Είναι άδικο να στεκόμαστε τόσο σε έναν παίκτη. Γιατί ο Παναθηναϊκός σε καμία περίπτωση δεν «χτίζει» ομάδα του ενός. Λέμε «χτίζει», επειδή ακόμη απέχει απ’ το σημείο που θέλει να φτάσει. Είναι το σύνολο του Νίστρουπ. Είναι η σιγουριά του Ντε Φράι, ενός εκ των κορυφαίων στόπερ που ήρθαν στην χώρα μας ever. Είναι τα χαφ του που κάνουν διαφορά. Ο Κάνγκουα που σε κάνει να τρίβεις τα μάτια σου. Η πληρότητα σε κάθε θέση.
Είναι το… άλογο Τετέι. Ο τύπος απλά δεν μπορεί να σταματηθεί. Είναι η ίδια η ενδεκάδα που την κοιτάς, σου λένε έχει 9 αλλαγές και ουσιαστικά το καταλαβαίνεις όταν φτάνεις στον Μπινιάρη, γιατί ο νεαρός υπό νορμάλ συνθήκες δε θα ήταν στο αρχικό σχήμα. Χωρίς αυτό να μειώνει την αξία ή τη σημασία του στο γκρουπ.
Έρχεται, όμως, αυτός ο ένας. Αυτό το… κάτι. Το αλατοπίπερο. Η χαρά του ποδοσφαίρου. Εκείνος που δεν θα σε απαλλάξει απλά από το άγχος του αποτελέσματος, αλλά θα σου δώσει και τη δύναμη να σηκωθείς απ’ τη θέση σου ενθουσιασμένος.
Ο Ουναΐ και κόντρα στην Κηφισιά αυτό έκανε. Έκρινε το ματς. Όχι μόνος του, σε καμία περίπτωση. Χάρισε, όμως, τις στιγμές της ποδοσφαιρικής «αλητείας» που έχει ανάγκη η χώρα μας και όχι μόνο ο Παναθηναϊκός.
Ο Παναθηναϊκός έφτασε τις 7 σερί νίκες, οι 6 για εγχώριες διοργανώσεις. Άλλη ομάδα όταν άρχιζε αυτό το σερί, άλλη τώρα. Πιθανότατα θα είναι κάτι άλλο και σε μερικές εβδομάδες από τώρα. Απόλυτα λογικό. Αν ψάχνουμε τη διαφορά στο τι άλλαξε στους Πράσινους, θα σταθούμε στην ποιότητα. Δεν είναι αυτός ο βασικός λόγος όμως.
Τον βασικό λόγο τον βρίσκουμε στον Ουναΐ. Στη διάθεσή του. Τη χαρά του. Τη θέλησή του. Την «δίψα» του. Ο Μαροκινός ήταν εδώ πριν δύο χρόνια. Στην ίδια ομάδα. Ο ίδιος χαρακτήρας. Τότε, όμως, είχε το στυλ… σας κάνω χάρη. Παίζω ίσα-ίσα γιατί βαριέμαι. Κι όμως, έκανε τη διαφορά ακόμη κι έτσι.
Αυτή ήταν η νοοτροπία που υπήρχε όμως. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Δεν αισθανόταν κανείς τη χαρά για το άθλημα, ξέχωρα από τους στόχους. Ποιότητα είχε και τότε το Τριφύλλι. Ιωαννίδης, Βαγιαννίδης, Τετέ, Μαξίμοβιτς, μεταξύ άλλων. Συν τον Ουναΐ και αρκετούς ακόμη.
Τώρα βλέπει κανείς μια διαφορετική πίστη. Ένα ξεχωριστό βλέμμα. Μια θέληση που έλειπε. Αυτό ξεκινά από τη διοίκηση. Συνεχίζει και εκτοξεύεται από τον προπονητή και τον τεχνικό διευθυντή. Φτάνοντας σε αυτή τη… στρατιά ποιότητας του ρόστερ.
Ο Ουναΐ είναι η απόδειξη του πόσο διαφορετικά είναι τα πράγματα στον ίδιο τον Παναθηναϊκό. Κι αυτό ξεπερνά τη «μαγεία» του με την Κηφισιά, τη νέα νίκη του γκρουπ, τον Τετέι, τον Κάνγκουα, τον Σαλάχ-Εντίν, όποιο όνομα θέλει να αναφέρει ο καθένας.
Ακόμη είμαστε στην αρχή. Είναι το ήμισυ του παντός, κυρίως επειδή ο Παναθηναϊκός πρέπει να πιστέψει στο ξεκίνημά του. Μόλις αυτό το πετύχει, έχει γίνει η μισή δουλειά. Η άλλη μισή, θα έρθει από τους παικταράδες, τον εξαιρετικό προπονητή και φυσικά τον κόσμο. Εκείνον που όπως και ο Ουναΐ, αυτή τη φορά δεν ελπίζει απλά: Το χαίρεται κιόλας.
Υ.Γ. Το λένε όλοι, ας το πούμε κι εμείς. Η Καλαμάτα στη Νεάπολη είναι μπλόκο επιπέδου 1999-00. Τότε που μετά το 1-3 της Τούμπας, πήγε στη σχεδόν υποβιβασμένη αντίπαλο το Τριφύλλι και ήρθε 0-0. Όσο ο Παναθηναϊκός προχωρά, τα μπλόκα θα δυσκολεύουν ολοένα και περισσότερο.
Υ.Γ.1: Κρίμα που ήταν Κύπελλο και δεν θα ακούσουμε τον Σπάθα να μας αναλύει τις φάσεις για την κατάφορη εύνοια του Παναθηναϊκού σε ακόμη ένα ματς.
