα.
Το αποτέλεσμα είναι ξεκάθαρα κακό για την ΑΕΛ, που για τρίτο συνεχόμενο ματς με τον Ιταλό στον πάγκο της δεν καταφέρνει να σκοράρει, κάτι που συμβαίνει για πέμπτο συνεχόμενο παιχνίδι. Η Λάρισα έχει τη χειρότερη επίθεση του πρωταθλήματος, δεν έχει πανηγυρίσει νίκη στο Αλκαζάρ και μετά από το πέρας των δύο τρίτων του πρωταθλήματος βρίσκεται στην τελευταία θέση της βαθμολογίας. Λογικά και τα σύννεφα έχουν μαζευτεί στον κάμπο, ωστόσο παράλογα υπήρχε τόση ένταση και τόσες φωνές από τον πάγκο της σε ένα ματς που δεν είχε δύσκολες φάσεις και δεν υπήρχε λόγος για τόσο έντονες διαμαρτυρίες.
