Μιλώντας στο ΕΟΚ WebRadio αναφέρθηκε για τη νέα σελίδα που γυρνάει στην προπονητική του καριέρα και τις επιρροές που είχε για να πάει στην Ιαπωνία...
Για το πώς προέκυψε η πρόταση από τη Χιροσίμα: «Νιώθω πολύ τυχερός, γιατί έχω ανθρώπους που με αγαπούν και με προσέχουν. Η πρόταση ήρθε μέσω του κόουτς Μάγειρα, που είναι ήδη στην Ιαπωνία από πέρυσι, και έτυχε ο προπονητής του με τον προπονητή που θα πάω εγώ να συνεργαστώ να είναι φίλοι. Ζήτησαν έναν Έλληνα προπονητή κι έτσι ο κόουτς με ρώτησε αν θέλω να πάω και ξεκίνησε η συζήτηση μας. Ήταν καθαρά από τύχη».
Για το τι τον έκανε να αποδεχτεί την πρόταση: «Καταρχάς, είναι μια ιστορική πόλη και πολύ όμορφη. Η αλήθεια είναι ότι από τότε που ο κόουτς Ζιάγκος μού είχε αναφέρει πράγματα για την Ιαπωνία, στην οποία έχει εργαστεί, τον τρόπο που λειτουργούν οι άνθρωποι, τον πολιτισμό αλλά και για το μπάσκετ τους, μου κίνησε τοσο πολυ το ενδιαφέρον που το έβαλα σαν στόχο στο μυαλό μου. Τα τελευταία δύο χρόνια έψαχνα τον τρόπο να πάω και τελικά ήρθε η πρόταση μέσα από τον τρόπο που σας εξήγησα».
Για την ομάδα και τον τρόπο λειτουργίας της: «Η ομάδα πριν δύο χρόνια πήρε το πρωτάθλημα, προπονητής εκεί ήταν ένας Αμερικάνος. Τώρα “γύρισαν σελίδα”, πήραν έναν που μέχρι πριν δύο χρόνια ήταν παίκτης και τώρα σταμάτησε και ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα. Θέλουν να “χτίσουν” ξανά σε νέες βάσεις την ομάδα. Πέρυσι ήταν κοντά στο να μπουν στα play-offs, φέτος θέλουν να μπουν. Κράτησαν τον ίδιο “κορμό”, έχτισαν ένα μεγαλύτερο γήπεδο. Γενικά υπάρχει μια καινούργια αύρα στην ομάδα και γι’ αυτό θέλουν να βρουν έναν Έλληνα προπονητή, να τους βοηθήσει σ’ αυτό το κομμάτι και ευτυχώς βρέθηκα εγώ στον δρόμο τους».
Για τους στόχους του στη νέα «σελίδα» της προπονητικής του καριέρας: «Για να είμαι ειλικρινής, ο πρώτος μου στόχος ήταν να πάω στην Ιαπωνία και, επειδή φέτος θα ακολουθήσει και η οικογένειά μου, θα ήθελα να έχουμε μια καλή μετάβαση. Στο μπασκετικό κομμάτι, θέλω πάρω πράγματα μέσα από τον μπασκετικό πολιτισμό που έχουν εκεί. Στις χώρες που έχω ήδη δουλέψει πήρα αρκετά πράγματα όσον αφορά τον πολιτισμό τους στο μπάσκετ, πώς αντιμετωπίζουν μια ήττα ή τις συνεργασίες τους».
Για το αν υπάρχει πίεση στο εξωτερικό: «Δεν ξέρω πώς νιώθουν οι ξένοι προπονητές όταν έρχονται στην Ελλάδα, γιατί εγώ πήγα σε χώρες, για παράδειγμα, που δε γνώριζα τη γλώσσα και λίγο απήχα στο τι μπορεί να έλεγαν οι φίλαθλοι πάνω από το κεφάλι μου. Αλλά θέλω να πω ότι, όχι, δεν ένιωσα αυτήν την πίεση που ένιωθα στην Ελλάδα για το αποτέλεσμα. Ήταν πολύ διαφορετικό όλο αυτό. Ξαναλέω, όμως, ότι δεν ξέρω πώς νιώθει ένας ντόπιος προπονητής εκεί, που μπορεί να αντιλαμβάνεται περισσότερο την πίεση».
Για την κρίση του κόσμου και την πίεση που ασκεί: «Μπορούμε να κριθούμε από τον εργοδότη μας, μπορούμε να κριθούμε απ’ αυτούς και αυτό είναι το σωστό να γίνεται. Το ότι κρίνεσαι τόσο αυστηρά από τον κόσμο δημιουργεί πάρα πολλή πίεση, στον προπονητή, τον αθλητή ή τον σύλλογο. Η πίεση του κόσμου στην Ελλάδα είναι τεράστια. Ναι μεν θα έπρεπε να υπάρχει ισορροπία, αλλά δεν υπάρχει στην Ελλάδα. Βέβαια, την περασμένη σεζόν στην Μύκονο έζησα κάτι πολύ διαφορετικό… Δεν ξέρω σε τι οφείλεται αυτό, αλλά, όπως πήγε η χρονιά, ήταν όλοι πάρα πολύ υποστηρικτικοί, πηγαίναμε για… τη χαρά του παιχνιδιού».
