Η κατάργηση των τακτικών δικαστών δεν είναι μόνο ένας σχεδιασμός του υπουργείου Δικαιοσύνης, αλλά και μια γενικότερη αντίληψη που διακατέχει τα διεθνή αθλητικά όργανα. Η UEFA, η FIFA και το CAS λειτουργούν στα πειθαρχικά δικαστήρια με δικηγόρους και καθηγητές αθλητικού δικαίου. Στην Ελλάδα αποδέχτηκαν τις ειδικές συνθήκες που επικρατούσαν το 2015 και συναίνεσαν στο θεσμό του τακτικού δικαστή και του εν ενεργεία εισαγγελέα.
Όμως – όπως πάντα – όλα σε τούτη τη χώρα γίνονται πρόχειρα. Αρχικά υπήρξε το εξάμβλωμα να επιλέγει η ΕΠΟ τους τακτικούς δικαστές! Στην πορεία διορθώθηκε. Ομως παρέμεινε η σχέση εξάρτησης των δικαστών με τις ποδοσφαιρικές αρχές. Αυτές τους πλήρωναν, αυτές τους στέγαζαν. Ο συγχρωτισμός δημιουργούσε προσωπικές σχέσεις και δεν ευνοούσε την αποστασιοποίηση του δικαιοδοτικού οργάνου.
Ο νέος νόμος για την αθλητική βία δημιούργησε κι άλλα προβλήματα. Στην ουσία η ΔΕΑΒ με τις υπερεξουσίες της «καπέλωσε» τους τακτικούς δικαστές. Φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε αν θα υπάρξουν δύο ποινές για το ίδιο αδίκημα, κάτι που είναι ολοφάνερα αντισυνταγματικό.
Και μέσα στον κουρνιαχτό, έρχεται η σημερινή αθλητική ηγεσία να διορθώσει το λάθος που έκανε στις αρχές του 2024, όπου θεωρούσε ότι μπορεί να διπλασιάζει κάθε φορά τις ποινές όσων ομάδων ήταν υπότροπες. Δεν σκέφτηκε τότε ότι με αυτόν τον τρόπο θα έκλεινε τελείως τα γήπεδα. Πολλές φορές ο σκληρός νόμος είναι και άδικος. Από την πλήρη ατιμωρησία φτάσαμε σε έναν παραλογισμό που δεν οδηγούσε πουθενά.
Αυτό συμβαίνει όταν η πολιτεία σχεδιάζει στο γόνατο. Προσπαθώντας να καλύψει τις δικές της ατέλειες, ρίχνει όλη την ευθύνη στους άλλους. Οποιον πάρει η μπάλα. Με αυτόν τον τρόπο συγκρούονται αρμοδιότητες και οι διοικητικές ποινές υπερκαλύπτουν τις πειθαρχικές.
Αν δεν καθίσουν στο ίδιο τραπέζι η κυβέρνηση, η ΕΠΟ και οι Λίγκες για να συμφωνήσουν σε έναν ενιαίο πειθαρχικό κώδικα του ποδοσφαίρου, θα συνεχιστούν τα γονατογραφήματα. Μέχρι τελικής πτώσεως.
