Ο Παναθηναϊκός κέρδισε το Κύπελλο, απόλυτα δίκαια, αφού ήταν μακράν η καλύτερη ομάδα σε αυτό το τετραήμερο. Λέμε τετραήμερο, γιατί τα σημάδια είχαν φανεί από τα παιχνίδια με τον ΠΑΟΚ και τον Ηρακλή, απλά η δυναμικότητα του αντιπάλου, δεν ήταν ικανή για ασφαλή συμπεράσματα. Ο τελικός απέναντι στον πολύ φορμαρισμένο Ολυμπιακό, ήταν σαν τα προηγούμενα δύο παιχνίδια. Οι πράσινοι ήταν κυρίαρχοι από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα, με την γλώσσα σώματος να δείχνει πράσινο.
Οι παίκτες του Αταμάν, είχαν οι περισσότεροι ένα πολύ καλό παιχνίδι, μέσα στην γενικότερη καλή απόδοση που είχε όλη η ομάδα, όμως ο MVP ήταν αυτός που έκανε την διαφορά. Ο νεοφερμένος Αμερικανός, με μόλις δύο σκάρτες προπονήσεις, μπήκε σε ένα σύνολο που ψαχνόταν μέχρι πριν από μία εβδομάδα, έχοντας χάσει από τον Κολοσσό Ρόδου και το μετέτρεψε σε μια πολεμική μηχανή σε άμυνα και επίθεση. Θα πει κάποιος μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο ένας μόνο παίκτης και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα;
Η απάντηση είναι και απλή και σύνθετη. Ο Παναθηναϊκός αν κάτι άλλαξε τις μέρες του Φάιναλ-8, ήταν η συγκέντρωση του, και η πίστη στο πλάνο του. Οι παίκτες ανέβασαν κατακόρυφα τις εντάσεις τους και η ενέργεια στο παρκέ περίσσευε. Αυτά είναι τα εύφλεκτα υλικά για να μπορέσει μια ομάδα να πάρει φωτιά. Αυτά μόνα τους όμως δεν θα έφταναν. Πολλές φορές λέμε, ότι όταν έρχεται ένας παίκτης θα χρειαστεί χρόνο προσαρμογής. Πράγματι έτσι είναι, για το 99% των παικτών αυτό ισχύει. Στο 1% ανήκουν οι ελίτ παίκτες, που απλά μπαίνουν, παίζουν και κάνουν την διαφορά. Ο Χέις-Ντέιβις είναι τέτοιος και αυτά που έκανε, τα φανερά αλλά και αυτά που δεν φαίνονται στην στατιστική, ήταν το κομμάτι που έλειπε από τους πράσινους.
Παιχνίδι στο ποστ
Στο κείμενο που αναλύσαμε το προφίλ του Αμερικανού, τονίζαμε ότι δεν είναι παίκτης σαν τον Χουάντσο, να περιμένει στο τρίποντο αν περισσέψει κάποιο σουτ από τις κεντρικές δράσεις με πικ εν ρολ που παίζει κατά κόρον ο Παναθηναϊκός. Είναι παίκτης που αν του δώσεις μπάλες στο ποστ, μπορεί να διαλύσει κάθε άμυνα, χάρις στην ικανότητα του, είτε να μπορεί να τελειώσει ο ίδιος τις φάσεις σε ένας εναντίον ενός, είτε να διαβάσει τις βοήθειες και να βρει τον ελεύθερο παίκτη. Η απλότητα και η ηρεμία που τα κάνει όλα αυτά, είναι ευλογία για μια ομάδα.
Ο Παναθηναϊκός έτσι, απέκτησε και άλλον τρόπο επίθεσης, ένα plan B που λέγαμε ότι του λείπει, όταν δεν βγαίνει το πικ εν ρολ με τους γκαρντ του. Από τότε που ο Λεσόρ, τραυματίστηκε, δεν υπήρχε παίκτης στους πράσινους, που να μπορεί να ποστάρει μέσα στο καλάθι.
Στην παραπάνω φωτογραφία, φαίνεται ένα στατιστικό που λέει όλη την αλήθεια για την επιδραστηκότητα του Χέις-Ντέιβις στην επίθεση του Παναθηναϊκού. Ο Ερνανγκόμεθ μαζί με τον Μήτογλου, από την αρχή της σεζόν, είχαν μαζί, 28 κατοχές στο ποστ, άσχετα αν σκόραραν ή όχι. Ο Αμερικανός μέσα σε τρεις αγώνες, είχε 20. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς, πόσο μεγάλο βάρος μπορεί να πάρει από τις πλάτες των γκαρντ, να τους αποφορτίσει από την πίεση που δέχονται και να κάνει τις άμυνες, να δώσουν αλλού έμφαση, αφού είναι παίκτης που δύσκολα μαρκάρεται με μονή κάλυψη.
Πάμε να δούμε τρεις ενδεικτικές φάσεις από τον τελικό, που έχω την αίσθηση ότι θα… φορεθούν πολύ στην συνέχεια, αφού ο κόουτς Αταμάν έχει καταλάβει ότι έχει ένα πυρηνικό όπλο στα χέρια του.
Με το που μπήκε ο Χέις-Ντέιβις στο παρκέ στο δεύτερο δεκάλεπτο, με το σκορ στο 17-17, ο Παναθηναϊκός, άρχισε να παίζει ένα play ειδικά για αυτόν, ώστε να πάρει θέση στο middle post και σε κατάσταση, ένας εναντίον ενός.
Στο τελικό του στάδιο λοιπόν, ο Αμερικανός βγαίνει απέναντι στον Σάσα Βεζένκοφ, σε μια απομόνωση στην πλευρά. Ο προπονητής του Παναθηναϊκού, πολύ έξυπνα, συνδύασε τον Χέις-Ντέιβις με τον Μήτογλου στο 4-5 για τον λόγο που φαίνεται παραπάνω. Βλέπετε ότι ο Ντόντα Χολ, βρίσκεται στο μέσο της απόστασης μεταξύ Χέις-Ντέιβις και Μήτογλου. Γνωρίζει ότι υπάρχει μισμάτς με τον Βεζένκοφ και ίσως χρειαστεί να πάει για βοήθεια, από την άλλη όμως δεν μπορεί να αφήσει και τον Ντίνο που θα εκτελέσει ελεύθερο τρίποντο. Όλη αυτό το μπέρδεμα στο μυαλό του και η ανάγκη απόφασης σε λίγα δευτερόλεπτα, είναι κάτι που μπερδεύει και θα το δούμε στην συνέχεια. Σε αυτήν την φάση ο Αμερικανός με το εξαιρετικό footwork του, κέρδισε μισό εκατοστό και εκτέλεσε από το τέσσερα μέτρα.
Στην επόμενη φάση, έχουμε ένα καθαρό side πικ εν ρολ με Σλούκα και Χέις-Ντέιβις, ώστε να πάρει την αλλαγή στο σκριν και να βγει απέναντι στον Φουρνιέ. Κοιτάξτε και πάλι τον Μήτογλου στην κορυφή, να τραβάει την προσοχή του Χολ για να μην δώσει βοήθεια, αλλά και την παρουσία του Ρογκαβόπουλου στην απέναντι γωνία, για να τραβάει την προσοχή του Μόρις. Εύκολο spin του Αμερικανού στο σώμα του Φουρνιέ και καλάθι προπόνησης.
Η τελευταία φάση που θα δείξουμε, είναι προς το τέλος της δεύτερης περιόδου. Ο Μήτογλου, που έκανε εξαιρετική δουλειά, έχει πάει στον πάγκο και στην θέση του έχει μπει ο Χολμς, ένας παίκτης που δεν απειλεί με σουτ, ενώ έχει επιστρέψει και ο Μιλουτίνοφ για τον Ολυμπιακό.
Ακόμα μία απομόνωση του NHD, με τον Ολυμπιακό να επιστρέψει στην συνήθη τακτική που έχει με τον Σέρβο στο παρκέ, του pack the paint, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία. Ο Ρογκαβόπουλος είναι ήδη έτοιμος και σε φάση εκτέλεσης και απλά περιμένει μια καλή πάσα στα χέρια του για να εκτελέσει. Για την ποιότητα του Χέις-Ντέιβις, αυτές οι πάσες όχι μόνο είναι εύκολες, αλλά μπορεί να τις κάνει και στο σωστό χρονισμό. Δημιουργία από μέσα προς τα έξω, catch n shoot τρίποντο του Ρόγκα, που είναι το ψωμοτύρι του και τρίποντο για τον Παναθηναϊκό. Αυτά τα τρίποντα που η πάσα έρχεται από μέσα από την ρακέτα, έλλειψαν αρκετά από τους πράσινους και στατιστικά είναι αυτά που δίνουν τα καλύτερα σουτ, οπότε δεν χρειάζεται να απορεί κανείς γιατί και ο Μήτογλου και ο Ρογκαβόπουλος, είχαν καλύτερη απόδοση σε αυτό το τουρνουά.
Ο Χέις-Ντέιβις ήρθε και κάνει τον Παναθηναϊκό πανίσχυρο, φέρνοντας χαρακτηριστικά που έλειπαν σε άμυνα και επίθεση. Είναι στο χέρι του Αταμάν πλέον, να μπορέσει η ομάδα να σταθεροποιηθεί σε ένα καλό επίπεδο απόδοσης από εδώ και πέρα, καθώς φτάσαμε σχεδόν Μάρτιο και έχουμε να θυμόμαστε 4-5 καλά παιχνίδια συνολικά των πρασίνων. Ο Αμερικανός, είναι λύση για πολλά πράγματα, όχι όμως για όλα. Ο Τούρκος μοιάζει έτοιμος να κάνει τις απαραίτητες αλλαγές στην φιλοσοφία του για να τον εκμεταλλευτεί και αυτό είναι ίσως το πιο ελπιδοφόρο για το μέλλον.
