Το “Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα” του Δημήτρη Παπαϊωάννου ξεκινά με την ανύψωση στα ουράνια που πυροδοτεί η ερωτική έλξη και καταλήγει στον ομαδικό τάφο που κείτονται τα ανώνυμα και ανυποψίαστα, πρώτα θύματα του φτερωτού θεού, που πάλεψαν σκληρά να υπερβούν τον φόβο, την προκατάληψη, το στίγμα, όμως η βαρύτητα των πληγωμένων από το ιό HIV κορμιών τους τα παρέσερνε σε μια ανεξέλεγκτη, ανελέητη, επώδυνη πτώση προς τον Άδη.
Ο πόνος της απώλειας των αγαπημένων του, τραυμάτισε ανεπανόρθωτα τον Δημήτρη Παπαιωάννου που τους θρήνησε, σπαραχτικά μέσα από μια παράσταση που σε κάνει να θες να ουρλιάξεις προκειμένου να σταματήσει ο αδιάκοπα επαναλαμβανόμενος θάνατος.
Μένεις να παρακολουθείς φοβισμένος, ανήμπορος, μουγγός και μουδιασμένος μια τραγωδία που εξελίχθηκε σε μάστιγα για την κοινότητα των γκέι και κάθε γδούπος από την κατακρήμνιση ισοδυναμεί με ένα σφοδρό χτύπημα στο στομάχι. Αυτό που βλέπεις μπροστά στα μάτια σου, δεν είναι κάτι που εμπνεύστηκε χάρη στη φαντασία του, αλλά η αδυσώπητη πραγματικότητα που ξεπέρασε κάθε φαντασία.
Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας ταυτίστηκε με τον θάνατο και εκείνοι που προσπάθησαν να τον αγνοήσουν παρασύρθηκαν αναπόδραστα στο σκοτάδι.
Η ελπίδα για ζωή χάνονταν για χρόνια σε κρεβάτια νοσοκομείων που έμοιαζαν με εμπόλεμες ζώνες, με τους στρατιώτες του έρωτα λαβωμένους θανάσιμα.
Κι όμως 31 χρόνια μετά, αυτή η μαύρη παράσταση, που αποτίει φόρο τιμής στους αδικοχαμένους, δίνει το πλέον ελπιδοφόρο μήνυμα: Αυτό που χθες ήταν μοιραίο και αναπότρεπτο, σήμερα είναι ανώδυνο και ελεγχόμενο.
Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου, σαν άλλος Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ μπορεί πάντα με έναν τρόπο μαγικό να ελέγχει απόλυτα τα συναισθήματα του κοινού του, να το κάνει να χαίρεται, να θυμώνει, να καυλώνει, αλλά και να βυθίζεται στον άφατο πόνο που γεννά η απώλεια.
Ο καλλιτέχνης δημιούργησε αυτή τη συγκλονιστική παράσταση θεωρώντας ότι το AIDS ήταν το τέλος του έρωτα, γι’ αυτό και κάθε κύτταρο του κορμιού σου βιώνει την οδύνη και το κάνει να πονά, όση ώρα τα μάτια είναι καρφωμένα στην αέναη πτώση προς τον θάνατο.
Η ζωή εν Τάφω όμως, βρίσκει πάντα τον τρόπο να νικήσει τον θάνατο, όπως ακριβώς η βαρυχειμωνιά που καταφέρνει να νεκρώσει τα πάντα τριγύρω, για να αναγκαστεί να υποχωρήσει με τον ερχομό της άνοιξης.
Η ζωή, όπως η τέχνη και η επιστήμη δεν αναιρούν τον θάνατο, τον δικαιώνουν. Έτσι, με τρόπο μοναδικά αντιφατικό, 31 χρόνια μετά το “Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα”, δικαιώνει τον έρωτα και τη ζωή.
