Το 2-1 λέει λίγα. Πολύ λίγα για όσα έκανε ο Ολυμπιακός απέναντι στη Γιαγκελόνια, σε μια βραδιά που ίσως αποδειχθεί πολύ σημαντικότερη από τους τρεις βαθμούς. Ο δαφνοστεφανωμένος δεν κέρδισε μόνο τους Πολωνούς. Κέρδισε ηρεμία, αυτοπεποίθηση και κυρίως χρόνο για να δουλέψει ο νέος προπονητής. Και το έκανε παίζοντας, επιτέλους, ποδόσφαιρο που είχε και αρχή και μέση και τέλος.
Οι αριθμοί είναι σχεδόν εξωφρενικοί: 25-4 τελικές, 11-2 μεγάλες ευκαιρίες, 13-0 κόρνερ, 2,53-0,52 στα xGoals, 18-4 σουτ μέσα από την περιοχή. Αν κάποιος δει μόνο το 2-1, θα νομίσει ότι έγινε ντέρμπι. Στο χορτάρι έγινε άλλο παιχνίδι. Οι ερυθρόλευκοι έφτιαξαν φάσεις, έχασαν πολλές και για μεγάλο διάστημα έμοιαζαν αποφασισμένοι να κάνουν δύσκολη μια βραδιά που οι ίδιοι είχαν μετατρέψει σε δική τους.
Η Γιαγκελόνια, από την άλλη, πήρε ένα τεράστιο δώρο και το έκανε γκολ. Το τραγικό λάθος του Ορτέγα στο 20' έδωσε την μπάλα στους Πολωνούς και εκείνοι δεν χρειάστηκαν δεύτερη πρόσκληση. Τρεις πάσες, transition, 0-1. Ο Ολυμπιακός, αντίθετα, πήρε αρκετά δώρα από τους αντιπάλους του και τα περισσότερα τα άφησε ανεκμετάλλευτα. Στο 34' ο τερματοφύλακας της Γιαγκελόνια έκανε σχεδόν copy-paste το λάθος του Ορτέγα, αλλά ο Τσικίνιο πέταξε την ευκαιρία στα σκουπίδια. Ακολούθησαν κι άλλα.
Στην Ευρώπη, όταν σου χαρίζουν το μαχαίρι, κόβεις. Γιατί όταν το χάρισε ο Ολυμπιακός, τον έκοψαν αμέσως.
Στην Ευρώπη, όταν σου χαρίζουν το μαχαίρι, πρέπει να κόβεις. Το λέω αυτό διότι όταν το χάρισε ο Ολυμπιακός, τον έκοψαν αμέσως.
Επιτέλους, μπάλα κάτω
Εδώ όμως αρχίζουν τα πραγματικά καλά νέα.
Είχαμε καιρό, προσωπικά θα έλεγα σχεδόν 1-1.5 χρόνο, να δούμε τον Ολυμπιακό να παίζει για τόσο μεγάλο διάστημα ένα ορθολογικό, σχεδόν ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Μπάλα κάτω, κυκλοφορία, αλλαγή πλευράς, ξανά κυκλοφορία, υπομονή μέχρι να ανοίξει ο χώρος. Χωρίς πανικό όταν το σκορ έγινε 0-1, χωρίς να αρχίσει η μπάλα να ταξιδεύει στον αέρα επειδή περνούσαν τα λεπτά.
Γύρω γύρω η μπάλα μέχρι να βρεθεί η τρύπα.
Αυτό χρειάζεται αυτή η ομάδα. Με τα χαρακτηριστικά των παικτών που διαθέτει, έχει πολύ περισσότερο νόημα να παίξει έτσι. Να κυκλοφορεί, να φέρνει τα εξτρέμ στο ένας εναντίον ενός, να πατάει περιοχή με περισσότερους παίκτες και να μην αντιμετωπίζει κάθε επίθεση σαν να τελειώνει ο κόσμος στα επόμενα δέκα δευτερόλεπτα.
Και όταν βρέθηκε πίσω στο σκορ, δεν κλώτσησε όσα είχε σχεδιάσει.
Ο Ζότα Σίλβα ανάγκασε στο 31' τον τερματοφύλακα να βγάλει πάνω στη γραμμή την κεφαλιά του, ο Τσικίνιο έχασε το δώρο του 34', ο Ζέλσον έκλεψε καταπληκτικά στο 42' και δημιούργησε ακόμη μία μεγάλη στιγμή. Μέχρι που στο 43', έπειτα από κόρνερ, κεφαλιά του Ζότα, δεύτερη προσπάθεια του Ρέτσου και απόκρουση, ο Γκονσάλες είπε αρκετά και έγραψε το 1-1.
Ο Αλγκουαθίλ είναι «αντιδραστικός» προπονητής, βλέπει το παιχνίδι και αντιδρά. Αλλάζει ακόμα και τα δύο μπακ.
Ήταν γκολ-οξυγόνο. Άλλο να μπαίνεις στα αποδυτήρια με το 0-1 κολλημένο στην πλάτη και όλη την πίεση του τελευταίου διαστήματος μαζί σου κι άλλο να κατεβαίνεις για το δεύτερο μέρος γνωρίζοντας ότι το ματς είναι εκεί και περιμένει να το πάρεις.
Ο Φρόιλερ ήταν ο αρχηγός χωρίς να χρειάζεται περιβραχιόνιο
Αν πρέπει να βάλω έναν πάνω από όλους, αυτός είναι ο Ρέμο Φρόιλερ.
Ηγέτης.
Έτρεξε τη μεσαία γραμμή, έδωσε ρυθμό, πρόσφερε επιλογές, κράτησε την ομάδα όρθια όταν χρειαζόταν ψυχραιμία και έδειξε στους γύρω του πώς πρέπει να παίζεται ένα τέτοιο ευρωπαϊκό παιχνίδι. Και στο 84' έβαλε και την υπογραφή του στη φάση που έκρινε τα πάντα: σέντρα του Ελβετού, κεφαλιά Γιάρεμτσουκ, 2-1.
Αυτή η μεσαία γραμμή αρχίζει να πατάει καλά. Και όταν το κέντρο λειτουργεί, ολόκληρος ο Πειραιώτης ανασαίνει διαφορετικά. Υπάρχει σύνδεση των γραμμών, η μπάλα δεν καίει στα πόδια και οι μπροστινοί μπορούν να πάρουν κατοχές εκεί που πραγματικά πονάει ο αντίπαλος.
Και μπροστά υπήρχε πολύ πράγμα. Ζέλσον και Ζότα Σίλβα ήταν εξαιρετικοί στα άκρα, με ενέργεια, τρεξίματα και συνεχή διάθεση να πάνε πάνω στον αντίπαλο. Ο Τσικίνιο μπήκε στο παιχνίδι με ένταση και διάθεση, παρότι θα μπορούσε να έχει τελειώσει τη δική του μεγάλη φάση. Ο Γκονσάλες ήταν δραστήριος, είχε στιγμή για γκολ και τελικά το βρήκε όταν ο Ολυμπιακός το χρειαζόταν περισσότερο.
Δεν ήταν ένας που τράβηξε το κάρο. Ήταν πολλοί κι αυτό είναι ίσως ακόμη καλύτερο νέο.
Ο «αντιδραστικός» Αλγκουαθίλ
Μου αρέσει επίσης κάτι στον Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, τον νέο τεχνικό, και θα χρησιμοποιήσω τη λέξη επίτηδες σε εισαγωγικά: είναι «αντιδραστικός».
Βλέπει το παιχνίδι και αντιδρά. Δεν περιμένει να φτάσει το 80' επειδή κάπου υπάρχει γραμμένο ότι τότε «επιτρέπονται» οι αλλαγές. Πειράζει πρόσωπα, πειράζει θέσεις, αλλάζει ακόμη και τα μπακ του. Σάλιακας και Μπρούνο βγήκαν, Τικινιζιάν και Πέντερσεν μπήκαν. Όταν αντικατέστησε τον Τσικίνιο, έστειλε τον Μπέιλι στα άκρα και μετέφερε τον Ζότα πίσω από τον Γιάρεμτσουκ.
Ο Γιαρεμτσουκ μπήκε από το παράθυρο στην ευρωπαϊκή λίστα και άνοιξε την πόρτα της νίκης.
Προσπαθεί να αλλάξει το παιχνίδι.
Είναι νωρίς για μεγάλες κουβέντες. Δεν γίνεται μέσα σε λίγες ημέρες να αποδώσουμε στον Βάσκο ό,τι καλό είδαμε, ούτε να βαφτίσουμε ολοκληρωμένη μια ομάδα που ακόμη γνωρίζεται. Στο ευρωπαϊκό του ντεμπούτο στον πάγκο του Ολυμπιακού, όμως, πήρε μια νίκη με ανατροπή και έδειξε ότι σκοπεύει να συμμετέχει ενεργά στο ματς.
Αυτό είναι ένα πρώτο σημάδ και είναι καλό, πολύ καλό.
Ο ξεχασμένος Γιάρεμτσουκ βγήκε μπροστά
Ρόμαν Γιάρεμτσουκ, ο ξεχασμένος. Ο άνθρωπος που επέστρεψε στην ευρωπαϊκή λίστα λόγω του τραυματισμού του Ελ Κααμπί. Εκεί που κάποτε έμοιαζε να βρίσκεται στην άκρη της φωτογραφίας, ξαφνικά βρέθηκε στο κέντρο της.
Στο 84' ο Φρόιλερ σήκωσε την μπάλα και ο Ουκρανός σηκώθηκε μαζί της. Κεφαλιά, γκολ, ανατροπή.
Μπήκε από το παράθυρο στην ευρωπαϊκή λίστα και άνοιξε την πόρτα της νίκης.
Το άξιζε, οπως το άξιζε συνολικά ο Ολυμπιακός. Στο δεύτερο ημίχρονο είχε κλείσει τη Γιαγκελόνια, οι τελικές ανέβαιναν, το γήπεδο είχε γείρει. Στο 59' ο Ζότα είχε αναγκάσει τον τερματοφύλακα να αποκρούσει με τα πόδια, οι Πολωνοί έκαναν ακόμη ένα λάθος που δεν τιμωρήθηκε και στις καθυστερήσεις ο Ζέλσον έκανε υπέροχη ενέργεια από αριστερά, έβγαλε τον Ρέτσο απέναντι στην εστία και ο αρχηγός σημάδεψε το οριζόντιο δοκάρι.
1-1 τα δοκάρια. 2-1 εκεί που μετράει.
Πανηγύριζαν ένα φάουλ σαν να μπήκε τρίτο
Υπάρχει όμως μια εικόνα από το τέλος που εξηγεί αυτή τη βραδιά καλύτερα από τα xGoals και τις 25 τελικές.
Το καλύτερο νέο; Οι ερυθρόλευκοι κέρδιζαν φάουλ και το πανηγυρίζουν σχεδόν σαν γκολ.
Οι Πειραιώτες κερδίζουν ένα απλό φάουλ και το πανηγυρίζουν σχεδόν σαν γκολ. Εκεί φαίνεται πόσο πιεσμένη ήταν αυτή η ομάδα.
Είχε προηγηθεί η ήττα από τον ΟΦΗ, η γιούχα του Καραϊσκάκη, το «Μεντιλίμπαρ οέ οέ οέ», η αλλαγή προπονητή, ένα ρόστερ γεμάτο νέα πρόσωπα και όλη η κουβέντα που έχει ανοίξει γύρω από τον Ολυμπιακό. Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον ήρθε και το 0-1 από ένα δικό του, απαράδεκτο λάθος.
Οι ερυθρόλευκοι όμως δεν λύγισαν και δεν τρελάθηκαν. Έμειναν μέσα στο ποδόσφαιρό τους και στο τέλος πήραν αυτό που δικαιούνταν.
Η άμυνα βέβαια θέλει ακόμη δουλειά. Το λάθος του Ορτέγα ήταν ανεπίτρεπτο για ευρωπαϊκό παιχνίδι και υπήρξαν στιγμές που η Γιαγκελόνια βρήκε χώρους πολύ ευκολότερα απ' όσο θα έπρεπε. Η μεγάλη διπλή ευκαιρία των Πολωνών, με το δοκάρι και την επέμβαση του Ορτέγα, ήταν προειδοποίηση. Το 25-4 δεν πρέπει να κρύψει αυτά που χρειάζονται διόρθωση.
Αλλά αυτή τη φορά το βράδυ είχε πολύ περισσότερα καλά από άσχημα.
Εδώ είναι Πειραιάς, αλλά τώρα θέλει και υπομονή
Πριν από λίγες ημέρες γράφαμε ότι όταν χρειάζεσαι χρόνο για να γίνεις ομάδα, χάνεις χρόνο μέσα στο γήπεδο. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα όταν αλλάζεις προπονητή τον Σεπτέμβριο και έχεις γεμίσει το ρόστερ σου με καινούργια πρόσωπα.
Απέναντι στη Γιαγκελόνια, όμως, ο Ολυμπιακός κατάφερε για ένα βράδυ να αντιστρέψει την εξίσωση.
Πήρε τους βαθμούς χωρίς να είναι ακόμη έτοιμος. Έδωσε στον Αλγκουαθίλ χώρο να δουλέψει χωρίς να έχει πάνω από το κεφάλι του άλλη μία ήττα. Έδωσε στους νέους παίκτες μια βραδιά για να δεθούν. Και κυρίως έδωσε στον εαυτό του την πρώτη γερή δόση αυτοπεποίθησης μετά από ένα διάστημα που όλα έμοιαζαν να βαραίνουν.
Αυτό το... ανατρεπτικό 2-1 ήταν μεγάλη ανάσα.
Και μέσα στο Καραϊσκάκη, όταν η ομάδα γύρισε το παιχνίδι, είδαμε ξανά κάτι που είχε λείψει: νεύρο, ποδόσφαιρο, εξέδρα και παίκτες να ζουν την ίδια βραδιά.
Ο δρόμος είναι ακόμη μακρύς. Η άμυνα θέλει συμμάζεμα, η αποτελεσματικότητα πρέπει να ανέβει και ο νέος προπονητής χρειάζεται προπονήσεις για να βάλει όσα έχει στο κεφάλι του μέσα, πάνω στα πόδια των παικτών του.
Τέλος καλό, όλα καλά, όμως μην ξεχνάμε: Ο Ολυμπιακός δεν έγινε ομάδα μέσα σε ένα βράδυ. Κέρδισε όμως ένα βράδυ για να μπορέσει να γίνει ομάδα.
