MENU

Πρόκειται για την Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, η οποία ιδρύθηκε επί των ημερών του Βαγγέλη Βενιζέλου ως υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Η ιδέα δεν ήταν κακή: Ένα ανεξάρτητο όργανο, το οποίο να μην έχει καμία σχέση με τις αθλητικές ομοσπονδίες και να τις ελέγχει. Η σύνθεσή του; Ανώτατοι συνταξιούχοι δικαστές, ορκωτοί λογιστές, ακόμη και τεχνοκράτες.

Η Επιτροπή ποτέ δεν λειτούργησε με αποτελεσματικότητα. Τα μέλη της διορίζονταν απευθείας από τον υπουργό και αυτομάτως δημιουργούνταν μία σχέση εξάρτησης με την εκάστοτε κυβέρνηση. Οποιος πρόεδρος αθλητικής ομάδας είχε καλή σχέση με τους κυβερνώντες, ξέμπλεκε με τους ελέγχους.

Είναι χαρακτηριστική περίπτωση μεγαλομετόχου ΠΑΕ που δήλωσε στην τηλεόραση ότι ήταν αρκετό ένα υπουργικό τηλεφώνημα στον τότε πρόεδρο της Επιτροπής για να πάρει η ομάδα του πιστοποιητικό συμμετοχής στο πρωτάθλημα, προσκομίζοντας άδειο φάκελο!

Ασφαλώς και υπήρξαν μέλη στην Επιτροπή αυτή που προσπάθησαν να επιδείξουν σθένος και αντικειμενικότητα. Όμως η πλειοψηφία ήταν προσδεδεμένη στην εκάστοτε κυβέρνηση και έπαιρνε τις αποφάσεις με βάση τη βούληση των πολιτικών ταγών.

Όταν ένα μέλος της ΕΕΑ τόλμησε να έρθει σε ευθεία σύγκρουση με υπουργό, βρέθηκε στο σπίτι του. Εξάντλησε όλα τα ένδικα μέσα, έφτασε μέχρι το Συμβούλιο της Επικρατείας και κατάφερε να επανέλθει στη θέση του. Όμως πρόκειται για την εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Υπό αυτή την έννοια κει με βάση το ιστορικό, είναι δύσκολο η κοινή γνώμη να εμπιστευτεί μια τέτοια Επιτροπή. Αν η απόφασή της είναι αρεστή στο σημερινό υφυπουργό Αθλητισμού, τότε θα φωνάζουν οι καταγγελόμενοι. Αν δεν είναι, θα κραυγάζει ο καταγγέλλων. Μονά – ζυγά, χάνουμε!  

Τα κυβερνητικά βαρίδια μιας Ανεξάρτητης Αρχής
EVENTS