MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Η έννοια της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής μπήκε στη ζωή μας πριν πολλά χρόνια, τότε που κάποιοι ήθελαν να περιγράψουν έντονες αντιπαραθέσεις εντός Κοινοβουλίου και τις συνέκριναν με τις συγκρούσεις των χούλιγκανς στα γήπεδα. Κύλησε πολύ νερό και πλέον πρέπει να αρχίσουμε να μιλάμε και για την πολιτικοποίηση (ή καλύτερα κομματικοποίηση) του ποδοσφαίρου.

Ειδικά την τελευταία δεκαετία τα ελληνικά πολιτικά κόμματα κάνουν ό,τι μπορούν για να εκμεταλλευτούν τον κοινωνικό διεμβολισμό του ποδοσφαίρου. Μια ματιά να ρίξει κανείς στα ψηφοδέλτια, θα συναντήσει προβεβλημένους αθλητές και αναγνωρίσιμους παράγοντες. Η δημοφιλία είναι εκείνη που καθορίζει τη δυναμική της ψήφου και δίνει μπόνους στον κάθε πολιτικό οργανισμό.

Το ποδόσφαιρο έχει χρησιμοποιηθεί από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 ως κρατικός ιδεολογικός μηχανισμός. Είτε στη δικτατορία είτε στη μεταπολίτευση. Ποιος υποψήφιος βουλευτής δεν θα ήθελε να ανέβει στο βάθρο του Ευρωμπάσκετ το 1987 και να σφίξει το χέρι του Γκάλη; Αυτή είναι η αθώα εκδοχή. Διότι σε άλλες περιπτώσεις το κομματικό ρουσφέτι χάριζε ακόμη και μια ολόκληρη κατηγορία στην ομάδα της περιοχής. Οι αναδιαρθρώσεις των πρωταθλημάτων έδιναν και έπαιρναν, μέχρι πρότινος, τότε που ο Λευτέρης Αυγενάκης σκαρφίστηκε τη ιδέα για ποδοσφαιρικό πρωτάθλημα δεύτερης κατηγορίας με 34 ομάδες. Ετσι ώστε όλοι να μείνουν ικανοποιημένοι.

Το πλέον τρανταχτό παράδειγμα ανάμειξης της πολιτικής στον αθλητισμό ήταν η κατάκτηση του Μουντιάλ από την Αργεντινή το 1978. Το καθεστώς του δικτάτορα Βιντέλα που επρόκειτο να καταρρεύσει τις επόμενες εβδομάδες υπό το κράτος των λαϊκών εξεγέρσεων και έμεινε στην εξουσία άλλα τέσσερα χρόνια γιατί ο Κέμπες και η παρέα του σήκωσαν το Παγκόσμιο Κύπελλο. Μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν μέχρι και αθέμιτα μέσα με χειραγωγημένο ματς, το οποίο έγραψε την πιο μαύρη σελίδα του Μουντιάλ.

Κάπως έτσι εισβάλει η πολιτική και στις εκλογές της FIFA. Ο Ντόναλντ Τραμπ στηρίζει τον εκλεκτό του Τζιάνι Ινφαντίνο και οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να αντισταθούν με την υποψηφιότητα του προέδρου της γαλλικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας Φιλίπ Ντιαλό. Μάταιος ο κόπος. Το Μάρτιο του 2027 θα επανεκλεγεί ο Ιταλοελβετός παράγοντας γιατί το σκριν του Αμερικανού προέδρου είναι πολύ πιο ισχυρό.

Αν βάλουμε σε μια ζυγαριά τις δύο έννοιες που αναπτύξαμε, μάλλον θα οδηγηθούμε στο συμπέρασμα ότι η πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου υπερέχει έναντι της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής. Και αυτό γιατί όσο διεφθαρμένο και να είναι το ποδόσφαιρο, δεν μπορεί καν να αγγίξει τη διαφθορά της πολιτικής.

Πολιτικοποίηση του ποδοσφαίρου ή ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής;