Θα το χαρακτηρίσουν «συντεχνιακό», επειδή κάποιοι καλλιεργούν την εντύπωση πως οι επαγγελματικοί κλάδοι είναι κλειστές κοινότητες συμφερόντων, τα οποία έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του κοινωνικού συνόλου (που, παρεμπιπτόντως αποτελείται από πολλούς επιμέρους επαγγελματικούς κλάδους) και επομένως, όταν υπερασπίζεσαι ένα μέλος του κλάδου, υπερασπίζεσαι και τα συμφέροντα του κλάδου.
Δεν είναι τίποτε από όλα αυτά.Και δεν αφορά ούτε το συμφέρον ενός ατόμου, ούτε το συμφέρον ενός επαγγελματικού κλάδου.
Αφορά το θεμελιώδες δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ελευθερία διατύπωσης της γνώμης του, χωρίς να υφίσταται συνέπειες γι΄ αυτό και χωρίς αυτή η γνώμη να αμφισβητεί συνταγματικά κατοχυρωμένα δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα.
Αφορά το δικαίωμα κάθε ανθρώπου στην ελευθερία της πληροφόρησης.
Αφορά το δικαίωμα κάθε δημοσιογράφου να έχει την δική του φωνή και όχι την φωνή του εργοδότη του.
Την δική του φωνή και όχι την φωνή κάποιου που έχει οικονομική δύναμη και θεωρεί ότι αυτό του επιτρέπει να ορίζει το σωστό ή το λάθος.
Το δίκαιο ή το άδικο.
Το ηθικό ή το ανήθικο.
Δεν υπερασπίζομαι κανένα Σπυρόπουλο αλλά το δικαίωμα οποιουδήποτε θα βρεθεί αύριο στην ίδια θέση.
Υπερασπίζομαι κάτι που πολλοί έχουμε ξεχάσει ανεξαρτήτως του κλάδου στον οποίο δραστηριοποιούμαστε.
Το δικαίωμα να μην φοβάμαι επειδή κάνω την δουλειά μου. Να μην φοβάμαι την ελευθερία μου.
Ακόμη και μετά από πέντε χρόνια μνημονιακού φόβου που ροκανίζει θάρρος, κουράγια και ελευθερίες.
Η ελευθερία του Σπυρόπουλου, είναι η ίδια με την δική μου και την δική σας.
Αν μέσα μου δεχθώ το σκεπτικό «του άξιζε» ή «καλά να πάθει» επειδή διαφωνώ μαζί του, ακυρώνω το δικαίωμα μου να είμαι ελεύθερος.
Και δεν έχω σκοπό να το κάνω.
Δικαίωμά μου, φυσικά.