Η Εθνική ομάδα έδινε τον αγώνα της 20ετίας. Ψάχνοντας μια νίκη απέναντι στην Τουρκία που θα σήμαινε πάρα πολλά. Για την ουσία, την ψυχολογία, το σήμερα και το αύριο του ελληνικού μπάσκετ. Για να πιστοποιήσει μια δυναμική που δυστυχώς δεν έχει όπως αποδείχθηκε.
Κανείς δεν έχει παράπονο απ’ τα παιδιά. Ακόμη κι έτσι, είναι στον «μικρό» τελικό θα παίξουν για το μετάλλιο και μακάρι να το πάρουν. Θα χειροκροτηθούν γιατί τους αξίζει πέρα για πέρα.
Κυρίως επειδή έμειναν όρθια στη λαίλαπα που διαλύει τα πάντα στο ελληνικό μπάσκετ. Αυτή που περιμένει το μετάλλιο όχι για να χαρεί μια επιτυχία, αλλά για να έχει «αποκούμπι». Κάτι που θα λειτουργήσει σαν… σκούπα στις ακαθαρσίες της. Προκειμένου να τις σπρώξει κάτω απ’ το χαλάκι.
Είχαμε αρχίσει να ζούμε στο σύννεφό μας με την έως τώρα παρουσία της Εθνικής. Περιμέναμε με τόση προσμονή το ματς με τους Τούρκους. Θυμηθήκαμε εποχές που μας είχαν λείψει. Ήρθε η ήττα όμως. Ο διασυρμός. Ο εξευτελισμός. Ο απόλυτος πάτος, γιατί αυτόν πιάσαμε και ξύνουμε κιόλας για να πάμε πιο κάτω.
Όχι, δεν αναφερόμαστε στο αποτέλεσμα του αγώνα. Αυτά γίνονται, όσο κι αν μας στεναχωρεί. Περισσότερο ως διαπίστωση το που βρίσκεται το τούρκικο μπάσκετ συγκριτικά με το ελληνικό. Κάτι που από μόνο του μοιάζει οξύμωρο σε εθνικό επίπεδο.
Η ήττα είναι το σκηνικό κάποιες ώρες πριν το ματς. Τότε που μαζεύτηκε κόσμος να πάει έξω απ’ το ξενοδοχείο της Εθνικής να χειροκροτήσει τους παίκτες. Μπράβο τους και μαγκιά τους. Μεταξύ αυτών και ένας αληταράς. Εκείνος που φώναξε αυτό που φώναξε στον Κώστα Σλούκα. Το οποίο προφανώς και άκουσαν οι διεθνείς.
Τι θα μπορούσαν να κάνουν; Τσαμπουκά πριν μπουν στο πούλμαν για το ματς της 20ετίας; Προφανώς όχι. Δεν ήταν δική τους δουλειά. Οι ηθικοί αυτουργοί αυτής της κατάστασης όμως, έπρεπε να έχουν κάνει. Κι όχι να ανεβάζουν μονταρισμένα βιντεάκια για να μην ακουστεί η βρισιά του αληταρά προς τον Σλούκα. Για να προβάλουν κάτι ενωτικό.
Η δουλειά και η υποχρέωσή τους ήταν αυτή τη στιγμή να μη μιλάμε για «αληταρά», αλλά να ξέρουμε το ονοματεπώνυμό του. Να είχαν δώσει εντολή να συλληφθεί, να κινηθούν νομικά και κυρίως να δείξουν αυτή την ομοψυχία, την ένωση, τη συσπείρωση στην ίδια την Εθνική.
Αυτός ο τύπος, που μπήκε στον κόπο να πάει από την Ελλάδα -ή απ’ όπου πήγε- για να δει ημιτελικό με την Τουρκία και η πρώτη του σκέψη ήταν να πει «άντε γ@$%^#» στον Σλούκα, είναι ο καθρέφτης της τοξικότητας που επιτρέπει η ΕΟΚ.
Άφησε να δίνουν σόου οι εκφραστές της, οι «φωνές» της, όταν «έσκασε» το θέμα της επιστολής. Δεν το πάμε νωρίτερα όταν ο Σλούκας ήταν στην ομάδα του. Ας μείνουμε στην Εθνική και μόνο.
«Τάισε» τοξικότητα τον κάθε αληταρά που δεν διστάζει να βρίσει διεθνή παίκτη πριν από τέτοιο παιχνίδι. Την ώρα που αυτός «σκίζεται» για την Εθνική -όπως κι όλοι οι παίκτες που έχουν το… προνόμιο να μην τους βρίζουν οι Έλληνες- είναι εκεί και «μάχεται» με τη μεγαλύτερη λύσσα από τον καθένα για το μετάλλιο. Στο δικό του last dance.
Δε συζητάμε καν για τους δημοσιογράφους. Μηδενική προβολή στο θέμα, ίσα-ίσα που ανέβηκε το βίντεο και είτε «έπεσε» μονταζιέρα χωρίς να αναφερθεί το γιατί, είτε αφέθηκε με αποθεωτικό σχολιασμό για την αποθεωτική κίνηση του κόσμου.
Προφανώς δεν φταίει όλος ο κόσμος. Αρκεί ένας για να τα χαλάσει όλα. Ένας αληταράς που πάει στη Λετονία για να βρίσει. Ένας πρόεδρος ανίκανος. Ένας κάνει τη ζημιά και την πληρώνουν οι εκατοντάδες, χιλιάδες.
Η Τουρκία δεν διαφέρει σε κάτι από την Ελλάδα. Η Φενέρμπαχτσε έβγαζε ανακοινώσεις πως δε θα στείλει παίκτες της στην Εθνική λόγω Αταμάν. Ο προπονητής της βριζόταν με τους οπαδούς της συγκεκριμένης ομάδας πριν το Final Four στο Βερολίνο.
Είδατε όμως πώς είναι στην Εθνική τους; Είδατε να υπάρχει το παραμικρό που μπορεί να τους προβληματίσει, να τους διχάσει και να τους κάνει να χάσουν το στόχο τους; Όχι βέβαια. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ξέρουν να διοικούν. Η «απάντηση» δεν ήταν «σφαγή» της Φενέρμπαχτσε και ύβρεις σε διεθνείς. Πέτυχαν ομοψυχία, συσπείρωση απόλυτη.
Στην Ελλάδα τι ακριβώς πετύχαμε από αυτό; Να βρίζει κάποιος τον Σλούκα, αφού πρώτα τον στοχοποίησαν για την επιστολή μαζί με τους συμπαίκτες του. Να περιμένουν τη νίκη για να πουν «δείτε πόσο πετυχημένη είναι η διοίκηση»
Η τοξικότητα της ΕΟΚ νίκησε. Μακάρι να το κάνει η Εθνική με τη Φινλανδία και να κρεμάσει το μετάλλιο στο στήθος. Με την Ομοσπονδία που έχουμε, θα είναι σαν τρία χρυσά μαζί..
