MENU
Google Logo

Προσθέστε το sdna.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google.

Ο λόγος είναι απλός: Το ποδόσφαιρο δεν είναι μαθηματικά. Ούτε απαραίτητα το πιο δίκαιο παιχνίδι. Οι εύθραυστες ισορροπίες σε αυτό το επίπεδο μοιάζουν πολύ λογικές τόσο για τους ποδοσφαιριστές, όσο και για τους προπονητές. Το είχε πει έξοχα ο αείμνηστος Αλκέτας Παναγούλιας: «Στην μπάλα η Κόλαση από τον Παράδεισο είναι ένα τσιγάρο δρόμος».

Μετά την ταπείνωση του Άμστερνταμ έγινε αυτό που όλοι περιμέναμε και είναι ίδιον της φυλής: Τα βάψαμε μαύρα. Αναρωτιόμασταν γιατί δεν παραιτήθηκε ακόμη ο προπονητής, ρίχναμε το ανάθεμα στους παίκτες και κατηγορούσαμε τη διοίκηση της ΕΠΟ για ατολμία. Ετσι είναι ο Ελληνας: Ή γάμος ή κηδεία.

Ο αγώνας Γερμανίας – Ολλανδίας απέδειξε ότι η αγαλλίαση απέχει από τη συντριβή μόλις τρεις μέρες. Τι να πουν και οι Ολλανδοί που είδαν τα πάντσερ να τους ισοπεδώνουν, παρότι είχαν γευτεί πρωτύτερα τον θρίαμβο επί της Ελλάδας;

Ηρθε η ώρα να δούμε τη μεγάλη εικόνα του ελληνικού ποδοσφαίρου: Οι άνδρες στην πρώτη κατηγορία της Ευρώπης, οι Ελπίδες μετά από 25 χρόνια σε τελικά Euro, οι Παίδες για πρώτη φορά σε μουντιάλ και οι Προπαίδες στην τρίτη θέση παγκοσμίως. Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι πρόκειται για μια χρυσή γενιά που αν συνειδητοποιήσει τις δυνατότητές της, θα ξεπεράσει ποδοσφαιριστές – θρύλους.

Όμως εκείνο που έχει αξία να συζητήσουμε είναι πόσο στηρίζονται αυτά τα νέα παιδιά. Όχι μόνο από τη διοίκηση της Ομοσπονδίας, αλλά και από τον κόσμο. Όταν έχεις χάσει 7-0 στο Αμστερνταμ και στο Πανθεσσαλικό γίνεται sold out πρόκειται για την καλύτερη απόδειξη πως ο φίλαθλος της Εθνικής είναι απολύτως δοτικός. Σε τίποτε δεν μοιάζει με τον οπαδό της ομάδας, ο οποίος είναι απαιτητικός και ενίοτε γκρινιάρης. Μιλάμε για πολύ διαφορετικό κοινό, το οποίο αντιμετωπίζει το γήπεδο με όρους θεατρικής παράστασης.

Αν προσέξει κανείς την ανθρωπογεωγραφία στις κερκίδες, θα διαπιστώσει ότι το ποσοστό των γυναικών και των μικρών παιδιών αυξάνεται κάθε φορά που αγωνίζεται η Εθνική. Ακόμη και αυτοί που δεν πολυασχολούνται με το ποδόσφαιρο, στο άκουσμα ενός ματς της Εθνικής, προστρέχουν.

Αν σκεφτεί κανείς ότι πριν τριάντα χρόνια οι οπαδοί του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος περιορίζονταν σε καμιά εκατοστή εθνικιστών και περιθωριακών, εύκολα αντιλαμβάνεται το άλμα που έχει γίνει. Και κυρίως τη φίλαθλη κουλτούρα που αναπτύσσεται στην καινούργια γενιά των θεατών, οι οποίοι βρίσκονται μακριά από τις τοξικές συζητήσεις που γίνονται κάτω από το τραπέζι του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Ο δοτικός φίλαθλος