Η οριστικοποίηση της συμφωνίας με τον Βασίλη Σπανούλη δεν αποτελεί έκπληξη για τα νέα δεδομένα του Άρη. Υπέρβαση ίσως, πάντα αναφερόμενοι στα οικονομικά δεδομένα που υπήρχαν ως τώρα και την χρονική συγκυρία, με τον Άρη (ακόμη) εκτός Euroleague και τον Σπανούλη σε ένα επίπεδο, όπου οποιαδήποτε βήμα εκτός της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης θα αποτελούσε πισωγύρισμα. Ναι, ίσως όντως να ήταν μια υπέρβαση αν τα λάβουμε όλα αυτά υπόψιν. Όμως όσοι γνωρίζουν τις προθέσεις των ανθρώπων που διοικούν και επενδύουν στην ομάδα της Θεσσαλονίκης ξέρουν καλά πως το μέλλον θα έχει όλο και περισσότερες αντίστοιχες κινήσεις. Το να επιστρέψεις στην κορυφή απαιτεί άλματα και υπερβάσεις. Απαιτεί να κάνεις δικούς σου εκείνους που οι «πάνω» θέλουν πολύ και τους διεκδικούν.
Έτσι δείχνεις εξ αρχής τις προθέσεις σου. Έτσι συστήνεσαι ξανά, σε ένα δωμάτιο που τα τελευταία χρόνια έμπαινες και έβγαινες αμίλητος.
Ο Βασίλης Σπανούλης δε θα έρχονταν ΠΟΤΕ σε μια ομάδα δίχως φιλοδοξίες και όραμα. Ίσως αυτή να ήταν και η σημαντική παράλειψη του Δημήτρη Διαμαντίδη, κατά την πρόσφατη τοποθέτηση του επί του θέματος, για την οποία κακώς λοιδορήθηκε τόσο. Παιδιά! σε όλες τις σχέσεις υπάρχει ένας reacher και ένας settler. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται αυτό εθελοτυφλεί. Ειδικά ο Σπανούλης δεν αποτέλεσε ποτέ κομπάρσο στην καριέρα του και δεν πιστεύω πως αποφάσισε να το πράξει τώρα.
Ίσως ο καθοριστικότερος παράγοντας στην όλη διαπραγμάτευση να ήταν ο Νίκος Ζήσης, που κάποιοι - για καιρό - προσπαθούν να μας πείσουν πως, επειδή είναι ΑΕΚ, αποτελεί εσωτερικό «εχθρό» του Άρη. Τα ίδια έκαναν και κάνουν στον ποδοσφαιρικό Άρη, για να επικρατεί μονίμως εσωστρέφεια. Για να «ανήκει» ο Άρης σε λίγους και «καλούς». Μόνο "δικά μας παιδιά"! Οι… άλλοι θέλουν το κακό μας. ΜΑΚΡΙΑ!
Ε λοιπόν αυτά στο μπασκετικό τμήμα δεν χωρούν. Εδώ κάνουμε σοβαρές «μπίζνες» και θέλουμε γιορτες και επιτυχίες. Εδώ η εξωστρέφεια και η συμπερίληψη αποτελούν στοιχεία κλειδί για το μέλλον.
Εδώ δεν λέμε «α, ο Σπανούλης ο Ολυμπιακός» λέμε «ο Σπανούλης ο νικητής! - η προσωπικότητα!»
Για τον οργανισμό Άρη όλο αυτό αποτελεί πρωτόγνωρη διαδικασία. Προσωπικά θεωρώ πως αποτελεί την μεγαλύτερη επιτυχία/χαρά μετά την νίκη στην Ατλέτικο, το 2010. (Πάρτε και το Hot Take σας…). O κόσμος έχει "τρελαθεί" και ανυπομονεί για περισσότερα...
Μέσα σε μερικές μέρες οι κιτρινόμαυροι υπενθύμισαν (με πράξεις, όχι με λόγια) πως έχουν και εκείνοι δισεκατομμυριούχο ιδιοκτήτη και δεν υπάρχουν στη Γη μόνο αυτοί που θα μπουν… Euroleague από την πρώτη χρονιά ή ότι άλλο βγήκε για την διασκέδαση των εντυπώσεων τους περασμένους μήνες. Δεν μας αφορά όμως αυτό τώρα. Πιστεύω όλοι πειστήκατε πως με "θα" - Euroleague δεν μπαίνεις από την μια μέρα στην άλλη. Και αν αλλάξει αυτό, ο Άρης των 22 τίτλων και της οικονομικής "άνθισης" , που παίζει τόσο καιρό Eurocup να είστε σίγουροι πως θα το μάθει πρώτος!
Είχαμε γράψει σε παλιό μας κείμενο πως έχουν γνώση οι φύλακες. Σε ένα υστερόγραφο. Το θυμάστε άραγε;
Μιας και ξεκαθαρίσαμε πως εδώ δεν έχει εντυπώσεις, αλλά ουσία και συμφωνίες, μιας και έγινε κατανοητό πως τώρα το μονοπάτι έχει Eurocup και σκληρές "μάχες", πάμε παρακάτω...
Αυτά τα «Μπαμ», όπως του Σπανούλη είναι η αρχή!
Φυσικά τα Μπαμ και τα Μπουμ δεν εξασφαλίζουν την επιτυχία. Θα γίνουν και αστοχίες. Πλέον όμως ο Άρης έχει την δυνατότητα να αλλάζει επιτόπου με… νέα Μπαμ τις αστοχίες του και να μην τις «παντρεύεται» βρίζοντας το κακό του το ριζικό.
Επειδή για πολύ καιρό δέχομαι μηνύματα και προτροπές, είτε από καλοθελητές, είτε από φοβισμένους φίλους της ομάδας, να μην «ξεσηκώνουμε» τον κόσμο, νομίζω πως πρέπει να ξανασυστηθούμε. Να θέσουμε κάποια δεδομένα στο τραπέζι.
Ο μπασκετικός Άρης δεν ήταν ποτέ σε ίδια επίπεδα με τον ποδοσφαιρικό. Το DNA του τμήματος δεν… χάλασε στις δεκαετίες που μεσολάβησαν μετά την εποχή της «Αυτοκρατορίας». Τα «πέτρινα» χρόνια δεν είναι αρκετά για να το καταφέρουν αυτό.
Ο κόσμος ήταν πάντα εκεί. Τα 22 λάβαρα και η φανέλα με το Νο6 ήταν.στη θέση τους.
Πλέον υπάρχει ένα υγιές μαγαζί «γωνία» και το ΜΑΛΑΚΟ μαξιλάρι του Σιάο και των συνεργατών του για να έρθουν ξανά μεγάλες στιγμές στην ομάδα.
Πλέον, ακόμη και να μην έρχονταν ο Σπανούλης, ο Άρης θα είχε (που είχε) έτοιμο ανάλογο μέγεθος για τον πάγκο, ως εναλλακτική.
Πλέον παίκτες και ονόματα από το πολύ πάνω ράφι παύουν να αποτελούν αστειάκι και γίνονται ρεαλιστικοί στόχοι. Όσοι συνεχίζουν να γελούν, καλά θα κάνουν να διδαχθούν από το πάθημα με Σπανούλη.
Οι… πρωταπριλιές τελείωσαν!
Επομένως, ειδικά ο κόσμος του μπασκετικού Άρη δικαιούται να πανηγυρίζει, να ξεσηκώνεται και να αναμένει όμορφες στιγμές. Έχουμε ποινικοποιήσει τα πάντα σε αυτή τη χώρα. Έχουμε γεμίσει με φόβο και ενοχές το κοινό. Ε λοιπόν όχι φρένα και «μη» σε αυτον τον κόσμο. Όχι τώρα που ελπίζει ΞΑΝΑ!
Περίμενε καρτερικά μια χαρά εδώ και δεκαετίες. Δικαιούται να χαμογελάσει και λιγάκι…Δικαιούται να ονειρεύεται ξανά!
Εξάλλου, μάλλον (ακόμη) δεν έχετε καταλάβει για ποια ομάδα μιλάμε’
Θέλω λοιπόν να επιστρατεύσετε τις όποιες γνώσεις σας πάνω στην αγγλική γλώσσα ή, έστω, κάποιον τρανσλέιτορα, καθώς το να μεταφραστεί το παρακάτω αριστούργημα θα ήταν το λιγότερο ύβρις…
Ακολουθεί απόσπασμα από την τηλεοπτική σειρά "Breaking Bad", όταν ο Γουόλτερ έπιασε την Σκάιλερ (μόνο ευχούλες) να τον… αμφισβητεί:
"Who are you talking to right now? Who is it you think you see? Do you know how much I make a year? I mean, even if I told you you wouldn’t beleive it. Do you know what would happen if I suddenly decided to stop going into work? A buisness, big enough that it could be listed on a NASDAQ goes belly up. Dissapears. It ceases to exist without me. No, you clearly, don’t know who you’re talking to so let me clue you in. I am not in danger, Skylar. I AM the danger. A guy opens his door and gets shot and you think that of me?
No, Ι AM THE ONE WHO KNOCKS.”
Η πόρτα χτύπησε…
Ο «Kill Bill» δεν ήρθε για να χάσει!
