Ο χρόνος περνά. Κάποιες μέρες βασανιστικά για την ΑΕΚ, όταν βρίσκεται σε φάση αναμονής, κάποιες μέρες γρήγορα, όπως τώρα που έρχεται η ώρα του ματς. Ειδικά αύριο, που η ΑΕΚ επιστρέφει δίπλα στα μέρη της, προφανώς και όλα θα είναι όμορφα. Είναι δεδομένο πως οι περισσότεροι να διαβούν αυτήν την ανηφορίτσα και να φτάσουν στα Φιλαδέλφεια, αλλά αυτή η μικρή αναμονή, δεν είναι η συντέλεια του κόσμου μπροστά σε όσα έχει υποστεί ο κόσμος της ΑΕΚ.
Ξέρω τώρα, ότι οι περισσότεροι περιμένετε να διαβάσατε για μεταγραφές. Θέλει το χρόνο της η ΑΕΚ, ευτυχώς υπάρχει ακόμα και ελπίζω να μη στοιχίσει βαθμολογικά μέχρι να ολοκληρωθούν οι κινήσεις. Ως δεδομένο μπορώ να σας μεταφέρω, ότι δεν χωρά το μυαλό μου με ποιον τρόπο η ΑΕΚ δεν θα προχωρήσει σε τουλάχιστον τρεις κινήσεις για την ενίσχυση της, με δύο ακραίους και ένα σέντερ φορ. Κατά την κρίση μου, είναι αναγκαία και η τέταρτη προσθήκη με στόπερ, αλλά πάμε βήμα βήμα.
Ο ρόλος του Αμραμπατ
Ερχεται το ματς με το Βόλο, μια ομάδα επικίνδυνη επιθετικά που εξελίσσεται σε κακό δαίμονα της ΑΕΚ τους τελευταίους μήνες (θα πει βέβαια κάποιος και ποιος δεν έκανε πάρτι με την ΑΕΚ στη θλιβερή περυσινή σεζόν;). Είναι ένα καλό κρας τεστ για το σχηματισμό που έχει επιλέξει ο προπονητής, αλλά κατά την εκτίμηση μου, είναι και μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε αν και κατά πόσον μπορεί να ανταποκριθεί ο Αμραμπατ στο ρόλο του δεξιού μπακ χαφ για την ΑΕΚ.
Το πρώτο δείγμα σε επίσημο παιχνίδι κόντρα στη Λαμία, σαφέστατα και δεν ήταν ικανοποιητικό. Είναι δεδομένο πως ο Μαροκινός έχει ποιότητα, η σέντρα πάρε βάλε στον Μάνταλο θα μπορούσε να είχε τελειώσει το ματς πριν την ώρα του, αλλά αλίμονο εάν περιμέναμε ένα ματς στη Λαμία για να κρίνουμε την ποδοσφαιρική κλάση του παίκτη. Το θέμα δεν είναι αυτό, αλλά κατά πόσον ο Αμραμπατ μπορεί να ενταχθεί σε μια συγκεκριμένη ποδοσφαιρική προσέγγιση που επιβάλει φέτος ο Αλμέιδα.
Να πω την αλήθεια, έχοντας παρακολουθήσει επί χρόνια τον Αμραμπατ και κυρίως στις σεζόν που αγωνίστηκε σε Αγγλία και Ισπανία, διατηρώ πολλές αμφιβολίες. Όχι βέβαια για τις φυσικές δυνάμεις, που πραγματικά είναι το τελευταίο που απασχολεί. Ο Μαροκινός είναι σε τρομερή κατάσταση, μπορεί να βγάζει με άνεση το 90λεπτο και ακόμα παραπάνω. Αλλά είναι θέμα, εάν μπορεί να είναι συγκεντρωμένος τακτικά σε όσα ζητά ο Αλμέιδα.
Η σύγκριση με τον Τσούμπερ
Στα βασικά χαρακτηριστικά του ακραίου, πέρα από την κίνηση πάνω κάτω που πολλές φορές τον καθιστά κρυφό φορ, είναι σαφέστατα η συμμετοχή στο δημιουργικό παιχνίδι και η καλή κυκλοφορία της μπάλας. Οι ομάδες που δεν παίζουν με κλασικό δεκάρι, είναι αναγκαίο να ανοίγουν το πλάτος του γηπέδου και αυτό γίνεται με γρήγορες εναλλαγές της μπάλας και σωστές κινήσεις μέσα στο παιχνίδι. Ο Αμραμπατ είναι παίκτης που αρέσκεται να παίζει με την μπάλα, αν και σε αρκετές περιπτώσεις κάνει κατάχρηση σε αυτό.
Συγκριτικά με τον Τσούμπερ επί παραδείγματι, ο Αμραμπατ θέλει πιο πολύ την μπάλα στα πόδια για να παίξει, ενώ ο Ελβετός θέλει το χώρο για να αναπτύξει ταχύτητα και να κάνει την κίνηση του για την ομάδα. Σίγουρα δεν είναι ο «Τσούμπερ για δεξιά» που ψάχνει η ΑΕΚ στις μεταγραφές, αλλά παιχνίδια όπως αυτό με τον Βόλο θα κρίνουν κατά πόσον μπορεί να βοηθήσει έστω και ως εναλλακτική επιλογή στην πλευρά ή θα κερδίσει έδαφος ο Ρότα.
Το ζήτημα για την ΑΕΚ
Είναι ζήτημα για την ΑΕΚ, καθώς δεν υπάρχουν πολλοί παίκτες με την κλάση του Αμραμπατ στο πρωτάθλημα. Αλλά είναι και ζήτημα, κατά πόσον μπορεί να είναι πραγματικά ωφέλιμος για την ομάδα. Μη λησμονείτε, πως πέρυσι ο Μαροκινός δεν μπόρεσε παρά σε ελάχιστες περιπτώσεις να κάνει τη διαφορά. Η ΑΕΚ πήρε έναν παίκτη που έβγαλε την περισσότερη καριέρα του ως δεξιός ακραίος ή ως φορ, ενώ για τις θέσεις είχε τους Λιβάι και Αραούχο (συν τον Ανσαριφάρντ).
Μοιραία, ο Αμραμπατ έχασε πολύ αγωνιστικό χρόνο παίζοντας στα αριστερά (που δεν του ταιριάζει) και στον άξονα. Να σας πω την αλήθεια, νομίζω πως δεν θα αργήσει η στιγμή που θα τον χρησιμοποιήσει ξανά ο Αλμέιδα σε κεντρικό ρόλο, γιατί νομίζω πως εκεί μπορεί να είναι πιο αποδοτικός και ουσιαστικός. Αλλά πέραν αυτού, είναι αναγκαίο για την ΑΕΚ να πάρει το μέγιστο από έναν παίκτη που όπως και να αξιολογηθεί, είναι από τους παίκτες που βρίσκονται για να κάνουν τη διαφορά και όχι με κωμικούς ρόλους τύπου game changer.
Ειδικά μάλιστα εάν προσμετρηθεί η προσπάθεια που έγινε το καλοκαίρι για να μείνει ο Αμραμπατ στην ΑΕΚ και η πίστη που του έδειξε το κλαμπ, είναι αναμενόμενο πως υπάρχουν προσδοκίες να παίξει σε ανάλογο επίπεδο. Μέχρι τώρα, ο Μαροκινός είναι φανερό πως έχει μείνει πίσω στις σκέψεις του Αλμέιδα και είναι ζήτημα που πρέπει να απασχολήσει και τον προπονητή, πως θα καταφέρει να τον αξιοποιήσει στο μέγιστο βαθμό.
