Πριν λίγο καιρό είχαμε ασκήσει κριτική στην Εθνική ομάδα και στον Γκουστάβο Πογέτ προσωπικά, για τις κλήσεις στο αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Στοιχείο που φανέρωνε πως δεν είναι όλα… τέλεια στη «γαλανόλευκη». Όμως δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει πως το πρόσημο είναι ξανά θετικό, τα χαμόγελα έχουν επιστρέψει και όσοι βρίσκονται στην ομάδα πραγματικά το χαίρονται και αγωνίζονται για το εθνόσημο.
Αυτά τα παιδιά και όσοι είναι γύρω απ’ την Εθνική ομάδα, είχαν το δύσκολο και συγχρόνως άχαρο έργο να επιτελέσουν. Την επιστροφή της Ελλάδας στο δρόμο της διεκδίκησης και όχι της… σφαλιάρας. Κάτι που δε θα έφερνε μπράβο από κανέναν, καθώς μιλάμε για την εποχή που οι μνήμες δόξας για τη «γαλανόλευκη» είναι πολύ πρόσφατες.
Η Εθνική μας ομάδας δεν ήταν εκείνη προηγούμενων δεκαετιών, με όποιον γουστάρει να αγωνίζεται κι όποιον δε θέλει να δηλώνει τραυματίας, με κλήσεις για… ίσες αποστάσεις ανάμεσα στις ομάδες και μηδαμινό ενδιαφέρον απ’ τον κόσμο. Ήταν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα που κατέκτησε το Euro 2004, έδινε το παρών σε μεγάλες διοργανώσεις μέχρι το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 και έφτασε στο σημείο να είναι απ’ τα κορυφαία αντιπροσωπευτικά συγκροτήματα της Ευρώπης.
Ήταν προφανές πως δε θα διαρκέσει για πάντα αυτή η περίοδος. Αλλά η πτώση ήταν μεγάλη, κατακόρυφη και πόνεσε υπερβολικά. Γιατί ξαφνικά μια ομάδα μοντέλο, ήρθαν οι διοικήσεις Σαρρή και Γκιρτζίκη στην ΕΠΟ, να τη μετατρέψουν σε μ@%$^&#*ο.
Ξαφνικά απ’ το ζενίθ, βρεθήκαμε στο ναδίρ. Απ’ τις «μάχες» με τα μεγαθήρια και το σεβασμό του πλανήτη, φτάσαμε να είμαστε… παιχνιδάκι στα χέρια της Βόρειας Ιρλανδίας, να χάνουμε απ’ τα Νησιά Φερόε και να υποχωρούμε διαρκώς ακόμη και χαμηλότερα απ’ την εποχή πριν το 2004.
Δεκάδες παίκτες χωρίς να καταλαβαίνει κανείς γιατί, έβρισκαν θέση στην Εθνική. Προπονητές άλλαζαν συχνά, δίχως πλάνο και λογική. Η μόνη έγνοια ήταν να παίζουμε στην έδρα του Ολυμπιακού, παρότι δέχονταν επιθέσεις φίλαθλοι και μόνο στη σκέψη πως δεν είναι Ολυμπιακοί, με τις εξέδρες να αδειάζουν.
Αυτή η «σάπια» κατάσταση δε γινόταν να «καθαρίσει» με τη μία, κάτι που καλά-καλά δεν έχει επιτευχθεί μέχρι σήμερα. Έτσι ακόμη κι όταν επιτέλους τελείωσαν τα χρόνια της θλίψης και της κατάντιας για το ποδόσφαιρο, με το τέλος των εποχών Σαρρή-Γκιρτζίκη, η Εθνική παρέμενε έρμαιο στις διαθέσεις και τις προθέσεις ενός συστήματος που την έκανε «θυσία» στο βωμό της προπαγάνδας υπέρ της ομάδας του λιμανιού.
Παίκτες που δημιουργούσαν προβλήματα όπως απέδειξε η ίδια η ιστορία, γίνονταν… σημαία «επανάστασης», ενώ στην πράξη είχαν καταντήσει να είναι τοξικές μονάδες και τίποτα περισσότερο. Κάθε αποτυχία αγωνιστική σχεδόν πανηγυριζόταν, ενώ υπήρχαν μέχρι και υπόνοιες για διαιτητική εύνοια στις νίκες του αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος.
Ακόμη και ο ίδιος ο πρώην υφυπουργός αθλητισμού, μπήκε σε αυτή τη διαδικασία. Ακόμη και σήμερα ο Λευτέρης Αυγενάκης δεν έχει τολμήσει να συγχαρεί την Εθνική ομάδα για την πρωτιά της στο Nations League, απλά και μόνο επειδή δε θέλει να φανεί πως δεν πάει κόντρα στην ΕΠΟ. Κανονική λαίλαπα κατά της Εθνικής!
Κι όμως, μέσα απ’ τα αποκαΐδια που άφησαν όλοι αυτοί πίσω τους, παλεύοντας να βάλουν «φωτιά» ακόμη και στις στάχτες, η Εθνική Ελλάδος σιγά-σιγά επιστρέφει. Σταθερά και παρά τις δυσκολίες, γίνονται βήματα προς τα πάνω. Αν είχε διατηρηθεί σε ένα τέτοιο επίπεδο δε θα χρειαζόταν ποτέ να παλεύουμε με τα μεγαθήρια για να περάσουμε στο Euro 2024. Δε θα ήμασταν τόσο χαμηλά στις κληρώσεις, για να μας έρχονται Γαλλία, Ολλανδία, συν την Ιρλανδία που όπως κι αν το κάνεις δεν τη λες και… περίπατο.
Υπάρχει βέβαια και το «μαξιλαράκι» των μπαράζ μέσω του Nations League. Επίτευγμα που επίσης οφείλεται στο σήμερα της Εθνικής μας και όχι στο σκοτεινό χθες. Τα συγχαρητήρια σε όλους, ανήκουν και δίνονται απλόχερα ανεξάρτητα απ’ το πώς θα καταλήξει το πολύ δύσκολο ματς με την Ολλανδία. Γιατί πήραν την Ελλάδα απ’ τις… στάχτες και την αναγέννησαν σε επίπεδο αντιπροσωπευτικού συγκροτήματος. Ακόμη έχει δρόμο μπροστά της, αλλά τα δύσκολα έγιναν.
