Παρακολουθώντας -και- το παιχνίδι της Ντιζόν με την ΑΕΚ, μου ήρθαν στο μυαλό δύο πράγματα. Απλά πράγματα, αλλά φουλ ουσιαστικά και τα οποία είναι αντιπροσωπευτικά του σύγχρονου μπάσκετ. Το ένα το είχε πει πριν από μερικές μέρες ο προπονητής της Μακάμπι, Νέβεν Σπάχια, και το άλλο πριν από λίγες ώρες ο τεχνικός ηγέτης του Ολυμπιακού, Ντέιβιντ Μπλατ.
«Η Ευρωλίγκα έχει γίνει σαν το ΝΒΑ» είπε ο Σπάχια, του οποίου η κουβέντα έχει μεγαλύτερη βαρύτητα, από την στιγμή, που μέχρι πρότινος ήταν στο ΝΒΑ και τους Ατλάντα Χοκς.
«Σημασία δεν έχει πως αρχίζεις την σεζόν, αλλά πως την τελειώνεις» ήταν το σχόλιο του Μπλατ, μιλώντας στην εκπομπή της μεγάλης δόξας του παρελθόντος, Τζο Αρλάουκας.
Ναι, οι δύο προπονητές δεν ανακάλυψαν ακριβώς την Αμερική. Είπαν κάτι, που το ξέρουμε και το βλέπουμε πολλοί. Για αυτό άλλωστε παραπάνω κάναμε λόγο για απλοϊκά πράγματα. Μόνο, όμως, που δεν πρέπει μόνο να τα ξέρουμε αυτά, αλλά να τα θυμόμαστε κιόλας. Αν γίνεται και συχνά, τόσο καλύτερα.
Δεν μιλάμε για τίποτε άλλο παρά για την γκρίνια του κόσμου, όταν κάτι δεν πάει καλά. Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα αγαπάμε πολύ τη νίκη. Κάποιοι την αγαπάνε και περισσότερο από την ομάδα τους, που λέει ο λόγος. Το θέμα, όμως, είναι ότι οι δικές μας ομάδες δεν μπορούν να κερδίζουν πάντα. Και μερικές ή πολλές φορές οι αντίπαλοί μας είναι καλύτεροι. Κάνουμε λάθος;
Οπωσδήποτε εχθρός του καλού είναι το καλύτερο. Πρέπει να βελτιωνόμαστε όσο πάει. Σεβαστό, λογικό και θεμιτό αυτό. Από το εν λόγω σημείο, όμως, μέχρι να ζητάμε τα πάντα, υπάρχει τεράστια διαφορά.
Από που και ως που θυμηθήκαμε όλα αυτά, βλέποντας το ματς της ΑΕΚ; Τα θυμηθήκαμε βλέποντας την «Ενωση» να κερδίζει και μάλιστα εύκολα την Ντιζόν, όταν πριν από μερικές μέρες πολλοί την σταύρωναν και ζήταγαν το κεφάλι του Λούκα Μπάνκι. Ακόμη δεν αρχίσαμε δηλαδή. Ηταν ακριβώς μετά τις ήττες από το Περιστέρι και την Χάποελ Ιερουσαλήμ.
Είναι δυνατόν να διώξεις τον προπονητή με το καλημέρα; Δεν γνωρίζουμε ότι αυτό, που έκανε πέρυσι η ΑΕΚ με την κατάκτηση των δύο τίτλων είναι κάτι, που δεν γίνεται κάθε μέρα; Το είχαμε γράψει και σε προηγούμενο μπλογκ: μακάρι φέτος η ΑΕΚ να πάρει και τους τρεις τίτλους, αν το αξίζει. Χρονιές, όμως, σαν την περυσινή, δεν μπορούν να επαναλαμβάνονται. Ετσι λέει η λογική, οπότε μάλλον με αυτή οδηγό πρέπει να προχωράνε οι φίλοι της ΑΕΚ, παρά με το περυσινό θαύμα.
Οσο για το ότι η Ευρωλίγκα έχει γίνει σαν το ΝΒΑ, εμείς το επεκτείνουμε και λέμε ότι γενικά το ευρωπαϊκό μπάσκετ έχει γίνει έτσι. Τα συνεχόμενα (πολλά) ταξίδια και παιχνίδια είναι ένας βασικός λόγος, όπως, βέβαια, και οι πολλοί Αμερικάνοι στις ομάδες. Εκεί, λοιπόν, που κερδίζεις το Σάββατο με 30 πόντους, τρεις μέρες μετά μπορεί να χάσεις με τον ίδιο τρόπο. Σχεδόν τίποτα είναι απίθανο στη σύγχρονη πραγματικότητα του μπάσκετ.
Από κει και πέρα, οι Παναθηναϊκοί (που είναι οι πιο προχωρημένοι μπασκετικά φίλαθλοι στην Ελλάδα) τα έχουν βάλει με τον Τσάβι Πασκουάλ για το όχι καλό ξεκίνημα της ομάδας τους. Για να τα λέμε σωστά, όχι οι Παναθηναϊκοί, αλλά πολλοί Παναθηναϊκοί, οι οποίοι την ίδια ώρα ζητάνε και έναν γκαρντ αντί του Λεκαβίτσιους. Με το τελευταίο δεν θα διαφωνήσουμε και τόσο (αν και δεν είναι απαραίτητο να φύγει ο Λιθουανός), αν και είπαμε: είναι μικρό το δείγμα γραφής ακόμα. Σχεδόν ένα μήνα παίζεται μπάσκετ. Ο χρόνος για να μπορέσει μία ομάδα να δείξει τι μπορεί να κάνει είναι λίγος. Αλήθεια είναι ότι χάνονται παιχνίδια, όπως με την Μπάγερν και την Ζαλγκίρις, αλλά και πέρυσι και πρόπερσι, που τα πήρε ο Παναθηναϊκός, τι έγινε; Οπως είπε και ο Μπλατ, δεν μετράει η αρχή, αλλά το τέλος.
Ο Μπλατ και ο Ολυμπιακός γενικότερα δεν έχουν γκρίνια για τον απλούστατο λόγο ότι το ξεκίνημα είναι κάτι παραπάνω από θετικό. Δεν μιλάμε για τις εμφανίσεις, αλλά για τα αποτελέσματα. Και αν οι Παναθηναϊκοί ζητάνε γκαρντ, προς το παρόν η ομάδα τους δεν ζητάει τίποτα. Αντίθετα, ο Ολυμπιακός κάτι φαίνεται να ψάχνει. Μέχρι πρότινος ακούγαμε ότι θέλει ψηλό, μάλιστα είχε αναφερθεί το όνομα του Νόρβελ Πελ.
Τις τελευταίες μέρες φημολογείται η περίπτωση απόκτησης γκαρντ με το όνομα του Τζόρνταν Τίοντορ να γυρνάει από εδώ και από εκεί. Αίσθηση μας είναι ότι και ο Ολυμπιακός δεν θα κάνει τίποτα, τουλάχιστον πριν ολοκληρωθεί η «καυτή» τριάδα ΤΣΣΚΑ, Παναθηναϊκός και Φενέρ. Για το μετά ουδείς μπορεί να βάλει το χέρι του στην φωτιά. Οπως και για τον Παναθηναϊκο, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κάτι στο άμεσο μέλλον.
Επανερχόμενοι στο βασικό μας θέμα, η λέξη υπομονή πρέπει να γίνει φίλη μας. Να αγαπάμε τις ομάδες μας, να θέλουμε το καλύτερο δυνατό, αλλά κάπου να είμαστε και λογικοί. Από το φάιναλ-φορ δεν μπορούν να λείπουν η Ρεάλ, η Φενέρ και η ΤΣΣΚΑ. Είναι οι ποιοτικότερες ομάδες, οι πιο ακριβές. Αν ήσασταν φίλαθλος κάποιας εκ των τριών ομάδων, ούτε για αστείο θα θέλατε να ακούσετε το ενδεχόμενο μη παρουσίας στο φάιναλ-φορ. Οι δικές μας ομάδες τα τελευταία χρόνια δεν είναι αυτού του επιπέδου και αυτό πρέπει να το έχουμε για τα καλά στο μυαλό μας. Αν επιτευχθεί πρόκριση στο φάιναλ-φορ, θα είναι έκπληξη και όχι το αυτονόητο. Και μάλλον οι εκπλήξεις ταιριάζουν καλύτερα στο ελληνικό μπάσκετ με τα παραδείγματα να είναι ουκ ολίγα (Ευρωμπάσκετ 1987, Ολυμπιακός 2012 και πάει λέγοντας).
