Σορτς, Μίσιτς, Τζέιμς, Τζόουνς-Γκαρσία, Μπάτλερ, Ντινγουίντι. Μόνο μερικά από τα φετινά ονόματα που «έπαιξαν» για να αλλάξουν οι ισορροπίες στα γκαρντ του Ολυμπιακού. Ο πλέι μέικερ ή έστω ο combo που αναζητούν οι «ερυθρόλευκοι» εδώ και 2,5 χρόνια σχεδόν, δε λέει να έρθει τελικά.
Η στιγμή που… γύρισε τον διακόπτη, ήταν τότε που ο Κώστας Σλούκας έβγαινε απ’ τα γραφεία των ΑφωνΑγγελόπουλων, χωρίς να έχει συμφωνήσει σε ανανέωση. Χωρίς έστω να του έχουν δείξει πως τον θέλουν, χωρίς ο προπονητής να του επιδεικνύει τον παραμικρό αθλητικό σεβασμό. Αρνούμενος ακόμη και να μιλήσει μαζί του μπας και αλλάξουν τα δεδομένα.
Κάπως έτσι άλλαζε η ιστορία με τον Σλούκα να καταλήγει στον Παναθηναϊκό. Κυρίως, όμως, άλλαζαν τα δεδομένα στον ίδιο τον Ολυμπιακό. Διότι όλο αυτό το διάστημα ψάχνει τον ηγέτη, τον παίκτη που θα κάνει τη διαφορά στην περιφέρεια και θα ταιριάζει στα θέλω του προπονητή.
Οι αρνήσεις πλέον, είναι πάρα πολλές. Ακόμη και παιδιά που αποκτήθηκαν (όπως ο Γκος) τελικά έφυγαν γιατί δεν εκτιμήθηκαν και δεν αξιοποιήθηκαν σωστά. Η ΚΑΕ του λιμανιού, διοικητικά και προπονητικά, επέδειξε τεράστια αλαζονεία. Αναζητώντας παίκτες με «καλούπια» που συγχρόνως θα είναι και αυτοί που κάνουν τη διαφορά. Παίκτες που δε θα θέλουν να παίζουν πολλά λεπτά, αλλά θα είναι καλύτεροι από τους υπόλοιπους. Παίρνοντας λεφτά που δε θα… ταράζουν τις ισορροπίες, δείχνοντας παράλληλα πως θέλουν να είναι στον Ολυμπιακό.
Η πιο γνωστή ελληνική λέξη είναι αυτή που θα περιέγραφε παίκτες που διαθέτουν όλο αυτό το «πακέτο» και θα δέχονταν τους όρους του Ολυμπιακού. Αγωνιστικούς κυρίως, αλλά και οικονομικούς.
Ο Σορτς με κλειστά μάτια πήγε στον Παναθηναϊκό. Ο Μπάτλερ επέλεξε τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Ντινγουίντιδιάλεξε μια ομάδα που δεν έχει τύχη για κάτι σημαντικό, την Μπάγερν. Ο Ναν μίλησε με τον Αταμάν και πείστηκε, αλλά στον Ολυμπιακό μέχρι κι αυτό το χλεύασαν με αναφορές στα… αγγλικά του «πράσινου» κόουτς.
Οι «σφαλιάρες» είναι συνεχόμενες. Μοναδική πραγματική επιτυχία για την περιφέρεια, η συμφωνία με τον Φουρνιέ ο οποίος ήθελε να παίξει στον Ολυμπιακό, χωρίς να σκέφτεται λεπτά ή τρόπο παιχνιδιού. Άλλωστε ο Γάλλος μόνος του δήλωσε πως δε μίλησε με τον Μπαρτζώκα πριν υπογράψει. Όσοι έδωσαν σημασία στο ρόλο, στη φιλοσοφία της ομάδας, τις απαιτήσεις προς αυτούς, έκαναν πίσω. Κάποιοι μάλιστα, χαμήλωσαν αισθητά τα στάνταρ τους. Δεν μπορεί όλοι να… τρελάθηκαν.
Οι Αγγελόπουλοι και ο Μπαρτζώκας αισθάνθηκαν πως είναι άτρωτοι όταν άφηναν τον Σλούκα να φύγει. Παίκτη που εξυπηρετούσε αγωνιστικά και ηγετικά τον Ολυμπιακό. Μέχρι κι αυτό το χλεύασαν, θεώρησαν πως είναι «τελειωμένος» ηλικιακά, τον υποτίμησαν. Για να κυνηγούν με πολλά περισσότερα χρήματα ξένους, οι οποίοι δεν γυρνούν να τους κοιτάξουν.
Είναι σοκαριστικό για έναν οργανισμό που είναι μεγάλος στην Euroleague, να χάνει παίκτες από την Χάποελ, τον Ερυθρό Αστέρα και την Μπάγερν Μονάχου. Είναι παράξενο άνθρωποι με τέτοια εμπειρία διοικητική και προπονητική, να μην κατορθώνουν να πείσουν έναν αθλητή επιπέδου για τις θέσεις αυτές, να φορέσει τη φανέλα του Ολυμπιακού. Μιας ομάδας που έχει κοινό, έχει στόχους, έχει καλό σύνολο.
Όχι, δεν τρελάθηκαν οι παίκτες και δεν ψάχνουν τη βόλεψή τους σε χαμηλότερο επίπεδο. Ούτε τους… θάμπωσαν με τρελά ποσά οι άλλες ομάδες. Απλά ο Ολυμπιακός ψάχνει με δικούς του όρους, αυτό που θα αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού στην ομάδα τους. Κάτι που απλά είναι αδύνατο κι αν συμβεί θα είναι από τύχη.
