Όταν πριν δύο μέρες το όνομα της Μαρίας Σάκκαρη εμφανίστηκε ως φαβορί για την τιμητική θέση της σημαιοφόρου, επικοινώνησα αρχικά με την Κατερίνα Στεφανίδη, προκειμένου να επιβεβαιώσω ότι δέχτηκε πρόταση από την ΕΟΕ και την αρνήθηκε.
Πράγματι, η Στεφανίδη επιβεβαίωσε τις υποψίες μου και έτσι σειρά είχε ο πρόεδρος της ΕΟΕ, Σπύρος Καπράλος, ο οποίος -όπως πάντα ευγενής- απάντησε και μεταξύ σοβαρού και αστείου, μου είπε: «Για να με παίρνετε κάτι κακό έχει συμβεί» (σ.σ. δεν είχε συμβεί ακόμα, αλλά ήταν προφητικό το σχόλιο).
Στο ίδιο ύφος απάντησα κι εγώ, εξηγώντας ότι τον καλώ όταν το επιβάλει η επικαιρότητα και ότι είναι δουλειά μου να κάνω άβολες ερωτήσεις, όμως σε καμία περίπτωση -όπως έλεγε η γιαγιά μου- δεν «βαστώ κακοσύνη».
Εν συνεχεία τον ρώτησα για τα ονόματα που έχουν πέσει στο τραπέζι για τη θέση των σημαιοφόρων. Παρότι επεσήμανε ότι «επίσημη απόφαση θα παρθεί αύριο (σ.σ. δηλαδή χθες το απόγευμα στην ολομέλεια)», δεν έκρυψε ούτε ότι ο Γιάννης είναι επικρατέστερος υποψήφιος και ότι υπήρξαν πιέσεις από την Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, ούτε όμως ότι υπήρχε επικοινωνία με την Σάκκαρη. Η τελευταία μάλιστα ήταν θετικότατη στο να είναι σημαιοφόρος.
Τη στιγμή λοιπόν που είχαν συμβεί τα παραπάνω, η Μαρία Πρεβολαράκη και η Άννα Ντουντουνάκη δεν είχαν δεχτεί κρούση από κανέναν για να πάρουν τη σημαία και είναι να αναρωτιέται κανείς, για ποιο λόγο…
Σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΟΕ οι παραπάνω αθλήτριες δεν ήταν καν υποψήφιες, όπως δεν ήταν και η Αλεξάνδρα Ασημάκη, παρότι οι αθλητικές επιτυχίες των Ντρισμπιώτη, Σάκκαρη και Μαργαρίτας Πλευρίτου δεν έχουν να ζηλέψουν μάλλον τίποτα σε σχέση με αυτές των προαναφερθέντων…
Ειδικά όμως, η κορυφαία Ελληνίδα αθλήτρια της πάλης, βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο από το 2012 όταν κατέκτησε το πρώτο της χάλκινο μετάλλιο σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, ενώ ακολούθησαν δύο ακόμη το 2017 και 2022 και οκτώ Ευρωπαϊκά (τέσσερα ασημένια: 2013, 2014, 2021 και 2022 και τέσσερα χάλκινα: 2017, 2018, 2023 και 2024).
Η παράλειψη αυτή από πλευράς των μελών της ολομέλειας, μου δείχνει μία βιασύνη και μία προχειρότητα στη διαδικασία και δημιουργεί παράλληλα υποψίες, για το κατά πόσο το όνομα της Σάκκαρη έπεσε πρόωρα στο τραπέζι με εντολή άνωθεν, προκειμένου να μετρήσουν τις αντιδράσεις και όταν αυτές ήταν αναφανδόν αρνητικές, χωρίς πολλή σκέψη βρήκαν τρεις εναλλακτικές.
Από το αποτέλεσμα δε της ψηφοφορίας, μπορεί κανείς να συνάγει το συμπέρασμα ότι και στην περίπτωση της Ντρισμπιώτη, ρόλο έπαιξαν οι πιέσεις του ΣΕΓΑΣ, οι οποίες ήταν ασύμμετρα μεγαλύτερες σε σχέση με αυτές της ΚΟΕ και ανύπαρκτες από την πλευρά της Ελληνικής Ομοσπονδίας Πάλης, η οποία δεν έκανε το παραμικρό για να τιμηθεί η αθλήτρια τους.
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, υποτίθεται πως είναι η γιορτή του ερασιτεχνικού αθλητισμού, θεωρητικά λοιπόν, ούτε ο Γιάννης Αντεντοκούνμπο, ούτε η Μαρία Σάκκαρη θα έπρεπε να είναι στους υποψηφίους. Είναι αμφότεροι επαγγελματίες αθλητές, που απολαμβάνουν δόξα και χρήμα, τα οποία οι ερασιτέχνες αθλητές δεν τολμούν ούτε να ονειρευτούν.
Ωστόσο, η περίπτωση του Γιάννη είναι ξεχωριστή, όχι για τις τεράστιες επιτυχίες του σε αθλητικό επίπεδο και την αναγνωρισιμότητα του, όσο για το από πού ξεκίνησε και που κατάφερε να φτάσει, παρά τις αντιξοότητες που συνάντησε ως παιδί μεταναστών στην Ελλάδα. Το role model του Γιάννη συνάδει με όσα θα έπρεπε να πρεσβεύει το ολυμπιακό κίνημα, οπότε δικαίως θα κρατήσει τη σημαία, αφού η παρουσία του νοηματοδοτεί τα όνειρα εκατομμυρίων παιδιών σε όλο τον κόσμο.
Δεν είμαι καθόλου σίγουρη αν τα μέλη της ΕΟΕ ψήφισαν με τα κριτήρια που προανέφερα, αλλά εν πάση περιπτώσει η επιλογή του Γιάννη «κούμπωσε».
Η εκλογή ωστόσο της Ντρισμπιώτη (η οποία έχει στο παλμαρέ της ένα χάλκινο στο Παγκόσμιο του 2023 και δύο χρυσά Ευρωπαϊκά το 2022), δείχνει τεράστια ασέβεια προς μία αθλήτρια χαμηλών τόνων, με παρουσία σε τρεις Ολυμπιακούς Αγώνες (στο Παρίσι θα είναι η τέταρτη) που τιμά τη χώρα μας αδιάλειπτα όλα αυτά τα χρόνια, με εξαίρεση την περίοδο που χρειάστηκε να ανέβει έναν Γολγοθά, υποβαλλόμενη το 2015 σε χειρουργική επέμβαση στην σπονδυλική στήλη (αυχένα) και να βγει ξανά νικήτρια.
Τότε κάποιοι γιατροί της είχαν πει ότι η πάλη για εκείνην έχει τελειώσει και σκεφτόταν σοβαρά να ασχοληθεί με την κωπηλασία, ωστόσο όχι μόνο κατάφερε να επιστρέψει, αλλά να ανέβει πολλές φορές ξανά στο βάθρο των κορυφαίων διοργανώσεων.
Σε αυτήν την αθλήτρια λοιπόν, δεν άξιζε όχι η τιμή, ούτε καν η υποψηφιότητα, όπως στην Πλατανιώτη, η οποία έχει σημειώσει όλες τις επιτυχίες της σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο, σε μη ολυμπιακά αγωνίσματα και τίμησε τα ολυμπιακά ιδεώδη, πλακώνοντας στο ξύλο την συναθλήτρια της Μαρία Αλζιγκούζη στο Ολυμπιακό Χωριό του Τόκιο.
Βλέπετε η Πρεβολαράκη ασχολείται, με ένα «αντρικό» άθλημα, που εκπροσωπείται από μία ομοσπονδία χωρίς δύναμη και η ίδια σε συνεντεύξεις της και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν απασχόλησε ουδέποτε, με τίποτα πλην της πάλης…
Ε, όχι λοιπόν, και σημαιοφόρος η Πρεβολαράκη!
