Και κάπως έτσι, με δύο καλά στημένα πούλμαν μπροστά στην εστία των αντιπάλων του Ολυμπιακού, ένα στην Ξάνθη κι ένα στη Νέα Σμύρνη, έχουμε ξανά πρωτάθλημα. Προς Θεού, δεν μπορεί να τα έχει κανείς με την ακριτική ομάδα ή τους «κυανέρυθρους». Αυτό μπορούσαν να κάνουν κόντρα στους «ερυθρόλευκους», αυτό έκαναν. Άλλωστε, εδώ τον καλό καιρό και ο Νο1 στόχος όλων ήταν να κόψουν βαθμούς από τον Ολυμπιακό, γιατί να ισχύσει κάτι διαφορετικό τώρα; Όχι, το πρόβλημα είναι καθαρά της ομάδας του Μαρτίνς στο ότι πέταξε τέσσερις βαθμούς σε αυτά τα ματς και πάει -πλην θαύματος- με ισοβαθμία στο ντέρμπι του Καραϊσκάκη κόντρα στον ΠΑΟΚ. Και εκεί είναι φυσικά που θα έχουν σφίξει τα γάλατα και θα φανεί από τι είναι φτιαγμένος ο κάθε διεκδικητής για φέτος.
Ελαφρυντικά για τα συγκεκριμένα δύο τελευταία εκτός έδρας ματς υπάρχουν, όμως αν ο Μαρτίνς και η ομάδα του μείνουν σε αυτά, μόνο περισσότερο χαμένοι θα βγουν στη συνέχεια. Σύμφωνοι, δεν μπορεί να ζητάς από μια ομάδα που παίζει χωρίς τους δύο καλύτερους παίκτες της (Φορτούνης, Βαλμπουενά) να πηγαίνει τρένο μόνο με νίκες. Και προφανώς δεν μπορεί να της το ζητάς ανάμεσα σε Champions League και δύο διακοπές πρωταθλήματος κατά τις οποίες φεύγουν σταθερά καμιά 15αριά παίκτες από του Ρέντη. Και δεν είναι μόνο αυτές οι απουσίες. Κάτι από εδώ, κάτι από εκεί, μία ο Γκιγιέρμε, μία ο Καμαρά, μία ο Μπενζιά, μία ο Σεμέδο ή ο Μεριά, ο Λοβέρα ακόμη δεν έχει μπει στο κλίμα, ο Λάζαρος και ο Σισέ παραμένουν off, στο τέλος της ημέρας τα θέματα μαζεύονται και όλα μαζί κρατάνε την ομάδα πίσω σε επίπεδο απόδοσης, χημείας και εν τέλει ρυθμού. Λογικά όλα αυτά, όμως αυτή είναι μονάχα η πρώτη ανάγνωση...
Από εκεί και πέρα, το ροτέισον υπάρχει και υπάρχει είτε αναγκαστικά, είτε κατ' επιλογή, όμως υπάρχει... παντού. Ο Ολυμπιακός δεν είναι η μοναδική ευρωπαϊκή ομάδα που καλείται να κάνει πρωταθλητισμό εντός, να παίζει κάτι παραπάνω από δύσκολα ματς εκτός συνόρων και ταυτόχρονα να έχει και το μισό ρόστερ ως διεθνείς -πέρα από τους τραυματίες της. Αυτή είναι η ζωή των ομάδων αυτού του επιπέδου και είναι δουλειά του προπονητή να το διαχειριστεί. Στα φετινά ματς του Champions League έγινε κουβέντα για τις αλλαγές του Μαρτίνς στην ενδεκάδα, αφού ο Πορτογάλος θέλησε να δείξει με έμφαση την -σωστή- επιλογή της διοίκησης να δοθεί προτεραιότητα στο πρωτάθλημα. Τώρα όμως, στη Νέα Σμύρνη, είδαμε τους δύο... τελευταίους δημιουργικούς μέσους του, να μένουν έξω για να προφυλαχθούν. Ναι ΟΚ, Βαλμπουενά και Γκιγιέρμε, προέρχονταν από προβλήματα, όμως στο φινάλε το ιατρικό τιμ έδωσε το ΟΚ για να μπουν στην αποστολή έτσι δεν είναι; Αλλά έμειναν έξω για να προφυλαχθούν για ποιο σκοπό; Για «διπλό» στην Τότεναμ; Δεν ξέρω, ας το απαντήσει ο ίδιος ο Μαρτίνς.
Κάπου εκεί λοιπόν είναι που έρχεται η δεύτερη ανάγνωση. Γιατί η δεύτερη ανάγνωση λέει ότι τόσο ο Ολυμπιακός συνολικά όσο και συγκεκριμένα ο Μαρτίνς, ίσως πρέπει να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα και για το ρόστερ ή ακόμη και τον τρόπο παιχνιδιού της ομάδας όταν απέναντι βρίσκεται αντίπαλος που κάνει ξεκάθαρο ότι δεν έχει σκοπό να περάσει το 90λεπτο παίζοντας ποδόσφαιρο, αλλά το πώς θα κυλήσει αυτό χωρίς ο Ολυμπιακός να φτάσει στη νίκη. Κατά δεύτερο λόγο, πρέπει να γίνει ίσως και μια λίγο πιο ειδική αναθεώρηση των ικανοτήτων συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών, τόσο από τον προπονητή για αυτούς, όσο και από τους ίδιους για τον εαυτό τους.
Η ομάδα του Μαρτίνς στη Νέα Σμύρνη προσπάθησε και πάλι να κάνει το κλασικό παιχνίδι της, με αυτή τη φιλοσοφία του «ζω και πεθαίνω με τον δικό μου τρόπο», όμως πια αρχίζει και φαίνεται όλο και περισσότερο ότι σιγά σιγά οι αντίπαλοι αρχίζουν και προσαρμόζονται. Οπότε στο τέλος της ημέρας, αυτό το πλάνο αρχίζει και γίνεται όλο και λιγότερο αποδοτικό, όταν η ομάδα δεν είναι πλήρης φυσικά. Ο Νίκι Παπαβασιλείου έκλεισε τους δύο αμυντικούς χαφ, άφησε τους εξαιρετικούς μεν αλλά και ταυτόχρονα φλύαρους Ποντένσε και Σουντανί να κρατούν τη μπάλα έξω από την περιοχή του και ρίσκαρε να ζήσει με τις δικές τους φάσεις. Στο τέλος, οι φάσεις που οι δύο παραπάνω γίνονται ουσιαστικοί -με γκολ ή ασίστ- είναι πολύ λιγότερες από αυτές που σπαταλούν. Ο Πανιώνιος δικαιώθηκε με αυτό. Φορτούνης – Λάζαρος δεν υπάρχουν, ο Βαλμπουενά μπήκε αργά, ο Γκιγιέρμε δεν έπαιξε ούτε λεπτό, οπότε ο Ολυμπιακός περίμενε και πάλι να βγάλει το... δημιουργικό φίδι από την τρύπα είτε ο αριστερός του μπακ, ο Τσιμίκας, είτε τα ψηλά παιδιά της ομάδας, μετά από κάποια σέντρα ή στημένη μπάλα. Κοινώς, έμεινε και πάλι μακριά από αυτό που ξέρει να κάνει καλά.
Ίσως λοιπόν ο Μαρτίνς πρέπει σιγά σιγά να βάζει νέα πράγματα στο παιχνίδι, από τη στιγμή που ξέρει ότι έχει τρεις διοργανώσεις να διαχειριστεί και σταθερά πολλές απουσίες. Ίσως πρέπει να αρχίσει να αναθεωρεί τι μπορούν να κάνουν παίκτες όπως ο Γκερέρο, ο Λοβέρα, ο Ραντζέλοβιτς, ο Γκασπάρ ή ο Μπενζιά και κυρίως τί δεν μπορούν. Ίσως πρέπει να αναθεωρήσει ότι το δίδυμο Σεμέδο – Μεριά, παρά το γεγονός ότι μιλάμε για μακράν την καλύτερη άμυνα της χώρας, συνεχίζει να παρουσιάζει προβλήματα, είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά και να είναι επιρρεπές στο λάθος. Ίσως πάλι ο Πορτογάλος πρέπει να αναθεωρήσει και κάποια πράγματα για το γιατί δεν παίρνει αυτά που θέλει από αρκετούς ταλαντούχους παίκτες του αλλά κυρίως για το πώς ο ίδιος προετοιμάζει ψυχολογικά την ομάδα του. Δεν γίνεται μετά από κάθε γκέλα ή κακή εμφάνιση να λέει ότι «δεν ήμασταν συγκεντρωμένοι», «δεν ήμασταν αυτοί που έπρεπε» κτλ και η ομάδα να συνεχίζει να παρουσιάζει διαστήματα... ληθάργου σε κρίσιμα σημεία αγώνων, όπως στο φινάλε της Νέας Σμύρνης.
Επιπροσθέτως, μετά την εικόνα που είχε η ομάδα στο τελευταίο 20λεπτο στην Πλατεία, ίσως αυτοί που ήταν στο χορτάρι για τους «ερυθρόλευκους» να πρέπει να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα για τον εαυτό τους. Σαφώς και είναι καλύτεροι από τους αντιπάλους τους, όμως οι νίκες δεν έρχονται... επειδή φοράνε τη φανέλα του Ολυμπιακού. Η εμφανής ποιότητά τους δεν τους εξασφαλίζει και υψηλή απόδοση. Οι νίκες έρχονται μετά από προσπάθεια και πολύ κόπο, όμως εξακολουθούν να υπάρχουν επαναλαμβανόμενα φαινόμενα χαλαρότητας και ραθυμίας, τα οποία αν δεν κοπούν, θα έχουν πρόβλημα και οι ίδιοι και η ομάδα περισσότερο.
Γενικά μπορούμε να μιλάμε ως αύριο για πράγματα που δεν έγιναν στη Νέα Σμύρνη. Με τη μπάλα γύρω γύρω ενώ ο αντίπαλος δεν δείχνει την παραμικρή διάθεση να ξεμυτίσει από την περιοχή του. Με κίνηση χωρίς τη μπάλα μονάχα από τον Τσιμίκα. Με δύο αλλαγές εξαιρετικά καθυστερημένες. Με τελικές προσπάθειες μέσα στην τσαπατσουλιά και τη βιασύνη. Με μια εικόνα τελευταίου εικοσαλέπτου σα να έχει σφυρίξει τη λήξη ο διαιτητής και απλά οι «ερυθρόλευκοι» κάνουν προπόνηση ενόψει Τότεναμ. Χωρίς δημιουργία από πουθενά, πλην της σέντρας του Τσιμίκα και της μπούκας του Ποντένσε, ο οποίος πάντως εξακολουθεί να... κοιτάει μόνο ευθεία. Ούτε δεξιά, ούτε αριστερά για το αν υπάρχει συμπαίκτης στον ίδιο ταχυδρομικό κώδικα.
Αυτό ήταν το τρίτο φετινό πεταμένο 90λεπτο για τον Ολυμπιακό απέναντι σε ομάδες που είτε δεν μπορούσαν είτε δεν ήθελαν να παίξουν ποδόσφαιρο, ενώ υπήρχαν φυσικά και ματς που οι νίκες ήρθαν με το ζόρι ή ως αγγαρείες. Και τα φαινόμενα αυτά αρχίζουν και μαζεύονται. Η άποψή μου δεν αλλάζει ότι η συγκεκριμένη ομάδα παραμένει η πιο ποιοτική, με το μεγαλύτερο potential και αυτή που δείχνει ότι όταν λειτουργούν τα πάντα σωστά, μπορεί να παίξει εξαιρετικό ποδόσφαιρο -πολύ καλύτερο από όλους τους αντιπάλους της. Εδώ το θέμα μας όμως είναι το τί συμβαίνει όταν δεν λειτουργούν όλα στην εντέλεια. Όταν οι αντίπαλοι αρχίζουν να την... ψιλιάζονται, όταν βρίσκει μπροστά της μπλόκα, όταν αναγκάζεται να παίζει πολλά μαζεμένα ματς και με πολλές σημαντικές απουσίες.
Είναι ένα κομβικό σημείο της σεζόν αυτό που έρχεται, αρχής γενομένης με το απόλυτο ντέρμπι κορυφής του Καραϊσκάκη και ο Ολυμπιακός και ο Μαρτίνς θα πρέπει να επανεξετάσουν, να αναθεωρήσουν και να επαναπροσδιορίσουν κάποια πράματα ως προς τη συνολική και ατομική λειτουργία ομάδας και παικτών. Να ψάξουν βαθιά στο ρόστερ για λύσεις, να βρουν ίσως νέους ρόλους σε παίκτες που για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν αποδίδουν ή δεν παίζουν καν, να δοκιμάσουν νέα πράγματα σε επίπεδο τακτικής προσέγγισης των αγώνων. Τώρα όμως που είναι ακόμη νωρίς, γιατί μετά θα αρχίσουν πάλι να τρέχουν και να μη φτάνουν, την ώρα που ο βασικός τους αντίπαλος για τον τίτλο, λογικά, δεν θα χαρίσει και πολλά ακόμη κάστανα...
