Δεν ήταν θέμα της μιας βραδιάς, όπου όλα πήγαν στραβά, κάτι που στο ποδόσφαιρο συμβαίνει πια όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα.
Για όποιον το λησμόνησε, η Εθνική ταξίδεψε στο Άμστερνταμ, κουβαλώντας το δεύτερο ημίχρονο της Τούμπας. Εκεί, οι Ολλανδοί σκόραραν τέσσερις φορές, άσχετα αν μέτρησαν τα δύο.
Επτά και τέσσερα κάνουν έντεκα. Κι ούτε καν σε δύο γεμάτα ματς, σε τρία ημίχρονα!
Για την ακρίβεια σε 105 αγωνιστικά λεπτά, μετά το 60 οι οράνιε σήκωσαν το πόδι από το γκάζι.
Βαρύ, ασήκωτο, αλλά όχι άδικο.
Το 2-2 της Τούμπας πιθανώς να λειτούργησε ως παραμορφωτικός καθρέφτης. Να δημιούργησε μία παραίσθηση, πως… τους έχουμε.
Τους έχουμε ακόμα κι αν παίξουμε θαρραλέο 4-4-2 στην ευθεία.
Τους έχουμε ακόμα κι ας λείπουν τα δύο… πνευμόνια από τα χαφ, ο τιμωρημένος Ζαφείρης και ο λαβωμένος Κουρμπέλης.
Μόνο που δεν είναι ακριβώς, έτσι.
Η εικόνα στο Άμστερνταμ, η τακτική προσέγγιση, αυτή η υπερφίαλη αισιοδοξία, θύμισε εκείνο το τραυματικό βράδυ με την Δανία.
Τότε, ο Ιβάν προσπάθησε να χωρέσει στην ίδια ενδεκάδα, ό,τι πιο μπαλάτο υπήρχε.
Πάρε Καρέτσα, πάρε Κωνσταντέλια, πάρε Τζόλη, πάρε Παυλίδη.
Οι Σκανδιναβοί με τριάδα καμικάζι στα χαφ, έστησαν ένα μικρό πάρτι, με τα τρεξίματα τους ισοπέδωσαν το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα και για πρώτη φορά κλόνισαν την αυταπάτη, πως ίσως τελικά δεν είμαστε τόσο καλοί, όσο νομίζουμε.
Εκείνο το χαστούκι άφησε πληγές που δεν επουλώθηκαν ποτέ. Η Εθνική έκανε καιρό να συνέλθει, κέρδισε μόλις ένα από τα επόμενα 9 παιχνίδια και διέλυσε ό,τι μομέντουμ πήγαινε να δημιιουργηθεί.
Ό,τι κι αν γίνει τη Δευτέρα απέναντι στην Σερβία, αυτό το 7-0 αυτό το γκρουπ θα το κουβαλά για καιρό.
Η ρετσινιά θα κάνει καιρό να φύγει, αυτό το κατηφορικό βράδυ στο Άμστερνταμ θα φωλιάζει για καιρό στο συνειδητό και στο υποσυνείδητο όλων.
Αυτό που ενοχλεί περισσότερο από όλα, περισσότερο κι από τον αριθμό επτά ήταν αυτή η… νιρβάνα στα όρια της απάθειας.
Δεν γίνεται να τρως επτά γκολ και να μην παίρνεις μία κάρτα θυμού / αντίδρασης.
Δεν γίνεται να βλέπεις τα τρένα να περνούν και η πρώτη αλλαγή να γίνεται μετά το 7-0!
Είναι θέμα αξιοπρέπειας, εγωισμού, αυτοσεβασμού.
Στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν καταστροφές, εθνικές ντροπές, ξεφτίλες.
Αυτές οι βαριές λέξεις μπορούν να αφορούν μόνο τα σημαντικά σε μία κοινωνία: την υγεία, την παιδεία, την δικαιοσύνη, την κοινωνική αδικία, όχι το ποδόσφαιρο,
Η Ελλάδα μπορεί κάλλιστα να μαζέψει τα κομμάτια της, να κερδίσει τη Σερβία και να προκριθεί στην οκτάδα του Nations League.
Δεν ανήκει όμως στην οκτάδα της Ευρώπης, ακόμα.
Ναι, είναι μία ευλογημένη γενιά, μία διαφημισμένη γενιά, αλλά απέχει ακόμα πολύ ώστε να έχει δομές που χαρακτηρίζουν elite ομάδες.
Η Εθνική δέχθηκε τρία γκολ σε 20 λεπτά στη Δανία. Τρία γκολ σε 30 λεπτά στην Σκωτία. Πέντε γκολ σε ένα ημίχρονο στο Άμστερνταμ.
Στην πρώτη αναποδιά, πίνει… θάλασσα.
Ένα γκρουπ που ακόμα δεν ξέρει να διαχειρίζεται ζόρικα παιχνίδια που στραβώνουν.
Ένα γκρουπ που στο Άμστερνταμ δέχθηκε πέντε φορές το ίδιο γκολ, που έβλεπε τους δύο Ολλανδούς μπακ να σκοράρουν, να δίνουν ασίστ ανενόχλητοι.
Ένα γκρουπ που δεν βρίσκεται ακόμα εκεί.
Όπως είπε σωστά, με χαμηλωμένο κεφάλι ο Βαγγέλης Παυλίδης: “ακόμα δεν έχουμε πετύχει τίποτα ως ομάδα”. Δίκιο έχει.
Για να γίνεις καλός, πρέπει πρώτα να παραδεχθείς ότι είσαι κακός.
Να εστιάσεις στις αδυναμίες κι όχι στο ατομικό ταλέντο.
Η Ελλάδα δεν θα βρει ούτε Γερμανίες, ούτε Ολλανδίες στην προκριματική φάση του Euro, που είναι ο μεγάλος στόχος, σαφώς μεγαλύτερος από το Nations League.
Αυτό που πρέπει να βρει όμως, είναι ισορροπία, αμυντικό φίλτρο, σωματική και πνευματική σκληράδα.
Αυτή η εθνική δεν χρειάζεται ούτε χάδια, αλλά ούτε και σιχτίρισμα.
Είναι σαν ένα παιδί που βρίσκεται στην εφηβεία του.
Θέλει να κάνει την δική της επανάσταση, αλλά έχει και βράδια απόλυτης ανωριμότητας, που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τι θα απογίνει ετούτο το παιδί…
